Ali Ben Janssens, de man die Sinterklaas en Kerstmis een andere betekenis gaf...

Hoe is het in godsnaam, of godverdomme (maak zelf uw keuze) mogelijk. Ik ben zelf, en ik doe daar niet moeilijk over, een overtuigde Atheïst.Ik geloof in mijzelf, mijn inkomsten en mijn gezin, maar heb geen boodschap aan “het eeuwige leven”, “reïncarnatie”, “God”, “Boedha”, “Allah”,“Jehova” en noem het hele zootje maar op. Ik laat wel iedereen in z’n eigen respect en geloof. Ik zal nooit met bedekt hoofd een katholieke kerk binnen gaan of met schoeisel een moskee. Aan de andere kant ben ik op de eerste plaats Vlaming, daarna Belg, en dan Europeaan, met in dezelfde volgorde respect voor de geschiedenis, de gewoonten en de cultuur van deze gemeenschappen.

Gedurende het tweede jaar op rij al geeft het Antwerpse stadsbestuur logistieke en andere steun aan de “Sultan der maanden”, een religieus moslimfeest. Vandaag nog ontving ik een persbericht van de stad Antwerpen dat de stad een vorm van medewerking verleend aan “Chanoeka”, een religieus joods feest.

Op zich heb ik daar allemaal geen problemen mee. Het is nu eenmaal zo dat de stad Antwerpen een relatief grote joodse en moslimgemeenschap heeft en dat “diversiteit” een toverwoord geworden is in het huidige bestuur. Een zodanig toverwoord dat er niets meer kan gebeuren of georganiseerd worden of er moet een multicultureel kantje aan zitten. Er schiet dus nog weinig van de eigen cultuur over in alles wat er tegenwoordig in Antwerpen gebeurt.
Wanneer het Antwerpse stadsbestuur aan zijn personeel de toestemming geeft om op de wereldaidsdag een HIV-lintje te dragen, staan de moslims op hun achterste poten en begint het gelul weer over de “hoofddoekenkwestie”.

Maar… wat nu gebeurt in het Antwerpse onderwijsnet tart alle verbeelding. Als er twee westerse (lees: christelijke) feesten zijn is het het feest van Sinterklaas en het Kerstfeest.
Laat ons beginnen met het kinderfeest van Sinterklaas. Toch een kinderfeest waar ieder kind, ongeacht de religie van de ouders, naar uitkijkt. Is Sinterklaas immers niet de grote kindervriend van iedereen.

Veel tradities in het huidige Sinterklaasfeest gaan terug tot Nicolaas van Myra, de Lycische bisschop uit de door Grieken bewoonde antieke stad Myra (thans gelegen in Turkije), hoewel er ook oudere elementen zijn.
Oorspronkelijk werd Sint-Nicolaas alleen in het oosten van Europa geëerd. In de 13e eeuw werd besloten dat zijn naamdag ook in het westen een van de belangrijkste feestdagen was; in die tijd werd het Sinterklaasfeest in Utrecht al gevierd door de schoen van vier arme kinderen te vullen met geldstukken, in andere steden werd ook iets voor de armen gedaan.
Na de Nederlandse Opstand probeerden calvinistische predikanten het Sinterklaasfeest af te schaffen, omdat het te veel "heidense" en vooral "paapse" (katholieke) elementen zou bevatten. Het Sinterklaasfeest was in grotere steden inderdaad een woelig volksfeest met kermis dat vaak tot opstootjes en openbare dronkenschap leidde. Het was echter zo populair dat dit streven weinig succes heeft gehad, zelfs niet bij het protestantse volksdeel.

De oorsprong van het moderne gekuiste Sinterklaasfeest voor kinderen ligt in de 19e eeuw. De Amsterdamse onderwijzer Jan Schenkman (1806 - 1863) schreef het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (Amsterdam, 1850 en latere herdrukken 1880, 1885, 190? en 1907) met de tekst van het liedje Zie ginds komt de stoomboot. De moderne tijd deed zijn intree met de stoomboot. De afkomst Spanje werd ingevoerd, net als de roe en zak van Zwarte Piet als pedagogische straf. Sint reed voor het eerst op een schimmel over de daken en cadeaus gingen voor het eerst door de schoorsteen. Ook Jan Pieter Heije (1809-1876) beïnvloedde het Sinterklaasfeest. Het lied Zie de maan schijnt door de boomen werd voor het eerst gepubliceerd in 1843 in de bundel Kinderliederen.

Geschiedkundig gezien is Sinterklaas (eigenlijk Sint Nikolaas) dus een bisschop, die destijds heilig werd verklaard. De ambskledij van een bisschop omvat minstens de albe of het onderkleed, de kazuifel, de stola en de mijter, versiert met een kruis.

En nu, “om de neutraliteit te bewaren”, kan het kruis op de mijter niet meer in het stedelijk onderwijs. Het kruis wordt vervangen door een vertikale balk. Zijn ze nu helemaal zot geworden op het schoon verdiep? Heeft “zijne heiligheid” Patrick Janssens een acute aanval van grootheidswaanzin of heeft hij zich bekeerd tot de Islam? Moet alle westerse cultuur uit Antwerpen verdwijnen?

Alsof het ”verkloten” van Sinterklaas nog niet voldoende is, worden engelen, kribben, Jezus-, Maria- en Jozeffiguren geweerd onder de kerstboom. Het thema van kerstmis is in Antwerpen, of althans in het stedelijk onderwijsnet, niet meer de herdenking van de geboorte van Christus, maar een feestdag waarop lekker gegeten wordt.

Wel, speciaal voor Ali Ben Janssens, de westerse cultuurbarbaar, geef ik hieronder de “echte” betekenis van Kerstmis, wat heel wat anders is dan het “feest van eten en drinken”.

De Germanen vierden rond Midwinter (21 december) reeds midwinter- of joelfeesten (winterzonnewende) waarbij het boze werd verjaagd en het licht werd begroet. In de Scandinavische talen heet Kerstmis tot op vandaag jul.

In de vierde eeuw zorgde keizer Constantijn de Grote ervoor dat Kerstmis op 25 december zou vallen. Op deze datum werd rond de Middellandse Zee tot dan toe de zonnegod vereerd onder vele verschillende namen zoals Ra in Egypte en Helios in Griekenland. In het late Romeinse Rijk was dit vooral de zonnegod Sol Invictus (=de onoverwinnelijke zon). Omdat Jezus het Licht van de Wereld genoemd werd (zie Joh. 1), zou Constantijn I - volgens bepaalde auteurs - hebben besloten dat de geboorte van Christus op deze dag gevierd zou moeten worden. Bovendien waren de dagen rond 25 december reeds de vrije feestdagen der saturnaliën. De geboorte van Jezus nam in de kerkelijke kalender daarvoor geen bijzondere plaats in, hoewel ze wel gevierd werd, en tot op de dag van vandaag geldt Pasen in het christendom eigenlijk als veel wezenlijker dan Kerstmis. Jezus werd volgens het evangelie aan het einde van het Joodse (of Romeinse) jaar geboren, maar door de kalenderwijzigingen en de verschillen in tijdrekening, wordt de overzetting niet zeer accuraat geacht, te meer, daar ook melding gemaakt wordt van kudden schapen in lagere (en dus warmere) velden rond Bethlehem. Het weiden van schapen in Palestina is rond 25 december thans weliswaar zeldzaam, maar toendertijd niet geheel onmogelijk - de schapen die voor de offerdienst in de Joodse tempel gefokt werden, graasden het hele jaar door, ook in de omgeving van Bethlehem (Baith Lahaim- huis van het brood). De datum is ook niet met zekerheid als niet-authentiek te bestempelen, want uit de oude christelijke liturgieën - die van vóór de vierde eeuw - stamt reeds de viering van Epifanie in dezelfde wintertijd. Sextus Iulius Africanus noemt de geboorte van Christus als vallende op 25 december in 221 n. Chr.

De aansprekende thematiek en de reeds bestaande tradities hebben Kerstmis echter tot het voornaamste feest in het jaar gemaakt. De huidige tradities rond het kerstfeest zijn van land tot land verschillend, zoals ze ook lang niet allemaal even oud zijn. Duidelijk is dat de Amerikaanse kerstgewoonten, in het kader van de voortschrijdende door de VS gedomineerde globalisering, overal elders doordringen, ook in België (lees: Antwerpen).

Het woord 'Kerstmis' betekent eigenlijk 'Christus-mis', omdat dit feest gewijd is aan de geboorte van Jezus die de christus (de gezalfde) wordt genoemd. Het woord 'kerst' is uit het woord christus ontstaan; zo betekent "kerstenen" bijvoorbeeld "christelijk maken". De Mis is de christelijke viering van het offer van de Eucharistie, waarin aan het einde van de dienst gezegd of gezongen wordt "Ite Missa est" (vert. Gaat het is de heenzending of: Gaat het offer is voltrokken).

Misschien moet men in Antwerpen bij de volgende gemeenteverkiezingen hetzelfde zeggen tegen Patrick Janssens. Ons offer zal dan in ieder geval voltrokken zijn.

Walk and don't look back...

Op het Schoon Verdiep zit Patrick Janssens, regerend salonsocialist en in een vorig leven reclamejongen en teletubbie, peinzend voor zich uit te staren. Hij draagt een stijlloze T-shirt van Louis Vuitton met een strak zittend broekje van Walter Van Beirendonck. Voor hem op zijn bureau ligt een lijst van ‘Les Grands Travaux’ uitgevoerd in Parijs door de opeenvolgende Franse presidenten zoals het Centre Pompidou, de Très Grande Bibliothèque, het Musée D’Orsay of recent nog het Musée du Quai Branly. Zo heeft elke Franse president zijn naam vereeuwigd met een ‘Groot Werk’.Wat in Parijs kan, moet nog beter kunnen in Antwerpen, denkt Patrick luidop. Het zijn tenslotte hoofdsteden die aan elkaar gewaagd zijn en zeer ambitieus als hij is, wenst hij ook zijn naam gebeiteld te zien in de geschiedenis van Antwerpen als de grote bouwmeester schitterend naast Pieter Appelmans (1373 – 1434).

Hieronder een overzicht van reeds geconcipieerde meesterwerken aangevuld met toekomstige.Laten we beginnen met de overbodige Deurganck- en Saeftinghedokken die, eens gevuld met water, nog moeilijk als groots herkenbaar zullen zijn. De unieke spookstad Doel zal als een litteken-meesterwerk het landschap kleuren. Wel groots en gelukkig ook zeer duur is het Vlinderpaleis in het Zuiden. Een beetje onpraktisch is evenwel dat bij regenweer de gevangeniscellen onderlopen waardoor de gevangenen moeten geëvacueerd worden. Helemaal niet erg want dit paleis was oorspronkelijk niet bedoeld als een justitiepaleis. Of toch wel?

Menselijke domheid

Prettig maar niet groots genoeg en dus een president onwaardig is het Museum Aan de Stroom (MAS). Dat de Precolumbiaanse verzameling van Dora Janssen naar het verbouwde Etnografisch Museum komt, is niet de verdienste van Patrick.Maar overweldigend zal de Lange Wapperbrug zijn in de Oosterweelverbinding. Over de dodelijke fijnstofoverlast spreekt de medicus in Patrick: “Walk and don’t look back”. Er wordt trouwens nog meer Engels uitgebraakt over deze topic: off the record over het geringe enthousiasme van de rest van het stadsbestuur (De Morgen), full ahead om Patrick Janssens in een hogere versnelling te zetten (Marc Van Peel), collateral damage is stoere oorlogstaal bestemd voor de omwonenden (Hilde Crevits), het is not done om terug te keren op een politieke beslissing (Marc Van Peel) enz. Beste Patrick en Marc: alleen dwazen en doden veranderen nooit van mening (J. Lowell) en je afzetten tegen menselijke domheid is al even uitzichtloos als hopen op verbetering (G. Gissing). Ten slotte kwam van Mieke Vogels drie jaar geleden de meest beroemde en kinderlijke uitspraak “Wat een mooie brug!” alsof het over speelgoed ging.

De herinrichting van het strand van Sint Anneke is voor Patrick te min. Daar zijn opvolgers voor.Begerig kijkt hij echter naar het Spoorwegemplacement Noord, een voormalig NMBS rangeerstation dat gesitueerd is tussen de Schijnpoort en de Noorderplaats en een totale oppervlakte heeft van 24 ha.

“Eureka, we hebben een paleis in het Zuiden, ik bouw er één in het Noorden: het Medisch Paleis in de vorm van een naar omhoog klimmende Esculaap”. Omdat paleizen altijd het dubbele kosten van de raming wordt het Erasmusziekenhuis ondergebracht bij collateral damage en verdwijnt. Eigenlijk is dit not done, maar de grond, eigendom van het OCMW, is door zijn uitzonderlijk centrale ligging een fortuin waard. De NMBS heeft zijn gronden verkocht aan een immobiliënmaatschappij die off the record een ruil voorstelt met het OCMW waardoor het Erasmusziekenhuis de facto opgedoekt wordt. Het zal Patrick worst wezen dat miljoenen euro’s aan recente investeringen in beide ziekenhuizen verloren gaan. Door Erasmus en Stuivenberg te laten opgaan in een moeilijker te bereiken noordelijker gelegen superhospitaal zal de unieke sociale rol van beide verloren gaan. Tenslotte wil men in deze toenemende vergrijzende maatschappij toch het aantal bedden verminderen, waarbij de werkdruk evenredig zal toenemen en het contact daarbij onpersoonlijker worden.

Over maandlonen gesproken...

Jean-Marie Dedecker laat weer van zich horen. Nadat hij volgelingen is komen vissen in de Antwerpse vijver, stuurt hij de wereld in dat Patrick Janssens jaarlijks 20.000 euro verdient bij Dexia. Wauw, wat een wereldnieuws, en dat terwijl alle mandatarissen onlangs al hun betaalde en onbetaalde mandaten hebben moeten kenbaar maken. Een aap met een hoed op kan dus zelf uitvissen hoeveel welke politicus verdient.

In werkelijkheid “vangt” Patrick Janssens bij Dexia dus 9.000 euro en verdient hij bruto als burgemeester van Antwerpen en Vlaams parlementslid 155.760 euro of 12.98O euro bruto per maand. Ik dacht niet dat zulks, als burgemeester van de grootste stad van België, een “vetten” is.

Dat Janssens bij Dexia iets te zeggen heeft lijkt mij ook niet abnormaal, aangezien de stad Antwerpen met 6,4 procent van de aandelen de grootste speler binnen de Gemeentelijke Holding is. Die holding controleert nu, na de kapitaalverhoging bij Dexia door de regering, 14 procent van de bank. Antwerpen bezit zo indirect 0,8 procent van het totale aandelenkapitaal van Dexia.

Ik denk ook niet dat Janssens zijn taak bij Dexia laat primeren boven zijn burgemeestersschap van Antwerpen, aangezien het Antwerpse stadsbestuur af wil van zijn Dexia-aandelen. Maar om de Gemeentelijke Holding in overheidshanden te houden, zijn er instrumenten ingebouwd waardoor een stad of gemeente niet zomaar haar belang in de Holding kan verkopen. Het verkopen van de 22.423 aandelen in de Gemeentelijke Holding zal voor Antwerpen dus nog wat voeten in de aarde hebben.

Voila, Dedecker, een beetje huiswerk maken en dan weet je wat je vertelt.

Iedereen beroemd...

… is de titel van een (overigens slechte) Vlaamse B-film van enkele jaren geleden, over een jonge deerne die, meegezogen door soundmix- en andere wedstrijden, kost wat kost beroemd wou worden door, al was het maar, één keer op de regionale televisie te verschijnen.

Blijkbaar is dat ook de ambitie van kleine en middelgrote politici, die tijdelijk wat minder in de belangstelling staan of een opstoot van verkiezingskoorts krijgen. In Antwerpen hebben we de plaatselijke burgemeester die het noodzakelijk vond om een deel hulpkreten van mensen, die geen taalvirtuozen zijn, te boek te stellen. Akkoord, de namen van de briefschrijvers zijn niet vermeld, maar toch… Wie heeft er in hemelsnaam nood aan z’n boek?

Nog erger is het met Jurgen Verstrepen met zijn pas voorgestelde boek “Zwart op Wit”. Een typisch gedrag van iemand die van partij verandert en zijn “kar keert”. Er worden nazi-liederen gezongen op VB-bijeenkomsten? Dat denken de meeste mensen en heeft dus absoluut geen nieuwswaarde. Dat Coveliers en De Winter dikke maatjes zijn? Dat is een publiek geheim. Met wie Marie-Rose Morel of Frank Vanhecke de lakens delen? Dat valt onder de privésfeer en gaat niemand een reet aan. Verstrepen heeft dan nog het lef om zijn boek (of vod) een “mijmering over ons politiek bestel” te noemen. Over mediageilheid gesproken.

België staat op de rand van failliet, Fortis en Dexia idem dito, de Vlamingen kunnen de Walen niet rieken en omgekeerd. In Antwerpen is er sociale onrust onder het stadspersoneel, zijn de cafébazen ontevreden over het terrassenbeleid, wordt men dagelijks aangeklampt door handtekeningenronselaars voor een volksraadpleging over de Oosterweelverbinding en waant men zich op sommige plaatsen in het buitenland.

Wordt het geen tijd dat de politici doen waarvoor ze met ons geld dik betaald worden? Besturen, bijvoorbeeld. Dan pas zouden ze op een correcte manier de media halen.

Charme-offensief door charmezanger

Vandaag kwam de Gazet van Antwerpen met een artikel en een fotoreportage over het “Bal van de Burgemeester” , waar ze als wereldnieuws verkondigden dat Patrick Janssens, samen met Gene Bervoets, gezongen heeft voor een 5000-koppig publiek. Ruikt de rode burgervader nakende verkiezingen? Heeft hij door dat zijn populariteit aan het tanen is? En in welke taal heeft hij gezongen? Was het in het Nederlands of in het Aentwaerps? Ik vrees van niet, want om het gros van zijn kiezers te tonen dat hij nog steeds achter hen staat en om te bewijzen dat het hoofddoekenbeleid hem opgedrongen is door de “anderen” moet hij minstens één liedje in het Arabisch kwelen.

Trouwens vind ik, maar dat is puur persoonlijk, dat 5000 toeschouwers op een bevolking van bijna een half miljoen, géén succes kan genoemd worden, want dan spreekt men over 1% van de Antwerpenaren, waarvan er waarschijnlijk een groot deel “verplicht” of “quasi verplicht” waren om te komen. Trouwens, de stad Antwerpen heeft méér dan 5000 personeelsleden. Ik hoop dat de aanwezigheden niet genoteerd werden zoals op school, of er zijn binnenkort nieuwe aanwervingen.
Wedden dat een voorstel, dat van 1% van de Antwerpenaren zou komen, niet eens zijn aandacht zou trekken?

Misschien is een liedje kwelen voor de burgervader van de grootste Belgische stad makkelijker dan een stad besturen. In dat geval hoop ik dat hij tot de volgende verkiezingen met evenveel enthousiasme bestuurt als hij nu gezongen heeft. En… als hij zich nu inschrijft voor “X-Factor” heeft hij na de verkiezingen alvast nog een job, zij het dan als slechte charmezanger. Eerst de wedstrijd nog winnen natuurlijk, want dat is precies hetzelfde als bij de verkiezingen.
Misschien zien we straks op TV wel verschijnen: “Voor Patrick, SMS “Red” naar 3214.

Debat zorgt voor beter beleid...

Het politieke leven in Antwerpen herneemt stap voor stap. Politici komen uitgerust en hopelijk boordevol ideeën uit hun vakantie terug. Hopelijk maakten de Antwerpse schepenen van de rust gebruik om eens na te denken over hun relatie met de gemeenteraad. Het afgelopen politieke seizoen kwam het geregeld tot een aanvaring tussen het college en de gemeenteraadsfracties. De kritiek kwam niet alleen vanuit de oppositiebanken, maar ook steeds meer vanuit de meerderheid. Vooral CD&V/N-VA en Open Vld namen het voortouw.

Denk maar aan de subsidies aan moskeeën, het nieuwe personeelsstatuut, de diversiteitsclausule, de ontwikkeling van Eksterlaer en het prostitutierapport. Klap op de vuurpijl was de uitspraak van Antwerps burgemeester Patrick Janssens (sp.a) in Gazet van Antwerpen: “Het politieke spel in de gemeenteraad vormt vaak een grote hindernis om dingen te bereiken”. Het vertrouwen van de gemeenteraadsleden in het schepencollege kreeg een zware deuk. Janssens verontschuldigde zich later wel tegenover de gemeenteraad.

De houding van sommige leden van het college is onbegrijpelijk. Zij beschikken over voldoende ervaring en zijn slim genoeg om stand te houden in een debat met de gemeenteraad. Schepenen denken te snel dat een goedkeuring in het college voldoende is. De gemeenteraad is voor hen puur voor de vorm. En het ergste is dat een aantal gemeenteraadsleden van de meerderheid dat ook denkt. Ze verkiezen om te zwijgen uit vrees voor hun politieke carrière. Deze politici ondergraven alles waar een democratie voor staat. Zij bedriegen hun kiezers. Open Vld-fractieleidster Annick De Ridder en haar collega Bart De Wever (N-VA) nemen geregeld het schepencollege op de korrel. Tot enkele maanden geleden hoorde daar ook CD&V-fractieleidster Cathy Berx bij, maar zij koos uiteindelijk voor het Antwerpse gouverneurschap. Toen dit nieuws bekend werd, ging een zucht van opluchting door de schepenkabinetten aan de Grote Markt. De strategie van De Wever en De Ridder was niet onlogisch. Zij trokken lessen uit de twee jongste gemeenteraadsverkiezingen. De kiezers apprecieerden de ruzies niet die werden uitgevochten op de Grote Markt. Open Vld en CD&V/N-VA ontwaakten ruw in 2006 toen de burgemeester de vruchten plukte van een goed draaiend schepencollege. Beide partijen kozen daarom voor een actievere rol in de gemeenteraad. De Ridder en De Wever eisen hun plek op in de zon. Op de banken van sp.a-spirit blijft het stil. Janssens houdt zijn fractie stevig in het gelid. Met 21 zitjes is sp.a-spirit de grootste fractie in de raad. Toch zijn sommigen binnen deze fractie jaloers op de tussenkomsten van hun coalitiepartners. De oppositie weet nog niet hoe om te gaan met deze kritische stemmen binnen de meerderheid. Vlaams Belang-fractieleider Filip Dewinter heeft de arena niet langer voor zichzelf. Hij wordt soms overklast door De Wever en De Ridder. Het is een goede zaak dat de meerderheidspartijen in de gemeenteraad op hun strepen staan. De raadsleden vervullen hun democratische plicht. Hun tussenkomsten in de raad houden de schepenen scherp. De collegeleden zorgen dat hun huiswerk in orde is. Ze moeten inspanningen leveren om de raadsleden te informeren en te overtuigen. Dit leidt tot een goed beleid en daar profiteren we uiteindelijk allemaal van.

't Is weer al eens de schuld van Patrick Janssens...

In 2005 lanceerde Vital Florus het Cajun-horecaconcept: pittige Creoolse keuken op je bord, geïmporteerd flesjesbier in de bar en knappe barmeisjes dansend op de toog. Zo ging het er ook aan toe in de film Coyote Ugly die in 2000 in de bioscoop was te zien. De film was een enorm succes en in de Verenigde Staten dook de ene na de andere Coyote Ugly-bar op.

Florus dacht in Antwerpen ook succes te hebben met een dergelijke formule en startte een Cajun-bar op de Antwerpse Grote Markt. De eerste zes maanden zat de bar afgeladen vol en draaide Florus een ongeziene recette. Daarna ging het echter bergaf en nu is de bar alleen nog het weekend open en draait ze een recette van amper 200,-€. Kortom, de kosten liggen veel hoger dan de baten en dan is het inderdaad verstandig te stoppen.

Waar is het misgelopen? Toen voor een bord soep met droog brood 10,-€ gevraagd werd? Toen de danseressen vervangen werden door dikkerdjes die op de toog stonden te waggelen op hoempapa-muziek? Toen het personeel onvriendelijk werd? Toen de portiers begonnen denken dat ze Rambo waren, of simpelweg begonnen denken?

Neen, neen, neen en nog eens neen!!!!!! Niets van dat alles. Het is gewoon de schuld van Patrick Janssens!! Want alles wat in Antwerpen misloopt is de schuld van Patrick Janssens. Als mijn kat hondenjongen legt is dat ook de schuld van Patrick Janssens.

Als een project mislukt, zeg dan gewoon ik heb m'n best gedaan en het lukte niet, maar steek het toch niet op een ander. Trouwens, Janssens heeft daar nooit op de toog staan dansen. (Het zou trouwens geen zicht zijn in kostuum met een T-shirt aan).

Goed bestuur...

21 juli heeft geen schokgolf veroorzaakt in Antwerpen. Een van de weinige Antwerpenaars die echt heeft nagedacht over de nationale feestdag, was burgemeester Patrick Janssens. Die vroeg vrijdag schertsend aan de verzamelde pers of iemand zin had om de speech te schrijven die hij gisteren moest afdreunen bij het monument voor de gesneuvelden in het Stadspark, want zelf had hij nog geen flauw idee wat hij over de toestand van het land moest zeggen. Misschien een mislukte poging om ten overstaande van de pers sympathiek over te komen. Onmogelijk trouwens, want JM Pfaff hunkert al jaren naar de titel van "El Sympathico", met weinig succes overigens.

Janssens is er in de loop van het weekend schijnbaar toch uitgeraakt. Door de gedachte doelbewust afwezig te blijven op het Te Deum fabriceerde hij of liet hij uiteindelijk een tekst fabriceren die bijna net zo wollig was als die van de koning, maar wel met één opmerkelijke uitschieter: de vaststelling dat we met België evolueren naar de situatie van de prille beginjaren van het land, toen de federale staat zich ook alleen maar bezighield met financiën, justitie, binnen- en buitenlandse zaken en oorlog. We gaan dus terug naar af . Janssens droomt dus inderdaad van de stadsstaat Antwerpen. Moeten we daar nu blij om zijn? Afgezien van de speech van Janssens, lag Antwerpen niet wakker van de nationale feestdag. De politieke malaise is uiteraard wel een onderwerp van gesprek aan de togen van de cafés, maar de Antwerpenaar maakt zich vooral druk over de onmacht van de politici om te besturen. De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde laat de meeste Antwerpenaars Siberisch koud. En Yves Leterme is voor de modale stedeling gewoon een loser. Antwerpen heeft wel wat anders aan z’n hoofd dan B-H-V. Zij liggen eerder wakker van de Oosterweelverbinding, het terrassenbeleid van Boer Voorhamme, het diversiteitsbeleid van Fatima De Coninck, enz...

Vrijdag maakte de federale politie bekend dat er vorig jaar in het gerechtelijk arrondissement zestien gevallen van terrorisme zijn geregistreerd, en dat was dan zonder rekening te houden met Debie. Dat was het nieuws, en daarbij bleef het. Ging het om enkele losgeslagen imams met extreme opvattingen en ongecontroleerde teksten, of waren er plannen gevonden voor bomaanslagen in de Kennedytunnel? We hadden het u graag verteld, maar we moeten het antwoord helaas schuldig blijven. Het hele weekend hebben we geprobeerd om meer te weten te komen over dit toch wel zeer onrustwekkende bericht, maar al onze bronnen bleken uitgedroogd, ondanks het verzopen weer. De federale politie liet weten dat ze over terrorisme de opperste discretie wenst te bewaren. De gouverneur, de burgemeester en de directeur-coördinator van het federale korps in Antwerpen waren niet op de hoogte van de finesses van dit dossier, of ze deden alsof. Het deed ons denken aan de schokkende vaststelling van de voorbije week, toen bleek dat zelfs de allerhoogste chef van de federale politie beweert niet te weten waarom eerder dit jaar wekenlang het meest rode terreuralarm was afgekondigd.

Als zelfs al die hoge pieten niets mogen weten over de strijd tegen het terrorisme, wie voert die strijd dan eigenlijk? De premier, het vorstenhuis, de kardinaal, Janssens zelf? We kunnen het u helaas niet zeggen. Terrorisme is dus een probleem in Antwerpen, ook al mogen we niet weten wat het precies inhoudt en hoe omvangrijk het is. Dat weten we wél over een ander sluipend gif dat onze stedelijke samenleving verziekt: de armoede.

Vandaag maakt OCMW-voorzitter Monica De Coninck bekend dat het aantal leefloners voor het eerst sinds jaren weer stijgt. In de eerste drie maanden van dit jaar is ook het aantal aanvragen voor een stookoliepremie met liefst twintig procent gestegen. Antwerpen wordt armer, en steeds meer inwoners hebben het koud. De economische barometer staat al maanden op zwaar weer, en nu begint dat ook uit de sociologische statistieken te blijken. De zomer kabbelt voort, de vooruitzichten zijn niet best. Goed bestuur is meer dan welkom. De plaatselijke VLD-Voorzitter heeft ons de juiste cijfers beloofd. Wij wachten af.

Sonia

De uitwijzing uit ons land van het 12-jarig Equadoriaans meisje Sonia, vorige week in Antwerpen, stuit op massaal protest. Ook de Sint-Egidiusgemeenschap en het ACW vinden deze uitwijzing onbegrijpelijk. Zo zeggen zij dat in het regeerakkoord staat dat een regularisatieregeling voor goed geïntegreerde asielzoekers, zoals Sonia, gepland wordt.

De juf van Sonia is geschokt: zij vindt ook dat de bevoegde diensten de communicatie rond en de praktische afhandeling van een uitwijzing moeten verbeteren. De getuigenis van de juf van Sonia op ATV:http://www.atv.be/v3/newsdetail.aspx?mid=&id=9305.

Dan de tussenkomst in het parlement waarbij Turtelboom de verantwoordelijkheid afschuift naar Janssens (en omgekeerd). Sonia’s verhaal krijgt nog een staartje… Als Turtelboom in de Senaat het verhaal voorgeschoteld krijgt reageert ze gepikeerd en schuift de verantwoordelijkheid af op de Stad Antwerpen…. Janssens op zijn beurt verklaarde aan ATV dat alles vanuit Brussel werd gecoördineert… Niemand neemt dus verantwoordelijkheid op voor dit verhaal! Mondelinge vraag van mevrouw Els Schelfhout aan de minister van Migratie- en Asielbeleid over «kinderen zonder papieren» (nr. 4-417) Mevrouw Els Schelfhout (CD&V – N-VA). – Op dinsdag 1 juli werd de twaalfjarige Sonia del Rocío Pinto Palma uit Ecuador samen met haar moeder en grootmoeder door de Antwerpse politie uit hun appartement meegenomen en overgebracht naar het gesloten centrum in Steenokkerzeel.

Die dag vond een buurtcontrole plaats – een onderzoek naar druggebruik – en werd "toevallig" ook een negatieve beslissing genomen over de regularisatieaanvraag van Sonia en haar moeder. De dienst Vreemdelingenzaken beweert dat het een louter toevallige samenloop van omstandigheden is dat acht mensen, leden van het krot-op-team in Antwerpen en ambtenaren van de dienst Vreemdelingenzaken, zich aanmelden met de vraag om de woonsituatie van het gezin binnen te mogen bekijken en de bewoners dan een half uur tijd geven om hun boeltje te pakken!

De politie mag niet zomaar iemands woning betreden, ook niet wanneer ze vermoedt dat er illegalen wonen. Ze heeft daarvoor een huiszoekingsbevel van een onderzoeksrechter nodig, maar die wordt niet zo snel gegeven. Het kan echter ook via een bevel tot toelating. Dat is een document dat door de burgemeester ondertekend wordt en dat de politieagenten toch de toestemming geeft om in bepaalde omstandigheden, tegen de zin van de bewoners in, een woning te betreden. Die formulieren zouden, alleszins in Antwerpen, blanco ondertekend klaarliggen op de dienst, waar de agenten ze zelf kunnen invullen.

Het lijkt er sterk op dat Sonia het slachtoffer is van de gerichte zoekacties naar kinderen van de dienst Vreemdelingenzaken aan het begin van de zomervakantie. Ondanks beloften van de Stad Antwerpen om geen gerichte zoekacties te doen naar mensen zonder papieren, heeft de DVZ op die manier toegang tot woningen en kinderkamers.

Ik wil me niet over dit concrete dossier uitspreken. Het gaat vooral om het principe. Kan het dat bij de start van de zomervakantie actief naar gezinnen met kinderen wordt gezocht, om die dan versneld uit te wijzen? Kan het dat mensen worden opgepakt en meegenomen en zelfs niet de tijd krijgen om beroep aan te tekenen bij de Raad voor vreemdelingenbetwistingen? Kan het dat kinderen worden opgesloten, nu nog, in afwachting van de maatregelen van de minister om de opsluiting van kinderen te voorkomen? Kan het dat gezinnen met kinderen worden uitgewezen, nu nog, vlak vóór het verschijnen van de rondzendbrief?

Is de minister op de hoogte van de gerichte zoekacties van de DVZ naar kinderen bij het begin van de zomervakantie?

Hoe reageert de minister daarop?

Welke houding neemt de minister aan ten aanzien van de betrokken steden en gemeenten?

Hoever staat de minister met de maatregelen en alternatieven voor de opsluiting van kinderen in gesloten centra?

Hoever staat de minister met de rondzendbrief die voor deze schrijnende problematiek een antwoord kan bieden? Mevrouw Annemie Turtelboom, minister van Migratie- en Asielbeleid. – Voor het antwoord op de vraag over de rondzendbrief verwijs ik naar mijn antwoord op de vorige mondelinge vragen.
De dienst Vreemdelingenzaken verricht geen gerichte zoekacties naar kinderen. Wel vraagt een lokale overheid de dienst Vreemdelingenzaken soms na te gaan of een bepaalde familie verwijderbaar is en of in dat geval bepaalde maatregelen kunnen worden genomen. Dat kan op elk tijdstip van het jaar gebeuren.
Mevrouw Schelfhout verwijst naar de ondertekende blanco formuleren die in Antwerpen klaar zouden liggen. Ik kan haar alleen maar aanraden zich daarvoor via haar partijgenoten in de Antwerpse gemeenteraad tot het stadsbestuur te wenden. Ik denk dat ze als lid van de meerderheid wel weet hoe het beleid van de stad Antwerpen moet worden geëvalueerd. Ik heb altijd gezegd dat de DVZ de regel van de voorzichtigheid hanteert. Mevrouw Schelfhout verwijst naar de opsluiting van kinderen in gesloten centra. Ik geloof niet in moratoria. Ik heb me wel geëngageerd om zeer snel een oplossing te vinden voor die kinderen via het systeem van begeleiding door een coach. Onlangs heb ik in een krant verklaard dat er vanaf 2009 geen kinderen meer in gesloten centra zullen zitten. Als het sneller kan, des te beter. Misschien kan ik wel zeer snel een concrete timing opstellen. In ons land bestaat er een zeer grote meerderheid die kinderen op een andere manier wil opvangen in afwachting van hun terugkeer naar hun land van oorsprong. Mijn voorstel, dat ik al enkele keren in de Senaat opperde, is dus begeleiding door een coach in combinatie met de meldingsplicht waarnaar ik in de Senaat al enkele keren heb verwezen. Momenteel zijn er 124 families uitgenodigd, waarvan er 18 zich hebben aangeboden. Meldingsplicht op zich is dus niet voldoende.

Over het werken met een coach, die persoonlijk werkt, een vertrouwensrelatie opbouwt en accenten kan leggen voor een vrijwillige terugkeer, bestaat veel literatuur, maar iedereen die met het onderwerp bekend is, kent de voor- en nadelen ervan.

Een specifieke rondzendbrief over dit thema komt er niet. Het gaat om een pragmatische terreinoplossing. We zullen het systeem voortdurend moeten testen en evalueren, zeker in de beginfase, om het eventueel bij te sturen. We zullen moeten zien of we resultaten boeken. Mevrouw Els Schelfhout (CD&V – N-VA). – De minister zegt geen weet te hebben van gerichte zoekacties. Mij valt het op dat in bepaalde steden de politie, in samenwerking met de DVZ, zeer actief controleert. Tijdens het schooljaar wordt iets minder gecontroleerd, omdat de kinderen dan toch niet kunnen worden uitgewezen. Ik vind dat onkies.

Voor de praktijken van de politie in Antwerpen verwijst de minister naar het stadsbestuur. Ik benadruk nogmaals dat deze praktijken in samenwerking met de DVZ gebeuren. Mag ik daaruit afleiden dat de minister niet zal reageren op die praktijken? Mevrouw Annemie Turtelboom, minister van Migratie- en Asielbeleid. – De stad Antwerpen beslist blijkbaar om met blanco formulieren te werken die vooraf ondertekend zijn. Ik herhaal dat vragen daarover aan de verantwoordelijken en bevoegde diensten van Antwerpen moeten worden gesteld. Ik bemoei me niet met het bestuur van een belangrijke Vlaamse stad. Mevrouw Els Schelfhout (CD&V – N-VA). – De DVZ vergezelt toch de politiediensten

Hierna een scherpe tussenkomst van Frank Hosteaux in De Standaard/Het Nieuwsblad:
Reden voor de uitbarsting van Hosteaux -die behalve als gemeenteraadslid ook actief is binnen verscheidene bewegingen voor mensen zonder papieren- is de uitwijzing vorige week van het 12-jarige Ecuadoraanse meisje Sonia en haar moeder en grootmoeder. Sonia en haar familie verbleven al 8jaar in België en Sonia had net haar lagere school afgemaakt.
'Acht mensen, leden van een Krot Op-team van de Antwerpse politie maar ook ambtenaren van de Dienst Vreemdelingenzaken zo bleek later, boden zich rond 8.30uur 's morgens aan met de vraag om binnen de woonsituatie van het gezin te mogen bekijken. Eenmaal binnen kregen de drie een halfuurtje om hun boeltje te pakken. Even later zaten ze in het gesloten centrum in Steenokkerzeel en het voorbije weekend, amper vijf dagen later, zaten ze op het vliegtuig richting Ecuador. Ik noem dat pure Gestapopraktijken. Bovendien is dit geen alleenstaand geval.'
Hoezo?
Hosteaux: 'De politie mag niet zomaar iemands woning betreden, ook niet wanneer ze vermoeden dat er illegalen wonen. Om binnen te vallen hebben ze een huiszoekingsbevel van een onderzoeksrechter nodig en die worden niet al te snel uitgedeeld. Maar er is nog een andere manier: het zogenaamde bevel tot toelating. Dat is een document dat door de burgemeester ondertekend moet worden en dat onder meer de politieagenten van de zogenaamde Krot Op-cel, die ingezet worden in de strijd tegen krotwoningen en huisjesmelkers, toelaat om onder bepaalde omstandigheden toch tegen de zin van de bewoners een woning te betreden. Welnu, die formulieren liggen gewoon blanco ondertekend klaar op de woondienst waar de agenten ze zelf kunnen invullen.'
En die gebruiken ze dan om binnen te vallen bij illegalen?
'Bepaalde leden van de Krot Op-cel misbruiken die, samen met de Dienst Vreemdelingenzaken, om actief jacht te maken op illegalen, hoewel burgemeester Patrick Janssens en korpschef Eddy Baelemans eerder dit jaar nog maar eens herhaald hebben dat mensen zonder papieren in Antwerpen niet effectief opgespoord worden. Zij hadden beloofd dat alleen illegalen die tijdens politiecontroles toevallig aangetroffen worden, overgedragen zouden worden aan de DVZ. Wel, dat klopt dus niet. Enkele dagen voor die Ecuadoraanse familie werd opgepakt, waren politieagenten in hun gebouw op zoek naar een drugsdealer. Zij waren toen al in het gezelschap van de leden van de DVZ die alle namen van de bewoners noteerden. Wat doet de DVZ daar tijdens zo'n gewone politieactie?'
Zegt u dan dat de zogenaamde Krot Op-teams de jacht op krotwoningen en huisjesmelkers gebruiken als dekmantel voor de jacht op illegalen?
'Dat is inderdaad de eerste bekommernis van die Krot Op-cel: zoveel mogelijk mensen zonder papieren oppakken. Ze zullen ook wel op zoek gaan naar de eigenaars van krotwoningen waar ze die illegalen aantreffen, maar pas in tweede instantie. Opvallend is toch dat zij die bevelen tot toelating vaak onmiddellijk gebruiken, zonder dat er eerst eens gewoon contact opgenomen is met bewoners van vermoedelijke krotwoningen.'
Het Nieuwsblad: 'Krot Op-cel is dekmantel om op illegalen te jagen'http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=9S1U40BA
En dan gisteravond de reactie van burgemeester Janssens waarin hij toegeeft dat hij zijn politiediensten niet onder controle heeft (of laat betijen?)...http://nl.youtube.com/watch?v=ZCIbk_1xGkk
En de Beweging voor Kinderen Zonder Papieren gaat verder. De rechten van deze kinderen stoppen niet aan de grens. Wij willen aantonen welke vreselijke gevolgen dit uitdrijven, na 8 jaar schoollopen, heeft voor Sonia en haar familie in Ecuador.
Stappenplan om zulke drama's te voorkomen.
Om het oppakken, opsluiten en verwijderen van kinderen zonder papieren te voorkomen heeft de BvKZP een Stappenplan omtwikkeld.U kan het aangevragen via email: info@kinderenzonderpapieren.be of nina.henkens@kinderenzonderpapieren.be

Secretariaat "Beweging voor Kinderen Zonder Papieren" BvKZP vzwStafmedewerkster Nina: 0487/31.95.64mailto:0487/31.95.64nina.henkens@kinderenzonderpapieren.be
http://www.kinderenzonderpapieren.be/

VLOScentrum Kasteelstraat 4 9100 Sint-Niklaastel 03 766 29 13 fax 03 777 97 76 gsm 0477 40 62 19jozef.hertsens@vlos.be http://www.vlos.be/

Het Schipperskwartier

Er is geen enkele wijk waar het zo makkelijk is om geruchten af te tappen als een hoerenbuurt. Geen enkele omgeving waar ze zo goed gedijen.
De laatste weken doet er hardnekkig de ronde in het Antwerpse Schipperskwartier, Burgemeester Patrick Janssens zou alle ramen – met uitzondering van het megabordeel Villa Tinto — willen sluiten. Groot nieuws zou dat zijn. Het einde ook van de rosse buurt in de Antwerpse binnenstad.
‘Slaat nergens op’, zeggen ze op ’t Schoon Verdiep. ‘Totaal uit de lucht gegrepen.’
En toch hebben we Het Gerucht zeker tien keer voor ‘waar’ horen vertellen. In cafés, aan keukentafels, op straathoeken.
De Antwerpse hoerenbuurt was ooit de grootste van België. Tien jaar geleden was het ook de grootste probleembuurt. De coté van de Albanese en Russische maffia. Er vloog al eens een kogel naar de andere kant van de straat.
Tot toenmalig burgemeester Leona Detiège er grote kuis hield.
In veertien straten verdween de prostitutie. Alleen in de Verversrui, de Schippersstraat en de Vingerlingstraat worden nog raamprostituees gedoogd.
Over die grote kuis zei ex-politiecommissaris en Vlaams Belanger Bart Debie enkele weken geleden iets heel merkwaardigs in Gazet Van Antwerpen: ‘Alle middelen waren daarvoor goed. Hebben we buiten de lijntjes gekleurd? Allicht wel, maar het stadsbestuur wist
precies wat we deden. (...) En van kritiek was geen sprake. Integendeel, we werden ontvangen in het stadhuis. Premier Guy Verhofstadt zei op een persconferentie in aanwezigheid van de Antwerpse procureur dat onze aanpak een voorbeeld was voor heel België.
Wij presteerden. (...) Iedereen was vol lof, ik hoefde zelfs maar te bellen naar de onderzoeksrechter om op mondeling verzoek een huiszoekingsbevel te krijgen, wat officieel helemaal niet kon.’
‘Het klopt dat we in het Kwartier elke dag controles lieten uitvoeren’, zegt Leona Detiège. ‘Maar uiteraard heb ik nooit iemand de opdracht gegeven om over de schreef te gaan. Ik heb het gevoel dat Debie zijn gedrag vandaag vooral wil goedpraten en de schuld op anderen steken.’
Het is 2008, we zijn weer een burgemeester verder. ‘Wie zegt dat er niets veranderd is in het Schipperskwartier, is daar de laatste tien jaar niet geweest’, zegt Patrick Janssens.
De burgemeester heeft, zoals bekend, altijd gelijk. Er is veel veranderd. Op het Rode Plein wapperen nu vlaggen met stralende A’s. Mooie meisjes en jongens drinken er mojito en caipirinha. Zelfs de Rode Ster van het Falconplein is verdwenen. Hebben de Russen meegenomen. En de verhalen van de wijk, daar zijn ze ook mee weg. Behalve één: dat van de Oude Mansstraat. Net voor de grote kuis brandde daar de rode lamp. Het was het hart van het Kwartier. Vandaag lijkt het er meer op Berlijn 1946.
Dichtgetimmerde hoerenkoten, huizen in puin. En een paar borden waarop staat: ‘IMMO bouwt hier...’ Tussen die ruïnes liggen drie cafés. Relikwieën van het ooit zo ruige Schipperkwartier. Het
bekendste en beruchtste heet ’t Keteltje.
Daar begint dit verhaal. Op een onchristelijk uur.
‘You look so...’ Een Nigeriaanse kijkt een klant recht in de ogen en wijst naar zijn kruis. Hij schud het hoofd. Baant zich een weg door dansende zwarte meisjes.
Ze schudden met hun kont. Een paar barkrukken verder zitten een paar blanke mannen. Arm in arm met een Nigeriaanse. Ze wrijven wat over elkaar.
‘Meer mogen ze hier niet doen’, lacht cafébaas Sim Teunis. ‘Of ze moeten het café verlaten. Af en toe loopt hier een klant kwaad terug binnen.
‘‘Zeg, die Nigeriaanse, wat voor één is dat? Die is gaan lopen.... Ik wil mijn geld terug. ” “Die werken helemaal niet voor ons, die is hier klant. Net als gij. ”’
Sim was ooit handelaar in kaskes, speelautomaten. Tien jaar geleden nam hij ’t Keteltje over. Het café waarover Patrick Janssens ooit zei: ‘We zijn het liever kwijt dan rijk. Als zij ons pesten, moeten ze weten dat wij hen ook kunnen pesten.’
‘Toen ik dat las, viel hij bijna van mijn stoel. Ik, hen pesten? Ik heb alles gedaan wat de stad gevraagd heeft: geluidsbegrenzers geplaatst, een dubbele deur, zeventien camera’s... Intussen is dit het veiligste café van het land. Maar het zijn die Nigeriaanse vrouwen, hè. (haalt de schouders op) Wat moet ik doen? Een bord voor de deur hangen: ‘Verboden toegang voor illegalen’? Of beter: ‘Verboden toegang voor zwarten’? Want het staat niet op hun voorhoofd geschreven, dat ze illegaal zijn. Ik maak me geen illusies: ze zouden niet liever hebben dan dat ik de wet op het racisme overtreed.
‘Over mij doen de wildste geruchten de ronde. Behalve voor pedofilie ben ik intussen voor zowat alles ondervraagd: moord, witwaspraktijken, mensenhandel.... Nooit hebben ze mij ook maar iets ten laste kunnen leggen. Nooit. En dat stoort hen verschrikkelijk.
Vergelijk het met een vrouw die ten onrechte denkt dat haar man vreemdgaat. Ze achtervolgt hem voortdurend, maar die man doet niets verkeerds. Die vrouw wordt ook altijd maar kwader en kwader.
‘Hoeveel razzia’s hier geweest zijn... Ik ben de tel intussen kwijt.
Zes weken geleden was het weer van datte. Zo’n razzia, dat gaat tegenwoordig zo: eerst komen de camera’s van VRT, VTM en ATV. En dan komt de politie, in ware Hollywoodstijl. Met sirenes en heel de santenboetiek. Ik moet mijn camera’s stilleggen. En dan worden die meisjes op een beestachtige manier bijeengedreven.
De volgende dag staat dan in grote letters in de gazet: “31 illegalen opgepakt in ’t Keteltje. ” (cynisch) Ik denk dan: allez mannen, proficiat. En zo gaat dat maar door. Mijn voordeur ging
langs de verkeerde kant open. Noem mij één café dat voor zo’n futiliteit gesloten wordt. Eén! Behalve... Nog zoiets. Ik zwaans graag. Een tijd geleden vroeg een klant: “Zeg Sim, maar van waar haalde gij toch al die zwarte grieten?” “Ik kweek die in mijn kelder”, zei ik. Een paar uur later stonden de flikken hier: huiszoeking in de kelder. (zucht) Ik kan een boek schrijven over die invallen.
‘De laatste tijd worden de methodes almaar driester. De politie heeft mij altijd gezegd: “Bel ons voor het minste. ” In het café gebeurt nooit iets, maar op straat wel. Geen klanten, maar lallende Hollanders die naar de hoeren willen. En dat mondt weleens uit in een gevecht. Ik bel dan plichtsgetrouw de politie. Maar op het einde gebruiken ze dat wel tegen u. “Ah, mijnheer Teunis, we zijn zoveel keer moeten komen voor u. U bent het probleem. ” Dat vind ik pervers.
‘Elke morgen als ik naar ’t Keteltje vertrek, zeg ik tegen mijn vrouw: “Ik ga naar het front. ” Maar onlangs gebeurde er iets vreemds. Het was de zoveelste inval. Via Radio Trottoir hadden ze gehoord dat er te veel volk in ’t Keteltje zou zitten. Ze wilden het café weer voor een week sluiten. Toen heb ik er een deurwaarder bij gehaald. En we zijn beginnen te tellen. Een, twee, drie...’ Het werd heet. Zoals deze nacht. De Nigeriaanse meisjes schudden nog altijd met hun kont. Er komen nog een paar mannen binnen. Onbegeerd en illusieloos.
Na die laatste inval in ’t Keteltje werden twee inspecteurs uit de Cel Prostitutie, Jan Piedfort en Patrick Aerts, overgeplaatst naar de Cel Linkeroever. ‘Toeval’, zegt Sven Lommaert van de Antwerpse politie. ‘Bij politiediensten gebeurt het wel vaker dat mensen roteren. Zeker bij de Cel Prostitutie is het belangrijk dat er af en toe nieuwe mensen komen met een frisse kijk op de zaak.’
Er is nog iets. In Sint-Andries, ver weg uit het Schipperskwartier, vinden op dit moment opnames plaats voor de VTM-serie Zone Stad. In zaal Aalmoezenier wordt een café nagebouwd. Nigeriaanse actrices schudden er met hun kont. Het café heet ‘Black Ketel’, de cafébaas is een mensenhandelaar.
Zone Stad haalt gemiddeld een miljoen kijkers.
De volgende ochtend. ‘Ze zullen het zover drijven dat heel de stad in stoet met brandende fakkels richting ‘t Keteltje loopt.’
Frank Cool — een oud-sleepbootkapitein, lang haar en doorrookte stem — zucht en schenkt koffie uit. Jaren geleden stampte hij De Ketelpatrouille uit de grond. Een vrijwilligersorganisatie die Nigeriaanse prostituees helpt met bijbels, condooms en eten.
‘Ik kon de miserie niet meer aanzien.’
Drie jaar geleden liet de stad — uit hygiënische redenen — het pand van De Ketelpatrouille sluiten. En verkocht het aan een bordeeleigenaar. Die er direct een bordeel van maakte.
‘Ik daag u uit’, zegt Cool. ‘Vindt het prostitutiebeleidsplan van de Stad Antwerpen. Dat bestaat dus niet meer. Zo’n razzia in ‘t Keteltje: dat is één grote show voor de vastgoedwereld. In Antwerpen kun je geen dossier openslaan of de vastgoedmarkt zit ertussen. De betonmaffia regeert hier de stad. Die Nigeriaanse prostituees moeten weg waar het geld zit. Het gaat alleen om de locatie, die vrouwen zijn echt wel het laatste van hun zorgen.
‘Natuurlijk haalt het niets uit. Binnen de kortste keren zit de Ketel weer vol.
Twee weken na de laatste razzia, kreeg ik een sms van een vaste klant: ‘We kunnen weer lachen in de Ketel. 44 tetten.’ In elke Europese stad zitten Nigeriaanse prostituees. Het is niet omdat je ze op de ene plaats bant dat ze plots verdwenen zijn.
‘Die Nigeriaanse prostitutie, dat is trouwens geen grote maffioze, piramidale organisatie. Maar het zijn wel vrouwen die allemaal geld betaald hebben om tot hier te komen. Een Nigeriaanse zei me ooit: “Tot 20.000 euro beschouwen wij dat niet als uitbuiting, maar als een kans op een toekomst. ” Ze moeten die som afbetalen. Maar iemand die hier een huis koopt, moet ook afbetalen, hè. Pas op, ik keur dat niet goed. Maar het is er nu eenmaal.
‘Hun pooiers zitten trouwens niet in ’t Keteltje, maar wel in de Nigeriaanse gebedshuizen. Dat zijn broeihaarden van racisme.
“Don’t let the white man take your mind. ”Als die pooiers zien dat een van die meisjes te veel met een klant meegaat, praten ze met de Nigeriaanse pastoor. En die praat met het meisje: “You’re here with a mission. ”
‘Daarom heb ik die Ketel altijd verdedigd. Omdat we dan tenminste een plaats hebben waar ze allemaal samen zitten. En alles kunnen controleren. Anders zwermen ze over de hele stad uit. Ook voor hen is het zoveel veiliger. Een raamprostituee huurt een raam voor twaalf uur. Maar als er niemand komt, moet ze pakken wie ze kan krijgen. En wat er dan achter dat gordijn gebeurt: daar heeft niemand controle op. De vrouwen van ’t Keteltje observeren die mannen heel goed. En weten met wie ze meegaan. Vergis u niet: het zijn allesbehalve doetjes. Ze weten maar al te goed waar ze mee bezig zijn. En wat het risico is.’
Cool toont een foto. Een tiental vrouwen in een lendendoek, ergens in Afrika. Miserabele blik. Mal-de-vie.
‘Vrouwen die gedeporteerd zijn. Die, die en die... hebben nog in ’t Keteltje gewerkt. Zolang ze geld opsturen naar Afrika zijn ze fantastisch. Maar als ze ginder terugkomen zonder geld, worden
ze verstoten. Dan zijn het plots ‘vuile hoeren’.
Die foto ziet Janssens niet. Mensen tellen niet voor hem. Met Detiège viel tenminste nog te discussiëren, met Janssens niet. Hij kijkt niet naar links of rechts, alleen naar het plan.’
Middag in de Oude Mansstraat. Er loopt niemand op straat. Alleen de televisie in café De
7de Hemel maakt wat lawaai. Ik zap. In de schaduw van de Oude Mansstraat staat een groot gebouw: de hoofdzetel van VOKA – VEV. Helemaal bovenaan heeft gedelegeerd bestuurder Philippe Muyters een bureau. Zijn broer Serge heeft ook carrière gemaakt. Acht jaar geleden veegde hij met groot geweld het Schipperskwartier schoon. Vandaag is hij hoofd van de dienst ‘operaties’ bij de Antwerpse politie.
Zap
Honderd meter verder, op de Brouwersvliet, ligt de hoofdzetel van SD Worx, een dienstenbedrijf.
Drie jaar geleden sloot de stad een overeenkomst met SD Worx voor een grootschalig vastgoedproject in de buurt. Daarvoor moet het Zeemanshuis, een toevluchtsoord voor mensen
met weinig geld, verdwijnen. De directeur KMO van SD Worx heet Eric Janssens. Broer van Patrick, die hier sinds kort ook in de buurt woont. SD Worx heeft het project intussen verkocht aan vastgoedmakelaar CIP Construction & Investment Partners.
Zap
Net om de hoek van de Oude Mansstraat ligt de voormalige wijnhandel Barreiro. Nu nog verval, maar een enorm vastgoedproject in aanbouw. ‘Hier komen prachtige woningen met als belangrijke troeven: licht, lucht en groen in een verleidelijk stuk Antwerpen’, staat op de website van de Stad Antwerpen.
Zap
Twee bordeelhouders lopen door de straten. Ze kopen het ene pand na het andere op net buiten de gedoogzone. ‘Het is voor ons een heel interessante buurt’, zegt een Nederlander. ‘We breken de huizen af. Of renoveren ze om er allemaal studentenkamers van te maken.’ ‘Als die trend van de studentenkamers aanhoudt’, zegt oud-Schipperskwartierbewoner Bert Verhoye, ‘moeten ze in Leuven en Gent dringend hun campussen verleggen naar de Scheldestad’.
Zap
Ik praat wat met Rudy Rasta. Ex-conciërge, ex-schaapherder, ex-dakloze en, gewoon, een lieve man. Hij vertelt waar hij allemaal geslapen heeft in zijn leven: onder de sterren, op een elektriciteitspaal van honderd meter hoog,... ‘Ik zal u tonen welke huizen ik hier allemaal gekraakt heb’, zegt hij. We wandelen door de buurt. Hij wijst zowat alle huizen aan. ‘’t Kwartier is naar de kloten, dat weet iedereen. Vroeger stikte het hier van het volk. Maar nu...’ Hij zwijgt even en zegt dan: ‘Ik weet niet of ik hier nog lang zal kunnen blijven wonen.’ Dan slaapt hij wel weer onder de sterren. Altijd mooie luchten, daar. Maar stiekem gaat hij het Kwartier toch wat missen. De stemmen ’s nachts. De sirenes.
Ik zap, voor de laatste keer.
Blauwe zwaailichten in de Oude Mansstraat. Op de drie cafés hangt sinds vandaag hetzelfde papier: ‘Het is verboden in instelling gekend of genoemd als... ‘s nachts enige vorm van uitbating uit te oefenen van 23 mei tot 22 augustus. Patrick Janssens, de burgemeester’
‘Onbegrijpelijk’, zegt cafébaas Smida van Cafe Zonder Naam. The big boss zegt dat er te veel klachten zijn over nachtlawaai. terwijl de politie niet eens metingen heeft laten doen. Mijn café laat hij sluiten op basis van acht klachten.
Een van de klachten was dat mijn hond Einstein op straat gekakt had. (tegen Einstein) Toegegeven, dat was nu ook wel oerdom hè, Einstein.’
Aimabele vent, die Smida. Belezen ook. Bevriend met de dochter van Brel. ‘Maar in mijn café moet ik Brel niet spelen’, zegt hij. Zijn cafe is een lied van Brel. Een nachtcafé vol branieschoppers en hoerenlopers. Maar nu dus even niet meer.
‘Er waren toch nog andere klachten?’ vraag ik.
‘Een van mijn klanten had coke op zak. (haalt de schouders op). Maar wat moet ik dan doen? Mijn klanten fouilleren als ze binnenkomen? Inspecteur Colombo worden? Dit is wel een prostitutiebuurt. Ik vraag mij af wat ze willen. Er Vaticaanstad van maken?’
Smida lacht, zingt en verbeeldt een Brel-song: ‘Ces gens-là’ Que chez ces gens-là On ne vit pas, monsieur On ne vit pas On triche...
‘Er gebeuren hier vreemde dingen’, zegt Danny Vereecke, exbordeelhouder. ‘Iedereen in de straat weet dat alle klachten van één persoon komen. Iemand die hier net is komen wonen. Die belt elke avond naar de politie: ‘Ik kan niet slapen...’ Kom dan niet in een prostitutiebuurt wonen! Dat zijn dus wel de mensen die roepen: ‘We moeten verdraagzaam zijn tegenover vreemdelingen.’
Iedereen weet ook dat de stad hen hier, excusez-le-mot, ‘gezet’ heeft. Ze hebben subsidies gekregen om hier te komen wonen.
U zult zien: vanavond zal er net evenveel nachtlawaai zijn. En toch zal het geen avond als alle andere worden: één persoon gaat niet naar de politie bellen.’
Nacht.

Het caféverbod tegen nachtlawaai zorgt zowaar voor nog meer nachtlawaai. De Nigerianen dolen over straat. Zijn hun Ketel kwijt. En de mensen van het Kwartier discussiëren op straat over
het caféverbod. Luid, zoals altijd hier. Het gerucht echoot weer door de straat. ‘Ge weet toch wat de Jaaaaaanssens van plan is...’

Afgesproken met Micheline Manfroid, de bekendste ex-prostituee van het Kwartier. 37 jaar hield ze permanentie in de Keistraat. Tot Serge Muyters haar met zeven politieagenten uit haar eigen huis liet zetten. Ze kijkt met lede ogen naar wat er met haar Kwartier aan het gebeuren is. ‘De geschiedenis herhaalt zich. In de jaren tachtig hebben ze hier een sociale woonwijk neergepoot. Die mensen vroegen zich natuurlijk af waar ze in godsnaam terechtgekomen waren.
“Maak u geen zorgen”, hebben ze toen gezegd, “die raamprostitutie, dat gaat niet lang meer duren. ”
‘Nu komen er weer mensen wonen die prostitutie niet gewoon zijn. Mensen die niet van de kant zijn, die niet weten wat prostitutie is. Janssens vindt dat vrouwen met kinderen door de buurt
moeten kunnen wandelen. Dit is geen buurt voor kinderen.
‘Ik heb het Gerucht ook gehoord, ja. Maar ik weet niet of het klopt. Misschien doet het er ook niet toe. Mijn gedacht is: ze zullen zelfs niet moeten ingrijpen. Binnen een paar jaar is het hier...’.
Ze zucht. ‘Iedereen weet dat het vet van de soep is in de raamprostitutie.’
Internet? ‘Dat ook, ja. Maar vooral het Kwartier zelf. Het is niet meer aantrekkelijk voor klanten. Iemand die vroeger door de straten van het Schipperskwartier liep, kon net zo goed op weg zijn naar zijn werk. Vandaag zitten alle prostituees naast elkaar.
Iemand loopt hier niet zomaar rond. Een klant kan ook niet meer vragen wat hij wil, want de
rest luistert mee. En een meisje heeft veel minder privacy. De klanten hebben dat niet graag.
En blijven weg. Sint-Paulus, de Falcon: het is allemaal zo dood, dood, dood.’
Een week later. De Raad van State schorst het sluitingsbevel van Patrick Janssens. Café Zonder Naam mag onmiddellijk ’s nachts weer open, ‘t Keteltje en De 7de Hemel vanaf volgende week. De Raad van State vindt de straf van de burgemeester ‘buiten proportie’.
Janssens kondigt meteen nog strengere controles aan.
Mail gekregen van Frank Cool, ter attentie van de overlevenden.
De titel is: ‘De Janssens Werken – ’t Stad is van de Architect’. Er zit een internetlink bij: www.bavo.biz. De burgemeester poseert samen met twee architecten. Twee leden van het bureau BAVO, dat iedereen oproept om ‘zich uit te spreken over het positieve politieke project in de stad’.
Cool schrijft erbij: ‘Dit is mijn Antwerpen niet meer. Niet het Antwerpen waar ik 53 jaar gewoond heb. Elke spriet gras moet eraan. Terwijl een stad een rafelige rand moet hebben. Dat is de voedingsbodem voor kunstenaars. Als je die rafelrand eruit knipt, knip je de ziel uit de samenleving.
‘En de hoerenbuurt?’ reply ik. ‘Die drie straten, dat heeft niets meer met het Schipperskwartier te maken’, antwoordt hij. ‘Dat is een legbatterij, een designfoto voor toeristen. En op de koop toe is het tegen de wet. Nee, als de rode lamp hier voorgoed uitgaat: ik zal er geen traan voor laten. Alleen het verzet dat overal in de stad opduikt, houdt me hier.’
(Vrij bewerkt naar “Knack”)

Vijf jaar "Janssens-"beleid

In dit “Woord van de Redactie” durven wij al eens héél kritisch zijn en de vinger op de zere wonde te leggen. Anderzijds durven wij de ene dag iemand de hel in wensen en diezelfde persoon ’s anderendaags de hemel in prijzen, naargelang het goed of het kwaad hij of zij die dag heeft uitgericht.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat Parick Janssens de eed aflegde als burgemeester van Antwerpen. Sindsdien waait er een andere wind door het stadsbestuur: de vriendjespolitiek behoort tot het verleden en veranderde in een moderne, soms koele managementstijl. Wij belichten tien sleutelmomenten uit de voorbije vijf jaar.

Op 10juli 2003 legt burgemeester Patrick Janssens na maanden juridisch getouwtrek de eed af bij provinciegouverneur Camille Paulus. Volgens zijn tegenstanders vormde de Visacrisis alleen het decor van een stadsgreep door de voormalige reclameman, ten nadele van Leona Detiège en de oude SP-clan. Janssens neemt meteen het roer stevig in handen. Hij zet de ambtenarentop die veel meer dan de politici de stad bestuurde, op een zijspoor, als ze al niet ontslagen worden. Zelfs nu nog vrezen heel wat oude partijmilitanten voor hun job bij de stad. Janssens brengt meteen een professionele managementcultuur op het Schoon Verdiep. Dat leidt misschien tot een beter bestuur, maar wordt ook door heel wat Antwerpenaars als koel ervaren.

't Stad is van iedereen. Met de A-campagne straalt Janssens meteen een feel good-gevoel uit, waarbij het imago van de stad er ook buiten de grenzen op vooruitgaat. Zelfs koning Albert loopt af en toe met een A-speldje rond. Wat Janssens niet vertelde is dat de “A” als symbool voor Antwerpen oorspronkelijk een idee was van de VZW Attent, die de “A” al langer gebruiken. De Antwerpenaar wordt opnieuw trots op zijn stad en dat is zeker na de zware Visacrisis een opsteker. Bovendien groeit Antwerpen ook nog uit tot een evenementenstad. Daarbij worden de poorten voor iedereen opengezet, zo is de ondertussen traditionele nieuwjaarsreceptie niet langer alleen voor vips.

In 2004 presenteert Patrick Janssens, toen nog geflankeerd door veiligheidsschepen Dirk Grootjans (Open VLD), voor het eerst in jaren dalende criminaliteitscijfers. De jongste jaren kan de politie telkens opnieuw een beter rapport voorleggen. Samen met Janssens komt korpschef Eddy Baelemans in 2003 aan het roer van de Antwerpse politie. Er wordt druk gesleuteld aan de klantvriendelijkheid van het korps, al moet iedereen toegeven dat het toch allemaal wat lang duurt. Er wordt nu ook voor het eerst gekozen voor het harde en het zachte politiewerk, de interventieploegen en de wijkteams. Al is het nog wachten op het resultaat op het terrein.
Alhoewel, hier en daar duiken misbruiken op ivm het “Krot-op-team”, die hun functie soms ge(mis)bruiken voor een jacht op illegalen.Zelfs Vlaams Belang kan moeilijk ontkennen dat er een kentering is: Antwerpen werd veiliger. Maar veel reden om te juichen is er nog niet. Want de criminaliteit is met 132feiten gemiddeld per dag nog erg hoog, waarbij de woninginbraken -4.730 in 2007- zorgwekkend blijven.

Janssens zet, samen met eerste schepen Chantal Pauwels (Groen!) en nu met schepen Ludo Van Campenhout (Open VLD), Antwerpen opnieuw op de sportieve kaart. Alsmaar meer sportieve topevenementen, zoals het Belgisch kampioenschap wielrennen en de Antwerp Ironman, vinden hun weg naar de Scheldestad. Het hoeft daarbij niet altijd zo ernstig te zijn, want ook de loopwedstrijd om de Boerentoren te beklimmen scoort in de nationale media.
Zelfs Sugar Jackson wordt met zijn boksprestaties een bekende Antwerpenaar.Met het gloednieuwe Topsportfonds verplichtte de burgemeester vijf jaar geleden Antwerpse clubs te investeren in de jeugd. En dat begint stilaan vruchten af te werpen, met bijvoorbeeld de selectie van de 15-jarige zwemster Elise Matthysen voor Peking. Al mikt Janssens vooral op de Olympische Spelen van 2012 in Londen, waarbij hij op nog meer Antwerpse atleten rekent. Toch hinken de twee volkssporten -voetbal en wielrennen- achterop. Misschien kan het geplande nieuwe megastadion een kentering brengen, als de stad het tenminste snel eens raakt over een locatie.

De moordende tocht van Hans Van Themsche plaatst Antwerpen voor het eerst sinds lang opnieuw in een slecht daglicht. Het afschuwelijke drama, waarbij twee doden en één zwaargewonde vallen, schokt niet alleen alle Antwerpenaars: 'Hoe kan dat bij ons gebeuren?' Er is ook de raadselachtige dood van Mohamed Bouazza en de moordende agressie op Guido Demoor op bus 23. Burgemeester Janssens slaagt erin de gemoederen te bedaren, zodat alles niet in rellen ontaardt. Antwerpen reageert op Hans Van Themsche met een waardige vuist: een stille mars tegen racisme. Die lijkt de verschillende gemeenschappen dichter bij elkaar te brengen. Janssens verzet zich trouwens eerst nog tegen de 01.10-concerten van dEUS-zanger Tom Barman om strategische redenen, maar geeft zich later gewonnen. Duizenden brengen op 1 oktober 2006 op de Gedempte Zuiderdokken de A-campagne in praktijk: 't Stad is van iedereen. Het stadsbestuur beloofde als antwoord krachtige plannen voor meer diversiteit in het onderwijs of op de werkvloer. Het is evenwel nog altijd wachten op zo'n allesomvattend en vooral concreet plan om het racisme uit de stad te bannen.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen geeft Patrick Janssens, versterkt met 52bekende en onbekende Sinjoren, zijn grote uitdager Filip Dewinter een uppercut van jewelste. Vlaams Belang heeft nog steeds moeite zich van die psychologische nederlaag te herstellen. Zijn zege geeft Janssens meteen de kans om het laken nog meer naar zich toe te trekken. Hij zet meteen Groen! opzij. En al gunt Janssens de Open VLD en CD&V misschien meer schepenpostjes dan waar ze volgens de verkiezingsuitslag recht op hebben, hij zorgt wel voor een stevig overwicht van zijn SP.A. Waarbij hij alleen zijn vertrouwenspersonen mee aan boord neemt. Zo is er ondanks heel wat protest uit allochtone hoek, geen plaats meer voor bijvoorbeeld Fauzaya Talhaoui. De grote verliezers van de 'Patrick'-campagne werden zijn partners: CD&V en Open VLD. Dat laat littekens na en beide coalitiegenoten wachten alleen maar op de revanche.

Zonder veel democratisch debat voert Janssens II het hoofddoekenverbod in. Of beter: het verbod om religieuze en politieke symbolen achter een stadsloket te dragen. Vooral zijn allochtone achterban zegt vrij kordaat het vertrouwen op. Temeer omdat het hoofddoekenverbod nooit gepaard gaat met maatregelen om de achterstand in het onderwijs en op de arbeidsmarkt bij allochtonen in te halen. Ook in de rest van Vlaanderen wordt soms onbegrijpend gereageerd op deze Antwerpse beslissing, vooral binnen Janssens' eigen SP.A of kartelpartner Spirit. Janssens maakt in de aanloop naar de verkiezingen meteen duidelijk dat hij voor de stad Antwerpen kiest en geen rol wil spelen in de nationale politiek. Maar zijn achterban neemt het hem wel kwalijk dat hij als stemmenkanon dat Dewinter versloeg, aan de zijlijn blijft staan. Binnen de SP.A wordt dan ook al hardop afgevraagd of 'Janssens nog van de partij is?' Dat hij bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 campagne voerde met 'Patrick', zonder al te veel SP.A, doet vooral bij de oude socialisten de wenkbrauwen fronsen. Zeker nadat hij de naam van de Antwerpse SP.A veranderde in Stadspartij Antwerpen. Met de socialistische verkiezingsnederlaag verloor Janssens mee, vooral in Brussel. Hij heeft geen rechtstreekse partijcontacten meer bij de federale ministers. Wil hij daarvan iets voor de stad losweken, moet hij langs zijn Open VLD en CD&V-schepenen passeren.

Door de combinatie van een staking en de kerstperiode blijft het afval in sommige buurten wekenlang op straat staan. Hoewel een propere stad één van de prioriteiten van Janssens II zou worden, lijkt Antwerpen alleen maar smeriger te worden. Het stadsbestuur laat zware steken vallen. Maar meteen schakelen afvalschepen Guy Lauwers en Patrick Janssens zelf naar een hogere versnelling. Maatregelen waaraan gewerkt werd, worden versneld ingevoerd. Zo nemen de vuilniswagens nu alle afval mee, ook als dat verkeerd aangeboden wordt. De sluikstorten worden sneller opgeruimd en er wordt geïnvesteerd in personeel en afvalwagens. Ook de veegploegen worden versterkt, waarbij de Witte Tornado's hun eigen wijk krijgen. De inspanningen beginnen, eindelijk, vruchten af te werpen. Wel is het zo dat het “Toeristisch” Antwerpen nog steeds properder is dan het Antwerpen van de bewoners.

De Oosterweelverbinding, of beter het omstreden Lange Wapperviaduct, verdeelt Antwerpen grondig. En ook al gaat het om een project van de Vlaamse overheid, Janssens dreigt het grote slachtoffer te worden. Want de doorsnee-Sinjoor denkt dat de burgemeester de grote plannenmaker is. Hij ontpopt zich ook, zeker na de historische woorden Walk and don't look back, als een fervent verdediger van het BAM-tracé. Al vindt Janssens wel dat BAM en Vlaanderen hun project heel belabberd communiceren, dat ze amper moeite doen om het hart van Antwerpen voor deze Lange Wapper te veroveren. Janssens heeft voorlopig weinig instrumenten om de gebrekkige communicatie om te buigen. En dat is een beetje sneu voor een communicatiespecialist. Samen met de Vlaamse overheid nam de burgemeester twee weken geleden toch het heft mee in handen. Het nieuwe alternatievenonderzoek, de nieuwe BAM-top met Karel Vinck... het lijkt uit de koker van spindokter Janssens te komen. Dat hij daarbij de tegenstanders van de Lange Wapper als leugenaars danig de mantel uitveegt, maakt van hem geen slachtoffer van het BAM-verhaal meer. Neen, hij staat mee aan het roer van alle beslissingen.

Heeft hij dan géén kemels geschoten?
Jazeker. De uitspraak dat een gemeenteraad “tijdverlies” is zal hem nog lang achtervolgen. Het jobken van zijn (ex-)lief kan hem bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen ook stemmen kosten. Zijn afstandelijke en hautaine houding tegenover de “gewone” Antwerpenaar strekt hem zeker niet tot eer en een burgervader tussen zijn bevolking is hij zeker niet. Hij wil boven de bevolking, boven de politiek en boven de partijen staan, maar weet dat… Hoe hoger men zich waant, hoe dieper men kan vallen, en dat zou bij de volgende gemeenteverkiezingen wel eens kunnen blijken. Ook de Horeca beschouwd hem niet als hun vriend dankzij het vernieuwde terrassenbeleid. Een stad is nu eenmaal géén bedrijf en kan niet altijd als een bedrijf bestuurd worden. Democratie is voor hem nogal dikwijls een loos woord, maar een burgemeester is nu eenmaal geen alleenheerser, maar een voorzitter van een democratisch verkozen ploeg, waarin de meerderheid beslist.

Open brief aan "Den Patrick"

Geachte burgemeester, geachte schepenen van de stad Antwerpen,

Ik werk al langer voor 't stad dan ik me kan herinneren. Ik voel me in mijn job als een radertje dat deel uitmaakt van een groot en schoon geheel. Tot heel recent was dat een prettig gevoel. De zwarte jaren van Antwerpen lagen stilaan achter ons, een reeks positieve acties brachten een stedelijke dynamiek tot leven waarbinnen het aangenaam en met veel overtuiging werken was.Tot op heden dus.

Want ik moet jullie iets bekennen: ik worstel de laatste tijd met een knoert van een dilemma. Kan ik nog werken voor een stad waarvan de politieke leiders toegeven vragen te hebben bij de geplande Oosterweelverbinding ('Als ik toen had geweten wat ik nu weet...', dixit schepen Van Campenhout), maar die vragen niet openlijk durven stellen? Of eenvoudigweg het project eerlijk op zijn merites durven beoordelen, inclusief alle nieuwe, alarmerende gegevens die de laatste weken en maanden opduiken? Kan ik nog werken voor een stad waarvan de burgemeester cynisch en ijselijk koud durft te poneren 'walk and don't look back'? Zo'n manifest kortzichtige houding, die haven en economie letterlijk torenhoog boven de gezondheid van mensen, van de stad en van het milieu plaatst: zo'n houding is toch niet stralend? Toch niet van A?De trots die ik tot voor kort ervoer in de uitoefening van mijn job, deelde ik met veel van mijn collega's. Het ongenoegen over de Lange Wapper momenteel evenzeer. In individuele gesprekken met collega's uit verscheidene diensten en districten komt de verontwaardiging keer op keer naar boven. Is dit de stad waarvoor wij werken? Welke vriendschapsband tussen politiek en beton maakt het jullie onmogelijk om, zoals voorheen, het belang van onze stralende A centraal te plaatsen? Wat houdt jullie eigenlijk tegen om elk afzonderlijk, individueel een standpunt in te nemen tegen deze vergissing van de eeuw?

Een trouwe stadsambtenaar

Mislukte persconferentie en toogpraat

De ene dag is de andere niet, zeker in verband met nieuwsgaring. Nieuws kan je als journalist nu eenmaal niet maken, je kan het enkel verslaan. Buiten het feit dat enkele Polen zich in de Bredestraat weer eens hebben laten gaan, met één dode en twee zwaargewonden tot gevolg, is er weinig te melden, behalve dat het hier misschien weer over illegalen gaat die het criminaliteitscijfer in Antwerpen andermaal de hoogte in jagen.

Enfin, we hadden een uitnodiging op zak voor een persconferentie ivm de inhuldiging van een "vogel" in het Centraal station. Wij daar naar toe en kennis genomen van een "gedrocht in recyclagemateriaal" dat aaneengeplakt is met bruine tape. Géén persmap, geen ontvangst, gewoon niks, geen kloten.

Op weg daar naartoe, op de Vrijdagsmarkt, een ziekenwagen, de MUG en de ladderwagen van de brandweer, die ergens een slachtoffer van een eerste verdieping aan het halen zijn. Uit respect voor het slachtoffer schrijf ik geen verdere details, dat zullen anderen wel doen.

Na de, voor mij, onintressante persconferentie, dan maar de krant gaan lezen in café Den Bengel op de Grote Markt.

Nieuwsgaring daar?

Enkele overijverige vrouwelijke dieners die weer een slachtoffer gevonden hebben in een leverancier die na elf uur nog aan het leveren was. Maar dat is geen nieuws meer.

Dan maar luisteren naar de "toogpraat":

Patrick Janssens is zijn lief kwijt. Nu ze haar postje vast heeft zal die sukkelaar aan zelfbevrediging moeten doen of een ander lief zoeken.

En,... de zwemvijver van Boekenbergpark is open, blijkbaar met een vervuilde bodem en vol algen, maar geen haan die daar over kraait, omdat het nieuws van de dag, volgens de toogpraat, toch het feit is dat ons aller Patrick weer alleen is.

Er zitten ook slimme politiekers in de gemeenteraad.

Lezers die regelmatig dit "Eigenwijs woordje" bezoeken zouden kunnen de indruk krijgen dat ik speciaal zaken bespreek die negatief zijn of overkomen, of die ik negatief vind of zo wil laten overkomen.

Niets is echter minder waar. Ik hou van Antwerpen, met al z'n hebbelijk- en onhebbelijkheden, maar... ik vind het ook het recht van iedereen om bepaalde zaken, die niet met het gewone of normale stroken, aan de kaak te stellen. En geef nu toe, onze plaatselijke mandatarissen kennen er wat van om de Antwerpenaar het bloed van onder de nagels te halen.

En toch... af en toe krijgt iemand van deze mandatarissen een ingeving van de Heilige Geest of wordt hij verlicht door vurige tongen. Neen.... ik ga het niet hebben over oppertseef Heylen die de kerken wil verkwanselen aan de moslims. Ik ga het deze keer ook niet hebben over Monica de Coninck en haar diversiteitsbeleid. Ik ga het ook niet hebben over de 350.000 leeuwenvlaggen die Fillip de Winter gratis uitdeelt en zelfs niet over de chauffeur (of is het chauffeuse?)van ons aller idool Patrick Janssens.

Ik ga het hebben over Antwerps gemeenteraadslid Toon Wassenberg (sp.a) die wil dat warenhuizen afvalcontainers plaatsen voor het verpakkingsafval van de klanten. Kijk, dat zijn voorstellen die geld waard zijn, geld voor iedere Antwerpenaar. Eender wat het warenhuis doet, de klant wint er altijd bij, want ofwel zorgt het warenhuis voor minder verpakkingsmateriaal, ofwel laat de klant zijn afval in het warenhuis achter. In beide gevallen spaart de klant plaats in zijn dure restafvalzakken, zodat de vermindering van de koopkracht toch een beetje wordt gecompenseert.

Ik zou nog verder gaan. Zet een afvalcontainer op iedere hoek van de straat en dump er iedereen in die zijn hond op straat laat schijten zonder het op te kuisen, iederen die zijn blikjes op straat werpt op 20 meter van een vuilbak en iedereen die eigendommen beschadigt door graffiti te spuiten. Op die manier besparen we nog enkele maandlonen per maand van straatvegers die dan overbodig worden en/of op andere jobs kunnen ingezet worden.

Zeg nu nog eens dat Antwerpen niet mooi kan zijn. Bedankt Toon. U bent een trendsetter.

Impressies op de Grote Markt

Deze voormiddag, na m'n dagelijkse bezoek aan het ziekenhuis, belandde ik op de Grote Markt te Antwerpen, waar ik geregeld m'n krant ga lezen. Ik was er iets vroeger dan m'n normale uur, zodat het normaal nog héél stil is in het hart van Antwerpen.

Alhoewel, vandaag was het blijkbaar de dag van de tegenstellingen. Even voor elven zie ik Manfred op de Grote Markt verschijnen. De naam zegt u waarschijnlijk niks, maar als ik zeg dat het degene is met zijn witte baard, die regelmatig in z'n Schotse rok rondloopt en iedereen uitscheld die passeert, zegt dat waarschijnlijk iets meer.

Wel, vandaag gaf betrokkene een praktische functie aan de fontein van "Den Brabo". Onverwacht ging hij onder de waterstralen van Brabo staan en nam er gewoon een bad, om nadien er ook zijn kleding te wassen, terwijl niemand er aanstoot aan nam. Tenslotte kent iedereen hem en maakt hij stilaan deel uit van het "marktmeubilair".

Wie normaal ook deel zouden moeten uitmaken van het straatmeubilair is de Antwerpse politie. Spijtig genoeg kwamen die, in hun over-ijver, véél minder sympathiek over, door een leverancier van broodjes te verbaliseren wegens verkeerd parkeren. Sorry, maar die mens kwam enkel "leveren" en heeft daar géén volle twee minuten gestaan. Hebben onze dienders dan echt niks anders te doen dan in dit geval "mensen te kloten", terwijl hun ex-chef gisteren zijn kar keert en in zijn getuigenis iemand vrij pleit die voor heel wat meer overlast gezorgd heeft dan iemand die even broodjes komt leveren. Of klopt het echt wat men in Antwerpen binnensmonds zegt dat je eerst enkele weken onder de zonnebank moet gaan om letterlijk alles te mogen doen?

Janssens, Janssens, ik vrees dat je tegen de volgende gemeenteverkiezingen terug een jobje in de reklamewereld zult moeten zoeken, tenzij ge uw troepen in een andere richting stuurt en beseft dat er ook nog (sociale zekerheidbetalende)blanken én echte Antwerpenaars in uw gemeente wonen. Want ik vrees dat men tegenwoordig, om in goede aarde te vallen, beter de mensen begroet met "Salaam Alycum" dan met "Ha, de mannen" (Dan mag men méér dan "iets" meer). Of hoe "rood" omwille van de stemmen "bruin" kan kleuren.