Sonia

De uitwijzing uit ons land van het 12-jarig Equadoriaans meisje Sonia, vorige week in Antwerpen, stuit op massaal protest. Ook de Sint-Egidiusgemeenschap en het ACW vinden deze uitwijzing onbegrijpelijk. Zo zeggen zij dat in het regeerakkoord staat dat een regularisatieregeling voor goed geïntegreerde asielzoekers, zoals Sonia, gepland wordt.

De juf van Sonia is geschokt: zij vindt ook dat de bevoegde diensten de communicatie rond en de praktische afhandeling van een uitwijzing moeten verbeteren. De getuigenis van de juf van Sonia op ATV:http://www.atv.be/v3/newsdetail.aspx?mid=&id=9305.

Dan de tussenkomst in het parlement waarbij Turtelboom de verantwoordelijkheid afschuift naar Janssens (en omgekeerd). Sonia’s verhaal krijgt nog een staartje… Als Turtelboom in de Senaat het verhaal voorgeschoteld krijgt reageert ze gepikeerd en schuift de verantwoordelijkheid af op de Stad Antwerpen…. Janssens op zijn beurt verklaarde aan ATV dat alles vanuit Brussel werd gecoördineert… Niemand neemt dus verantwoordelijkheid op voor dit verhaal! Mondelinge vraag van mevrouw Els Schelfhout aan de minister van Migratie- en Asielbeleid over «kinderen zonder papieren» (nr. 4-417) Mevrouw Els Schelfhout (CD&V – N-VA). – Op dinsdag 1 juli werd de twaalfjarige Sonia del Rocío Pinto Palma uit Ecuador samen met haar moeder en grootmoeder door de Antwerpse politie uit hun appartement meegenomen en overgebracht naar het gesloten centrum in Steenokkerzeel.

Die dag vond een buurtcontrole plaats – een onderzoek naar druggebruik – en werd "toevallig" ook een negatieve beslissing genomen over de regularisatieaanvraag van Sonia en haar moeder. De dienst Vreemdelingenzaken beweert dat het een louter toevallige samenloop van omstandigheden is dat acht mensen, leden van het krot-op-team in Antwerpen en ambtenaren van de dienst Vreemdelingenzaken, zich aanmelden met de vraag om de woonsituatie van het gezin binnen te mogen bekijken en de bewoners dan een half uur tijd geven om hun boeltje te pakken!

De politie mag niet zomaar iemands woning betreden, ook niet wanneer ze vermoedt dat er illegalen wonen. Ze heeft daarvoor een huiszoekingsbevel van een onderzoeksrechter nodig, maar die wordt niet zo snel gegeven. Het kan echter ook via een bevel tot toelating. Dat is een document dat door de burgemeester ondertekend wordt en dat de politieagenten toch de toestemming geeft om in bepaalde omstandigheden, tegen de zin van de bewoners in, een woning te betreden. Die formulieren zouden, alleszins in Antwerpen, blanco ondertekend klaarliggen op de dienst, waar de agenten ze zelf kunnen invullen.

Het lijkt er sterk op dat Sonia het slachtoffer is van de gerichte zoekacties naar kinderen van de dienst Vreemdelingenzaken aan het begin van de zomervakantie. Ondanks beloften van de Stad Antwerpen om geen gerichte zoekacties te doen naar mensen zonder papieren, heeft de DVZ op die manier toegang tot woningen en kinderkamers.

Ik wil me niet over dit concrete dossier uitspreken. Het gaat vooral om het principe. Kan het dat bij de start van de zomervakantie actief naar gezinnen met kinderen wordt gezocht, om die dan versneld uit te wijzen? Kan het dat mensen worden opgepakt en meegenomen en zelfs niet de tijd krijgen om beroep aan te tekenen bij de Raad voor vreemdelingenbetwistingen? Kan het dat kinderen worden opgesloten, nu nog, in afwachting van de maatregelen van de minister om de opsluiting van kinderen te voorkomen? Kan het dat gezinnen met kinderen worden uitgewezen, nu nog, vlak vóór het verschijnen van de rondzendbrief?

Is de minister op de hoogte van de gerichte zoekacties van de DVZ naar kinderen bij het begin van de zomervakantie?

Hoe reageert de minister daarop?

Welke houding neemt de minister aan ten aanzien van de betrokken steden en gemeenten?

Hoever staat de minister met de maatregelen en alternatieven voor de opsluiting van kinderen in gesloten centra?

Hoever staat de minister met de rondzendbrief die voor deze schrijnende problematiek een antwoord kan bieden? Mevrouw Annemie Turtelboom, minister van Migratie- en Asielbeleid. – Voor het antwoord op de vraag over de rondzendbrief verwijs ik naar mijn antwoord op de vorige mondelinge vragen.
De dienst Vreemdelingenzaken verricht geen gerichte zoekacties naar kinderen. Wel vraagt een lokale overheid de dienst Vreemdelingenzaken soms na te gaan of een bepaalde familie verwijderbaar is en of in dat geval bepaalde maatregelen kunnen worden genomen. Dat kan op elk tijdstip van het jaar gebeuren.
Mevrouw Schelfhout verwijst naar de ondertekende blanco formuleren die in Antwerpen klaar zouden liggen. Ik kan haar alleen maar aanraden zich daarvoor via haar partijgenoten in de Antwerpse gemeenteraad tot het stadsbestuur te wenden. Ik denk dat ze als lid van de meerderheid wel weet hoe het beleid van de stad Antwerpen moet worden geëvalueerd. Ik heb altijd gezegd dat de DVZ de regel van de voorzichtigheid hanteert. Mevrouw Schelfhout verwijst naar de opsluiting van kinderen in gesloten centra. Ik geloof niet in moratoria. Ik heb me wel geëngageerd om zeer snel een oplossing te vinden voor die kinderen via het systeem van begeleiding door een coach. Onlangs heb ik in een krant verklaard dat er vanaf 2009 geen kinderen meer in gesloten centra zullen zitten. Als het sneller kan, des te beter. Misschien kan ik wel zeer snel een concrete timing opstellen. In ons land bestaat er een zeer grote meerderheid die kinderen op een andere manier wil opvangen in afwachting van hun terugkeer naar hun land van oorsprong. Mijn voorstel, dat ik al enkele keren in de Senaat opperde, is dus begeleiding door een coach in combinatie met de meldingsplicht waarnaar ik in de Senaat al enkele keren heb verwezen. Momenteel zijn er 124 families uitgenodigd, waarvan er 18 zich hebben aangeboden. Meldingsplicht op zich is dus niet voldoende.

Over het werken met een coach, die persoonlijk werkt, een vertrouwensrelatie opbouwt en accenten kan leggen voor een vrijwillige terugkeer, bestaat veel literatuur, maar iedereen die met het onderwerp bekend is, kent de voor- en nadelen ervan.

Een specifieke rondzendbrief over dit thema komt er niet. Het gaat om een pragmatische terreinoplossing. We zullen het systeem voortdurend moeten testen en evalueren, zeker in de beginfase, om het eventueel bij te sturen. We zullen moeten zien of we resultaten boeken. Mevrouw Els Schelfhout (CD&V – N-VA). – De minister zegt geen weet te hebben van gerichte zoekacties. Mij valt het op dat in bepaalde steden de politie, in samenwerking met de DVZ, zeer actief controleert. Tijdens het schooljaar wordt iets minder gecontroleerd, omdat de kinderen dan toch niet kunnen worden uitgewezen. Ik vind dat onkies.

Voor de praktijken van de politie in Antwerpen verwijst de minister naar het stadsbestuur. Ik benadruk nogmaals dat deze praktijken in samenwerking met de DVZ gebeuren. Mag ik daaruit afleiden dat de minister niet zal reageren op die praktijken? Mevrouw Annemie Turtelboom, minister van Migratie- en Asielbeleid. – De stad Antwerpen beslist blijkbaar om met blanco formulieren te werken die vooraf ondertekend zijn. Ik herhaal dat vragen daarover aan de verantwoordelijken en bevoegde diensten van Antwerpen moeten worden gesteld. Ik bemoei me niet met het bestuur van een belangrijke Vlaamse stad. Mevrouw Els Schelfhout (CD&V – N-VA). – De DVZ vergezelt toch de politiediensten

Hierna een scherpe tussenkomst van Frank Hosteaux in De Standaard/Het Nieuwsblad:
Reden voor de uitbarsting van Hosteaux -die behalve als gemeenteraadslid ook actief is binnen verscheidene bewegingen voor mensen zonder papieren- is de uitwijzing vorige week van het 12-jarige Ecuadoraanse meisje Sonia en haar moeder en grootmoeder. Sonia en haar familie verbleven al 8jaar in België en Sonia had net haar lagere school afgemaakt.
'Acht mensen, leden van een Krot Op-team van de Antwerpse politie maar ook ambtenaren van de Dienst Vreemdelingenzaken zo bleek later, boden zich rond 8.30uur 's morgens aan met de vraag om binnen de woonsituatie van het gezin te mogen bekijken. Eenmaal binnen kregen de drie een halfuurtje om hun boeltje te pakken. Even later zaten ze in het gesloten centrum in Steenokkerzeel en het voorbije weekend, amper vijf dagen later, zaten ze op het vliegtuig richting Ecuador. Ik noem dat pure Gestapopraktijken. Bovendien is dit geen alleenstaand geval.'
Hoezo?
Hosteaux: 'De politie mag niet zomaar iemands woning betreden, ook niet wanneer ze vermoeden dat er illegalen wonen. Om binnen te vallen hebben ze een huiszoekingsbevel van een onderzoeksrechter nodig en die worden niet al te snel uitgedeeld. Maar er is nog een andere manier: het zogenaamde bevel tot toelating. Dat is een document dat door de burgemeester ondertekend moet worden en dat onder meer de politieagenten van de zogenaamde Krot Op-cel, die ingezet worden in de strijd tegen krotwoningen en huisjesmelkers, toelaat om onder bepaalde omstandigheden toch tegen de zin van de bewoners een woning te betreden. Welnu, die formulieren liggen gewoon blanco ondertekend klaar op de woondienst waar de agenten ze zelf kunnen invullen.'
En die gebruiken ze dan om binnen te vallen bij illegalen?
'Bepaalde leden van de Krot Op-cel misbruiken die, samen met de Dienst Vreemdelingenzaken, om actief jacht te maken op illegalen, hoewel burgemeester Patrick Janssens en korpschef Eddy Baelemans eerder dit jaar nog maar eens herhaald hebben dat mensen zonder papieren in Antwerpen niet effectief opgespoord worden. Zij hadden beloofd dat alleen illegalen die tijdens politiecontroles toevallig aangetroffen worden, overgedragen zouden worden aan de DVZ. Wel, dat klopt dus niet. Enkele dagen voor die Ecuadoraanse familie werd opgepakt, waren politieagenten in hun gebouw op zoek naar een drugsdealer. Zij waren toen al in het gezelschap van de leden van de DVZ die alle namen van de bewoners noteerden. Wat doet de DVZ daar tijdens zo'n gewone politieactie?'
Zegt u dan dat de zogenaamde Krot Op-teams de jacht op krotwoningen en huisjesmelkers gebruiken als dekmantel voor de jacht op illegalen?
'Dat is inderdaad de eerste bekommernis van die Krot Op-cel: zoveel mogelijk mensen zonder papieren oppakken. Ze zullen ook wel op zoek gaan naar de eigenaars van krotwoningen waar ze die illegalen aantreffen, maar pas in tweede instantie. Opvallend is toch dat zij die bevelen tot toelating vaak onmiddellijk gebruiken, zonder dat er eerst eens gewoon contact opgenomen is met bewoners van vermoedelijke krotwoningen.'
Het Nieuwsblad: 'Krot Op-cel is dekmantel om op illegalen te jagen'http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=9S1U40BA
En dan gisteravond de reactie van burgemeester Janssens waarin hij toegeeft dat hij zijn politiediensten niet onder controle heeft (of laat betijen?)...http://nl.youtube.com/watch?v=ZCIbk_1xGkk
En de Beweging voor Kinderen Zonder Papieren gaat verder. De rechten van deze kinderen stoppen niet aan de grens. Wij willen aantonen welke vreselijke gevolgen dit uitdrijven, na 8 jaar schoollopen, heeft voor Sonia en haar familie in Ecuador.
Stappenplan om zulke drama's te voorkomen.
Om het oppakken, opsluiten en verwijderen van kinderen zonder papieren te voorkomen heeft de BvKZP een Stappenplan omtwikkeld.U kan het aangevragen via email: info@kinderenzonderpapieren.be of nina.henkens@kinderenzonderpapieren.be

Secretariaat "Beweging voor Kinderen Zonder Papieren" BvKZP vzwStafmedewerkster Nina: 0487/31.95.64mailto:0487/31.95.64nina.henkens@kinderenzonderpapieren.be
http://www.kinderenzonderpapieren.be/

VLOScentrum Kasteelstraat 4 9100 Sint-Niklaastel 03 766 29 13 fax 03 777 97 76 gsm 0477 40 62 19jozef.hertsens@vlos.be http://www.vlos.be/

Het Schipperskwartier

Er is geen enkele wijk waar het zo makkelijk is om geruchten af te tappen als een hoerenbuurt. Geen enkele omgeving waar ze zo goed gedijen.
De laatste weken doet er hardnekkig de ronde in het Antwerpse Schipperskwartier, Burgemeester Patrick Janssens zou alle ramen – met uitzondering van het megabordeel Villa Tinto — willen sluiten. Groot nieuws zou dat zijn. Het einde ook van de rosse buurt in de Antwerpse binnenstad.
‘Slaat nergens op’, zeggen ze op ’t Schoon Verdiep. ‘Totaal uit de lucht gegrepen.’
En toch hebben we Het Gerucht zeker tien keer voor ‘waar’ horen vertellen. In cafés, aan keukentafels, op straathoeken.
De Antwerpse hoerenbuurt was ooit de grootste van België. Tien jaar geleden was het ook de grootste probleembuurt. De coté van de Albanese en Russische maffia. Er vloog al eens een kogel naar de andere kant van de straat.
Tot toenmalig burgemeester Leona Detiège er grote kuis hield.
In veertien straten verdween de prostitutie. Alleen in de Verversrui, de Schippersstraat en de Vingerlingstraat worden nog raamprostituees gedoogd.
Over die grote kuis zei ex-politiecommissaris en Vlaams Belanger Bart Debie enkele weken geleden iets heel merkwaardigs in Gazet Van Antwerpen: ‘Alle middelen waren daarvoor goed. Hebben we buiten de lijntjes gekleurd? Allicht wel, maar het stadsbestuur wist
precies wat we deden. (...) En van kritiek was geen sprake. Integendeel, we werden ontvangen in het stadhuis. Premier Guy Verhofstadt zei op een persconferentie in aanwezigheid van de Antwerpse procureur dat onze aanpak een voorbeeld was voor heel België.
Wij presteerden. (...) Iedereen was vol lof, ik hoefde zelfs maar te bellen naar de onderzoeksrechter om op mondeling verzoek een huiszoekingsbevel te krijgen, wat officieel helemaal niet kon.’
‘Het klopt dat we in het Kwartier elke dag controles lieten uitvoeren’, zegt Leona Detiège. ‘Maar uiteraard heb ik nooit iemand de opdracht gegeven om over de schreef te gaan. Ik heb het gevoel dat Debie zijn gedrag vandaag vooral wil goedpraten en de schuld op anderen steken.’
Het is 2008, we zijn weer een burgemeester verder. ‘Wie zegt dat er niets veranderd is in het Schipperskwartier, is daar de laatste tien jaar niet geweest’, zegt Patrick Janssens.
De burgemeester heeft, zoals bekend, altijd gelijk. Er is veel veranderd. Op het Rode Plein wapperen nu vlaggen met stralende A’s. Mooie meisjes en jongens drinken er mojito en caipirinha. Zelfs de Rode Ster van het Falconplein is verdwenen. Hebben de Russen meegenomen. En de verhalen van de wijk, daar zijn ze ook mee weg. Behalve één: dat van de Oude Mansstraat. Net voor de grote kuis brandde daar de rode lamp. Het was het hart van het Kwartier. Vandaag lijkt het er meer op Berlijn 1946.
Dichtgetimmerde hoerenkoten, huizen in puin. En een paar borden waarop staat: ‘IMMO bouwt hier...’ Tussen die ruïnes liggen drie cafés. Relikwieën van het ooit zo ruige Schipperkwartier. Het
bekendste en beruchtste heet ’t Keteltje.
Daar begint dit verhaal. Op een onchristelijk uur.
‘You look so...’ Een Nigeriaanse kijkt een klant recht in de ogen en wijst naar zijn kruis. Hij schud het hoofd. Baant zich een weg door dansende zwarte meisjes.
Ze schudden met hun kont. Een paar barkrukken verder zitten een paar blanke mannen. Arm in arm met een Nigeriaanse. Ze wrijven wat over elkaar.
‘Meer mogen ze hier niet doen’, lacht cafébaas Sim Teunis. ‘Of ze moeten het café verlaten. Af en toe loopt hier een klant kwaad terug binnen.
‘‘Zeg, die Nigeriaanse, wat voor één is dat? Die is gaan lopen.... Ik wil mijn geld terug. ” “Die werken helemaal niet voor ons, die is hier klant. Net als gij. ”’
Sim was ooit handelaar in kaskes, speelautomaten. Tien jaar geleden nam hij ’t Keteltje over. Het café waarover Patrick Janssens ooit zei: ‘We zijn het liever kwijt dan rijk. Als zij ons pesten, moeten ze weten dat wij hen ook kunnen pesten.’
‘Toen ik dat las, viel hij bijna van mijn stoel. Ik, hen pesten? Ik heb alles gedaan wat de stad gevraagd heeft: geluidsbegrenzers geplaatst, een dubbele deur, zeventien camera’s... Intussen is dit het veiligste café van het land. Maar het zijn die Nigeriaanse vrouwen, hè. (haalt de schouders op) Wat moet ik doen? Een bord voor de deur hangen: ‘Verboden toegang voor illegalen’? Of beter: ‘Verboden toegang voor zwarten’? Want het staat niet op hun voorhoofd geschreven, dat ze illegaal zijn. Ik maak me geen illusies: ze zouden niet liever hebben dan dat ik de wet op het racisme overtreed.
‘Over mij doen de wildste geruchten de ronde. Behalve voor pedofilie ben ik intussen voor zowat alles ondervraagd: moord, witwaspraktijken, mensenhandel.... Nooit hebben ze mij ook maar iets ten laste kunnen leggen. Nooit. En dat stoort hen verschrikkelijk.
Vergelijk het met een vrouw die ten onrechte denkt dat haar man vreemdgaat. Ze achtervolgt hem voortdurend, maar die man doet niets verkeerds. Die vrouw wordt ook altijd maar kwader en kwader.
‘Hoeveel razzia’s hier geweest zijn... Ik ben de tel intussen kwijt.
Zes weken geleden was het weer van datte. Zo’n razzia, dat gaat tegenwoordig zo: eerst komen de camera’s van VRT, VTM en ATV. En dan komt de politie, in ware Hollywoodstijl. Met sirenes en heel de santenboetiek. Ik moet mijn camera’s stilleggen. En dan worden die meisjes op een beestachtige manier bijeengedreven.
De volgende dag staat dan in grote letters in de gazet: “31 illegalen opgepakt in ’t Keteltje. ” (cynisch) Ik denk dan: allez mannen, proficiat. En zo gaat dat maar door. Mijn voordeur ging
langs de verkeerde kant open. Noem mij één café dat voor zo’n futiliteit gesloten wordt. Eén! Behalve... Nog zoiets. Ik zwaans graag. Een tijd geleden vroeg een klant: “Zeg Sim, maar van waar haalde gij toch al die zwarte grieten?” “Ik kweek die in mijn kelder”, zei ik. Een paar uur later stonden de flikken hier: huiszoeking in de kelder. (zucht) Ik kan een boek schrijven over die invallen.
‘De laatste tijd worden de methodes almaar driester. De politie heeft mij altijd gezegd: “Bel ons voor het minste. ” In het café gebeurt nooit iets, maar op straat wel. Geen klanten, maar lallende Hollanders die naar de hoeren willen. En dat mondt weleens uit in een gevecht. Ik bel dan plichtsgetrouw de politie. Maar op het einde gebruiken ze dat wel tegen u. “Ah, mijnheer Teunis, we zijn zoveel keer moeten komen voor u. U bent het probleem. ” Dat vind ik pervers.
‘Elke morgen als ik naar ’t Keteltje vertrek, zeg ik tegen mijn vrouw: “Ik ga naar het front. ” Maar onlangs gebeurde er iets vreemds. Het was de zoveelste inval. Via Radio Trottoir hadden ze gehoord dat er te veel volk in ’t Keteltje zou zitten. Ze wilden het café weer voor een week sluiten. Toen heb ik er een deurwaarder bij gehaald. En we zijn beginnen te tellen. Een, twee, drie...’ Het werd heet. Zoals deze nacht. De Nigeriaanse meisjes schudden nog altijd met hun kont. Er komen nog een paar mannen binnen. Onbegeerd en illusieloos.
Na die laatste inval in ’t Keteltje werden twee inspecteurs uit de Cel Prostitutie, Jan Piedfort en Patrick Aerts, overgeplaatst naar de Cel Linkeroever. ‘Toeval’, zegt Sven Lommaert van de Antwerpse politie. ‘Bij politiediensten gebeurt het wel vaker dat mensen roteren. Zeker bij de Cel Prostitutie is het belangrijk dat er af en toe nieuwe mensen komen met een frisse kijk op de zaak.’
Er is nog iets. In Sint-Andries, ver weg uit het Schipperskwartier, vinden op dit moment opnames plaats voor de VTM-serie Zone Stad. In zaal Aalmoezenier wordt een café nagebouwd. Nigeriaanse actrices schudden er met hun kont. Het café heet ‘Black Ketel’, de cafébaas is een mensenhandelaar.
Zone Stad haalt gemiddeld een miljoen kijkers.
De volgende ochtend. ‘Ze zullen het zover drijven dat heel de stad in stoet met brandende fakkels richting ‘t Keteltje loopt.’
Frank Cool — een oud-sleepbootkapitein, lang haar en doorrookte stem — zucht en schenkt koffie uit. Jaren geleden stampte hij De Ketelpatrouille uit de grond. Een vrijwilligersorganisatie die Nigeriaanse prostituees helpt met bijbels, condooms en eten.
‘Ik kon de miserie niet meer aanzien.’
Drie jaar geleden liet de stad — uit hygiënische redenen — het pand van De Ketelpatrouille sluiten. En verkocht het aan een bordeeleigenaar. Die er direct een bordeel van maakte.
‘Ik daag u uit’, zegt Cool. ‘Vindt het prostitutiebeleidsplan van de Stad Antwerpen. Dat bestaat dus niet meer. Zo’n razzia in ‘t Keteltje: dat is één grote show voor de vastgoedwereld. In Antwerpen kun je geen dossier openslaan of de vastgoedmarkt zit ertussen. De betonmaffia regeert hier de stad. Die Nigeriaanse prostituees moeten weg waar het geld zit. Het gaat alleen om de locatie, die vrouwen zijn echt wel het laatste van hun zorgen.
‘Natuurlijk haalt het niets uit. Binnen de kortste keren zit de Ketel weer vol.
Twee weken na de laatste razzia, kreeg ik een sms van een vaste klant: ‘We kunnen weer lachen in de Ketel. 44 tetten.’ In elke Europese stad zitten Nigeriaanse prostituees. Het is niet omdat je ze op de ene plaats bant dat ze plots verdwenen zijn.
‘Die Nigeriaanse prostitutie, dat is trouwens geen grote maffioze, piramidale organisatie. Maar het zijn wel vrouwen die allemaal geld betaald hebben om tot hier te komen. Een Nigeriaanse zei me ooit: “Tot 20.000 euro beschouwen wij dat niet als uitbuiting, maar als een kans op een toekomst. ” Ze moeten die som afbetalen. Maar iemand die hier een huis koopt, moet ook afbetalen, hè. Pas op, ik keur dat niet goed. Maar het is er nu eenmaal.
‘Hun pooiers zitten trouwens niet in ’t Keteltje, maar wel in de Nigeriaanse gebedshuizen. Dat zijn broeihaarden van racisme.
“Don’t let the white man take your mind. ”Als die pooiers zien dat een van die meisjes te veel met een klant meegaat, praten ze met de Nigeriaanse pastoor. En die praat met het meisje: “You’re here with a mission. ”
‘Daarom heb ik die Ketel altijd verdedigd. Omdat we dan tenminste een plaats hebben waar ze allemaal samen zitten. En alles kunnen controleren. Anders zwermen ze over de hele stad uit. Ook voor hen is het zoveel veiliger. Een raamprostituee huurt een raam voor twaalf uur. Maar als er niemand komt, moet ze pakken wie ze kan krijgen. En wat er dan achter dat gordijn gebeurt: daar heeft niemand controle op. De vrouwen van ’t Keteltje observeren die mannen heel goed. En weten met wie ze meegaan. Vergis u niet: het zijn allesbehalve doetjes. Ze weten maar al te goed waar ze mee bezig zijn. En wat het risico is.’
Cool toont een foto. Een tiental vrouwen in een lendendoek, ergens in Afrika. Miserabele blik. Mal-de-vie.
‘Vrouwen die gedeporteerd zijn. Die, die en die... hebben nog in ’t Keteltje gewerkt. Zolang ze geld opsturen naar Afrika zijn ze fantastisch. Maar als ze ginder terugkomen zonder geld, worden
ze verstoten. Dan zijn het plots ‘vuile hoeren’.
Die foto ziet Janssens niet. Mensen tellen niet voor hem. Met Detiège viel tenminste nog te discussiëren, met Janssens niet. Hij kijkt niet naar links of rechts, alleen naar het plan.’
Middag in de Oude Mansstraat. Er loopt niemand op straat. Alleen de televisie in café De
7de Hemel maakt wat lawaai. Ik zap. In de schaduw van de Oude Mansstraat staat een groot gebouw: de hoofdzetel van VOKA – VEV. Helemaal bovenaan heeft gedelegeerd bestuurder Philippe Muyters een bureau. Zijn broer Serge heeft ook carrière gemaakt. Acht jaar geleden veegde hij met groot geweld het Schipperskwartier schoon. Vandaag is hij hoofd van de dienst ‘operaties’ bij de Antwerpse politie.
Zap
Honderd meter verder, op de Brouwersvliet, ligt de hoofdzetel van SD Worx, een dienstenbedrijf.
Drie jaar geleden sloot de stad een overeenkomst met SD Worx voor een grootschalig vastgoedproject in de buurt. Daarvoor moet het Zeemanshuis, een toevluchtsoord voor mensen
met weinig geld, verdwijnen. De directeur KMO van SD Worx heet Eric Janssens. Broer van Patrick, die hier sinds kort ook in de buurt woont. SD Worx heeft het project intussen verkocht aan vastgoedmakelaar CIP Construction & Investment Partners.
Zap
Net om de hoek van de Oude Mansstraat ligt de voormalige wijnhandel Barreiro. Nu nog verval, maar een enorm vastgoedproject in aanbouw. ‘Hier komen prachtige woningen met als belangrijke troeven: licht, lucht en groen in een verleidelijk stuk Antwerpen’, staat op de website van de Stad Antwerpen.
Zap
Twee bordeelhouders lopen door de straten. Ze kopen het ene pand na het andere op net buiten de gedoogzone. ‘Het is voor ons een heel interessante buurt’, zegt een Nederlander. ‘We breken de huizen af. Of renoveren ze om er allemaal studentenkamers van te maken.’ ‘Als die trend van de studentenkamers aanhoudt’, zegt oud-Schipperskwartierbewoner Bert Verhoye, ‘moeten ze in Leuven en Gent dringend hun campussen verleggen naar de Scheldestad’.
Zap
Ik praat wat met Rudy Rasta. Ex-conciërge, ex-schaapherder, ex-dakloze en, gewoon, een lieve man. Hij vertelt waar hij allemaal geslapen heeft in zijn leven: onder de sterren, op een elektriciteitspaal van honderd meter hoog,... ‘Ik zal u tonen welke huizen ik hier allemaal gekraakt heb’, zegt hij. We wandelen door de buurt. Hij wijst zowat alle huizen aan. ‘’t Kwartier is naar de kloten, dat weet iedereen. Vroeger stikte het hier van het volk. Maar nu...’ Hij zwijgt even en zegt dan: ‘Ik weet niet of ik hier nog lang zal kunnen blijven wonen.’ Dan slaapt hij wel weer onder de sterren. Altijd mooie luchten, daar. Maar stiekem gaat hij het Kwartier toch wat missen. De stemmen ’s nachts. De sirenes.
Ik zap, voor de laatste keer.
Blauwe zwaailichten in de Oude Mansstraat. Op de drie cafés hangt sinds vandaag hetzelfde papier: ‘Het is verboden in instelling gekend of genoemd als... ‘s nachts enige vorm van uitbating uit te oefenen van 23 mei tot 22 augustus. Patrick Janssens, de burgemeester’
‘Onbegrijpelijk’, zegt cafébaas Smida van Cafe Zonder Naam. The big boss zegt dat er te veel klachten zijn over nachtlawaai. terwijl de politie niet eens metingen heeft laten doen. Mijn café laat hij sluiten op basis van acht klachten.
Een van de klachten was dat mijn hond Einstein op straat gekakt had. (tegen Einstein) Toegegeven, dat was nu ook wel oerdom hè, Einstein.’
Aimabele vent, die Smida. Belezen ook. Bevriend met de dochter van Brel. ‘Maar in mijn café moet ik Brel niet spelen’, zegt hij. Zijn cafe is een lied van Brel. Een nachtcafé vol branieschoppers en hoerenlopers. Maar nu dus even niet meer.
‘Er waren toch nog andere klachten?’ vraag ik.
‘Een van mijn klanten had coke op zak. (haalt de schouders op). Maar wat moet ik dan doen? Mijn klanten fouilleren als ze binnenkomen? Inspecteur Colombo worden? Dit is wel een prostitutiebuurt. Ik vraag mij af wat ze willen. Er Vaticaanstad van maken?’
Smida lacht, zingt en verbeeldt een Brel-song: ‘Ces gens-là’ Que chez ces gens-là On ne vit pas, monsieur On ne vit pas On triche...
‘Er gebeuren hier vreemde dingen’, zegt Danny Vereecke, exbordeelhouder. ‘Iedereen in de straat weet dat alle klachten van één persoon komen. Iemand die hier net is komen wonen. Die belt elke avond naar de politie: ‘Ik kan niet slapen...’ Kom dan niet in een prostitutiebuurt wonen! Dat zijn dus wel de mensen die roepen: ‘We moeten verdraagzaam zijn tegenover vreemdelingen.’
Iedereen weet ook dat de stad hen hier, excusez-le-mot, ‘gezet’ heeft. Ze hebben subsidies gekregen om hier te komen wonen.
U zult zien: vanavond zal er net evenveel nachtlawaai zijn. En toch zal het geen avond als alle andere worden: één persoon gaat niet naar de politie bellen.’
Nacht.

Het caféverbod tegen nachtlawaai zorgt zowaar voor nog meer nachtlawaai. De Nigerianen dolen over straat. Zijn hun Ketel kwijt. En de mensen van het Kwartier discussiëren op straat over
het caféverbod. Luid, zoals altijd hier. Het gerucht echoot weer door de straat. ‘Ge weet toch wat de Jaaaaaanssens van plan is...’

Afgesproken met Micheline Manfroid, de bekendste ex-prostituee van het Kwartier. 37 jaar hield ze permanentie in de Keistraat. Tot Serge Muyters haar met zeven politieagenten uit haar eigen huis liet zetten. Ze kijkt met lede ogen naar wat er met haar Kwartier aan het gebeuren is. ‘De geschiedenis herhaalt zich. In de jaren tachtig hebben ze hier een sociale woonwijk neergepoot. Die mensen vroegen zich natuurlijk af waar ze in godsnaam terechtgekomen waren.
“Maak u geen zorgen”, hebben ze toen gezegd, “die raamprostitutie, dat gaat niet lang meer duren. ”
‘Nu komen er weer mensen wonen die prostitutie niet gewoon zijn. Mensen die niet van de kant zijn, die niet weten wat prostitutie is. Janssens vindt dat vrouwen met kinderen door de buurt
moeten kunnen wandelen. Dit is geen buurt voor kinderen.
‘Ik heb het Gerucht ook gehoord, ja. Maar ik weet niet of het klopt. Misschien doet het er ook niet toe. Mijn gedacht is: ze zullen zelfs niet moeten ingrijpen. Binnen een paar jaar is het hier...’.
Ze zucht. ‘Iedereen weet dat het vet van de soep is in de raamprostitutie.’
Internet? ‘Dat ook, ja. Maar vooral het Kwartier zelf. Het is niet meer aantrekkelijk voor klanten. Iemand die vroeger door de straten van het Schipperskwartier liep, kon net zo goed op weg zijn naar zijn werk. Vandaag zitten alle prostituees naast elkaar.
Iemand loopt hier niet zomaar rond. Een klant kan ook niet meer vragen wat hij wil, want de
rest luistert mee. En een meisje heeft veel minder privacy. De klanten hebben dat niet graag.
En blijven weg. Sint-Paulus, de Falcon: het is allemaal zo dood, dood, dood.’
Een week later. De Raad van State schorst het sluitingsbevel van Patrick Janssens. Café Zonder Naam mag onmiddellijk ’s nachts weer open, ‘t Keteltje en De 7de Hemel vanaf volgende week. De Raad van State vindt de straf van de burgemeester ‘buiten proportie’.
Janssens kondigt meteen nog strengere controles aan.
Mail gekregen van Frank Cool, ter attentie van de overlevenden.
De titel is: ‘De Janssens Werken – ’t Stad is van de Architect’. Er zit een internetlink bij: www.bavo.biz. De burgemeester poseert samen met twee architecten. Twee leden van het bureau BAVO, dat iedereen oproept om ‘zich uit te spreken over het positieve politieke project in de stad’.
Cool schrijft erbij: ‘Dit is mijn Antwerpen niet meer. Niet het Antwerpen waar ik 53 jaar gewoond heb. Elke spriet gras moet eraan. Terwijl een stad een rafelige rand moet hebben. Dat is de voedingsbodem voor kunstenaars. Als je die rafelrand eruit knipt, knip je de ziel uit de samenleving.
‘En de hoerenbuurt?’ reply ik. ‘Die drie straten, dat heeft niets meer met het Schipperskwartier te maken’, antwoordt hij. ‘Dat is een legbatterij, een designfoto voor toeristen. En op de koop toe is het tegen de wet. Nee, als de rode lamp hier voorgoed uitgaat: ik zal er geen traan voor laten. Alleen het verzet dat overal in de stad opduikt, houdt me hier.’
(Vrij bewerkt naar “Knack”)

't Is abnormaal stil in 't stad

Het doet raar wanneer men in ’t stad loopt. ’t Is hartje zomer, al zou men dat aan het weer niet zeggen en we zitten in het midden van de zomersolden, al zou je dat aan de kopers ook niet zeggen.
Bovendien is het vakantie, dus toeristisch seizoen, en heeft Antwerpen toch wat te bieden aan de doorsnee toerist, zowel op het gebied van overnachting, cultuur, bezienswaardigheden en uitgaan. En toch….

Af en toe ziet men eens iemand lopen met een shoppingzak van één of andere kledingszaak, maar dan ook écht af en toe. In de Hoogstraat, waar het in het weekend normaal “koppen lopen” is, kan men nu rustig flaneren en winkel in en uit lopen zonder iemand te storen of zonder zich aan iemand te storen.

Op de Grote Markt is plaats zat op de (al dan niet aan het reglement aangepaste) terrassen en het horecapersoneel heeft zelfs tijd voor een babbel.
In de Steenhouwersvest en in de Kloosterstraat, die in het weekend gekenmerkt worden door de “virtrineshoppende” Nederlanders op jacht naar antiek, pseudo-antiek of brocante hoor je geen enkel accent van boven de Moerdijk en is het rustiger wandelen dan op een doordeweekse dag.

Zelfs op de gezellige terrassen van café Corso en van de Bar2 op de Vrijdagsmarkt, waar het anders vechten is voor een plaatsje, is alles leeg, en blijft dat ook zo, omdat een leeg terras nu eenmaal niet uitnodigt.

De enige straatmuzikanten die men ziet zijn nu net degenen die men liever niet ziet. Enkele Roma-zigeuners met een gebit als een gouden pianoklavier, die wat op een viool staan te krassen en denken dat ze muziek maken.

Dit alles samen geeft een vreemd gevoel van onbehagen, van niet thuis zijn, alsof de stad ligt te wachten op een nakend onheil.

Zou het dan écht zo slecht gesteld zijn met de koopkracht? Zit iedereen bang te wachten op een 15-juli-revolutie omdat men nu al weet dat Leterme niet zal slagen? Is iedereen een schuilkelder aan het graven uit schrik voor het fijn stof, als gevolg van doemberichten verspreid door de tegenstanders van de Oosterweelverbinding?
Ik weet het niet, maar ik hoop dat het snel betert. Dan nog liever wat lawaaierige Nederlanders, zolang ze maar niet tegen de Kathedraal pissen.

De Vlaamse ontvoogding

Daags na het feest van de Vlaamse Gemeenschap gaan we het voor één keer niet over Antwerpen hebben, maar over de geschiedenis van Vlaanderen, waar Antwerpen uiteraard deel van uitmaakt.


Vlaanderen is nog zeer jong. Institutioneel gezien gaat onze geschiedenis terug tot in 1995, het jaar waarin het eerste Vlaams Parlement verkozen werd. Cultureel gezien denken we graag dat we terug mogen gaan tot in 1302, maar de politiek-culturele strijd van de Vlamingen begon pas omstreeks 1840. En wat begon als een cultuurstrijd resulteerde in de omvorming van België van een unitaire tot een federale staat. Hier volgt een korte historie.


De taalwetgeving

We schrijven 1830, de onafhankelijkheid van België. Verlost van het juk van buitenlandse overheersers krijgt het Belgische volk een eigen staat. Op 7 februari 1831 werd de nieuwe grondwet goedgekeurd door het Nationaal Congres. Die bepaalde dat België een parlementaire monarchie was en een unitaire staatsstructuur had. Het Frans was de landstaal en Vlamingen werden – hetzij officieus – behandeld als tweederangsburgers. In de tweede helft van de 19de eeuw kwam de taalstrijd op gang. De Vlaamse Beweging ijverde voor de erkenning van het Nederlands als volwaardige landstaal. Met de goedkeuring van verscheidene taalwetten boekte de Vlaamse Beweging belangrijke successen. De eerste taalwet was de wet-Coremans van 1873 waarbij het gerecht verplicht werd in Vlaanderen recht te spreken in het Nederlands in alle zaken waarin de beschuldigde het Frans niet machtig was. In 1898 bepaalde de Gelijkheidswet dat de Nederlandse tekst van wetten en koninklijke besluiten voortaan dezelfde juridische waarde zou hebben als de Franse. Tijdens WO1 en WO2 kwam de Vlaamse Beweging in opspraak door de collaboratie van verscheidene Vlaamsnationalisten zoals Staf De Clercq. De Duitse pogingen om Vlaanderen op te nemen in hun rijk waren telkens tevergeefs.
Na 1945 laaide de taalstrijd weer op die in 1959 voor een doorbraak zorgde. De meeste wetteksten werden officieel vertaald, het staatsapparaat werd tweetalig en de Nederlandstalige versie van de grondwet werd goedgekeurd. In 1960 werd een eerste concrete stap gezet naar de culturele autonomie van de gemeenschappen. De wet van 18 mei voerde de splitsing in van het unitaire omroepinstituut in een Nederlandstalige, de BRT, en Franstalige omroep, de RTB. Later werden ook de ministerportefeuilles voor Cultuur en Nationale Opvoeding gesplitst. De talloze taalincidenten zoals de tienjarige “talentelling”, zorgden ervoor dat in 1962 de taalgebieden werden vastgelegd (de wetten-Gilson). Daarvoor werden de grenzen van bepaalde provincies, arrondissementen en gemeenten gewijzigd en werd het land opgedeeld in vier taalgebieden: het Nederlandstalige, het Franstalige, het tweetalige Brussel en het Duitstalige. De expansie van het Frans werd hiermee tegengehouden. Een onafhankelijke Vaste Commissie zou waken over de toepassing van de taalwetten in de administratie en het onderwijs. Een crisis leek afgewend. Maar in 1968 explodeerde een al jaren smeulend probleem, de splitsing van de tweetalige Leuvense universiteit. Het conflict leidde tot de val van de regering en de verhuis van de Franstalige studenten naar Louvain-la-Neuve. Het incident zorgde voor een opflakkering van nationalisme aan beide kanten van de taalgrens. Hierdoor werd de nood aan hervormingen nog groter.


De eerste staatshervorming

In 1970 werd, na 2 jaar van moeizame onderhandelingen, de eerste staatshervorming goedgekeurd door de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Senaat. De Vlaamse partijen waren vragende partij voor meer culturele autonomie, terwijl de Waalse partijen meer economische decentralisatie eisten. Het resultaat werd – op z’n Belgisch – een compromis: de hervorming voerde culturele autonomie in en voorzag de oprichting van de economische gewesten. De begrenzing van het tweetalige Brussel bleef een hekel punt. De Nederlandse en Franse cultuurgemeenschap kregen elk een “cultuurparlement” met beperkte bevoegdheden en een beperkt budget. De Nederlandse en Franse cultuurraden werden samengesteld uit de volksvertegenwoordigers van elk respectievelijk taalgebied. Ze hadden wetgevende macht op cultureel vlak maar de decreten moesten uitgevoerd worden door de Belgische regering die overigens geen verantwoording verschuldigd was aan de cultuurraden. Dit werd pijnlijk geïllustreerd toen de taaldecreten die de Nederlandse cultuurraad had goedgekeurd, een lange tijd niet werden uitgevoerd.
De staatshervorming voorzag ook in de oprichting van “voorlopige” gewesten. De bevoegdheden waren louter adviserend en hadden betrekking op domeinen zoals: ruimtelijke ordening en stedenbouw; hygiëne en volksgezondheid; het waterbeleid; het industriële en energiebeleid en de gemeentelijke organisatie.


De tweede staatshervorming

Tien jaar later bleek dat de relatie tussen Vlamingen en Walen niet afdoende was verbeterd. Bovendien was er in de herziene grondwet van 1970 nog steeds een definitieve vorming van gewesten voorzien. In 1980 werden er beslissende stappen gezet in de richting van een federale staat. Naast - niet onder – de centrale Belgische staat ontstonden politiek autonome deelstaten: de gewesten en gemeenschappen. Deze staatshervorming kan beschouwd worden als de belangrijkste ingreep bij de omvorming van de Belgische staat.
De 3 gemeenschappen (Nederlandstalig, Franstalig en Duitstalig) namen de bevoegdheden over van de voormalige cultuurgemeenschappen en een aantal aanvullende bevoegdheden zoals gezondheids- en jeugdbeleid. Zij kregen ieder een eigen wetgevend orgaan (voor Vlaanderen de Vlaamse Raad) en een uitvoerend orgaan (de Vlaamse Executieve).
In de staatshervorming van 1980 werd ook werk gemaakt van de oprichting van volwaardige gewesten. Deze waren bevoegd voor onderdelen van het economisch beleid, maar ook voor leefmilieu, ruimtelijke ordening, werkgelegenheid, wetenschappelijk onderzoek en energiebeleid. Zij kregen ook ieder een raad en executieve. In Vlaanderen werd onmiddellijk het gewest en de gemeenschap samengevoegd tot één Vlaamse deelstaat met één raad en executieve voor zowel de gewestelijke als gemeenschapsbevoegdheden. De raden bleven net als in het verleden onrechtstreeks verkozen parlementen.


De derde staatshervorming

In de komende hervormingen werden de krijtlijnen van 1980 verder ingekleurd. Zo werd in 1988 een derde staatshervorming een feit. Brussel werd een volwaardig gewest met een eigen statuut (het Hoofdstedelijk Gewest Brussel) en de deelstaten kregen dan weer meer bevoegdheden en een eigen financieringsstelsel. De eigen financiering kwam er op aandringen van de Vlamingen die de geldstroom van Vlaanderen naar Wallonië wilden indijken. Een methode om het zogenaamde “dubbelmandaat” van de parlementsleden af te schaffen bleef echter uit en leidde tot de val van de regering.


De vierde staatshervorming

Na een uitzonderlijk lange formatieperiode werd onder leiding van premier Jean-Luc Dehaene de vierde staatshervorming gestart (wat eigenlijk neerkwam op de vervolmaking van de derde). De hervorming van 1993 nam opnieuw zeer ingrijpende maatregelen: een uitbreiding van de regionale bevoegdheden en fiscale mogelijkheden, de realisatie van de rechtstreekse verkiezing van de deelstaatparlementen waarbij het dubbelmandaat werd afgeschaft, de splitsing van de tweetalige provincie Brabant en enkele concrete wijzigingen aan het federale tweekamerstelsel.


De vijfde staatshervorming

In het zogenaamde Lambermont-akkoord van 2001 werden een aantal concrete eisen van Vlaamse en Waalse partijen verwezenlijkt. Ditmaal kregen de deelstaten volledige fiscale autonomie en de bevoegdheid over de provincies en gemeenten.


Vandaag heeft Premier Leterme een probleem, indien hij een verdere staatshervorming niet rondkrijgt of concrete resultaten heeft voor 15 juli.

Vijf jaar "Janssens-"beleid

In dit “Woord van de Redactie” durven wij al eens héél kritisch zijn en de vinger op de zere wonde te leggen. Anderzijds durven wij de ene dag iemand de hel in wensen en diezelfde persoon ’s anderendaags de hemel in prijzen, naargelang het goed of het kwaad hij of zij die dag heeft uitgericht.

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat Parick Janssens de eed aflegde als burgemeester van Antwerpen. Sindsdien waait er een andere wind door het stadsbestuur: de vriendjespolitiek behoort tot het verleden en veranderde in een moderne, soms koele managementstijl. Wij belichten tien sleutelmomenten uit de voorbije vijf jaar.

Op 10juli 2003 legt burgemeester Patrick Janssens na maanden juridisch getouwtrek de eed af bij provinciegouverneur Camille Paulus. Volgens zijn tegenstanders vormde de Visacrisis alleen het decor van een stadsgreep door de voormalige reclameman, ten nadele van Leona Detiège en de oude SP-clan. Janssens neemt meteen het roer stevig in handen. Hij zet de ambtenarentop die veel meer dan de politici de stad bestuurde, op een zijspoor, als ze al niet ontslagen worden. Zelfs nu nog vrezen heel wat oude partijmilitanten voor hun job bij de stad. Janssens brengt meteen een professionele managementcultuur op het Schoon Verdiep. Dat leidt misschien tot een beter bestuur, maar wordt ook door heel wat Antwerpenaars als koel ervaren.

't Stad is van iedereen. Met de A-campagne straalt Janssens meteen een feel good-gevoel uit, waarbij het imago van de stad er ook buiten de grenzen op vooruitgaat. Zelfs koning Albert loopt af en toe met een A-speldje rond. Wat Janssens niet vertelde is dat de “A” als symbool voor Antwerpen oorspronkelijk een idee was van de VZW Attent, die de “A” al langer gebruiken. De Antwerpenaar wordt opnieuw trots op zijn stad en dat is zeker na de zware Visacrisis een opsteker. Bovendien groeit Antwerpen ook nog uit tot een evenementenstad. Daarbij worden de poorten voor iedereen opengezet, zo is de ondertussen traditionele nieuwjaarsreceptie niet langer alleen voor vips.

In 2004 presenteert Patrick Janssens, toen nog geflankeerd door veiligheidsschepen Dirk Grootjans (Open VLD), voor het eerst in jaren dalende criminaliteitscijfers. De jongste jaren kan de politie telkens opnieuw een beter rapport voorleggen. Samen met Janssens komt korpschef Eddy Baelemans in 2003 aan het roer van de Antwerpse politie. Er wordt druk gesleuteld aan de klantvriendelijkheid van het korps, al moet iedereen toegeven dat het toch allemaal wat lang duurt. Er wordt nu ook voor het eerst gekozen voor het harde en het zachte politiewerk, de interventieploegen en de wijkteams. Al is het nog wachten op het resultaat op het terrein.
Alhoewel, hier en daar duiken misbruiken op ivm het “Krot-op-team”, die hun functie soms ge(mis)bruiken voor een jacht op illegalen.Zelfs Vlaams Belang kan moeilijk ontkennen dat er een kentering is: Antwerpen werd veiliger. Maar veel reden om te juichen is er nog niet. Want de criminaliteit is met 132feiten gemiddeld per dag nog erg hoog, waarbij de woninginbraken -4.730 in 2007- zorgwekkend blijven.

Janssens zet, samen met eerste schepen Chantal Pauwels (Groen!) en nu met schepen Ludo Van Campenhout (Open VLD), Antwerpen opnieuw op de sportieve kaart. Alsmaar meer sportieve topevenementen, zoals het Belgisch kampioenschap wielrennen en de Antwerp Ironman, vinden hun weg naar de Scheldestad. Het hoeft daarbij niet altijd zo ernstig te zijn, want ook de loopwedstrijd om de Boerentoren te beklimmen scoort in de nationale media.
Zelfs Sugar Jackson wordt met zijn boksprestaties een bekende Antwerpenaar.Met het gloednieuwe Topsportfonds verplichtte de burgemeester vijf jaar geleden Antwerpse clubs te investeren in de jeugd. En dat begint stilaan vruchten af te werpen, met bijvoorbeeld de selectie van de 15-jarige zwemster Elise Matthysen voor Peking. Al mikt Janssens vooral op de Olympische Spelen van 2012 in Londen, waarbij hij op nog meer Antwerpse atleten rekent. Toch hinken de twee volkssporten -voetbal en wielrennen- achterop. Misschien kan het geplande nieuwe megastadion een kentering brengen, als de stad het tenminste snel eens raakt over een locatie.

De moordende tocht van Hans Van Themsche plaatst Antwerpen voor het eerst sinds lang opnieuw in een slecht daglicht. Het afschuwelijke drama, waarbij twee doden en één zwaargewonde vallen, schokt niet alleen alle Antwerpenaars: 'Hoe kan dat bij ons gebeuren?' Er is ook de raadselachtige dood van Mohamed Bouazza en de moordende agressie op Guido Demoor op bus 23. Burgemeester Janssens slaagt erin de gemoederen te bedaren, zodat alles niet in rellen ontaardt. Antwerpen reageert op Hans Van Themsche met een waardige vuist: een stille mars tegen racisme. Die lijkt de verschillende gemeenschappen dichter bij elkaar te brengen. Janssens verzet zich trouwens eerst nog tegen de 01.10-concerten van dEUS-zanger Tom Barman om strategische redenen, maar geeft zich later gewonnen. Duizenden brengen op 1 oktober 2006 op de Gedempte Zuiderdokken de A-campagne in praktijk: 't Stad is van iedereen. Het stadsbestuur beloofde als antwoord krachtige plannen voor meer diversiteit in het onderwijs of op de werkvloer. Het is evenwel nog altijd wachten op zo'n allesomvattend en vooral concreet plan om het racisme uit de stad te bannen.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen geeft Patrick Janssens, versterkt met 52bekende en onbekende Sinjoren, zijn grote uitdager Filip Dewinter een uppercut van jewelste. Vlaams Belang heeft nog steeds moeite zich van die psychologische nederlaag te herstellen. Zijn zege geeft Janssens meteen de kans om het laken nog meer naar zich toe te trekken. Hij zet meteen Groen! opzij. En al gunt Janssens de Open VLD en CD&V misschien meer schepenpostjes dan waar ze volgens de verkiezingsuitslag recht op hebben, hij zorgt wel voor een stevig overwicht van zijn SP.A. Waarbij hij alleen zijn vertrouwenspersonen mee aan boord neemt. Zo is er ondanks heel wat protest uit allochtone hoek, geen plaats meer voor bijvoorbeeld Fauzaya Talhaoui. De grote verliezers van de 'Patrick'-campagne werden zijn partners: CD&V en Open VLD. Dat laat littekens na en beide coalitiegenoten wachten alleen maar op de revanche.

Zonder veel democratisch debat voert Janssens II het hoofddoekenverbod in. Of beter: het verbod om religieuze en politieke symbolen achter een stadsloket te dragen. Vooral zijn allochtone achterban zegt vrij kordaat het vertrouwen op. Temeer omdat het hoofddoekenverbod nooit gepaard gaat met maatregelen om de achterstand in het onderwijs en op de arbeidsmarkt bij allochtonen in te halen. Ook in de rest van Vlaanderen wordt soms onbegrijpend gereageerd op deze Antwerpse beslissing, vooral binnen Janssens' eigen SP.A of kartelpartner Spirit. Janssens maakt in de aanloop naar de verkiezingen meteen duidelijk dat hij voor de stad Antwerpen kiest en geen rol wil spelen in de nationale politiek. Maar zijn achterban neemt het hem wel kwalijk dat hij als stemmenkanon dat Dewinter versloeg, aan de zijlijn blijft staan. Binnen de SP.A wordt dan ook al hardop afgevraagd of 'Janssens nog van de partij is?' Dat hij bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 campagne voerde met 'Patrick', zonder al te veel SP.A, doet vooral bij de oude socialisten de wenkbrauwen fronsen. Zeker nadat hij de naam van de Antwerpse SP.A veranderde in Stadspartij Antwerpen. Met de socialistische verkiezingsnederlaag verloor Janssens mee, vooral in Brussel. Hij heeft geen rechtstreekse partijcontacten meer bij de federale ministers. Wil hij daarvan iets voor de stad losweken, moet hij langs zijn Open VLD en CD&V-schepenen passeren.

Door de combinatie van een staking en de kerstperiode blijft het afval in sommige buurten wekenlang op straat staan. Hoewel een propere stad één van de prioriteiten van Janssens II zou worden, lijkt Antwerpen alleen maar smeriger te worden. Het stadsbestuur laat zware steken vallen. Maar meteen schakelen afvalschepen Guy Lauwers en Patrick Janssens zelf naar een hogere versnelling. Maatregelen waaraan gewerkt werd, worden versneld ingevoerd. Zo nemen de vuilniswagens nu alle afval mee, ook als dat verkeerd aangeboden wordt. De sluikstorten worden sneller opgeruimd en er wordt geïnvesteerd in personeel en afvalwagens. Ook de veegploegen worden versterkt, waarbij de Witte Tornado's hun eigen wijk krijgen. De inspanningen beginnen, eindelijk, vruchten af te werpen. Wel is het zo dat het “Toeristisch” Antwerpen nog steeds properder is dan het Antwerpen van de bewoners.

De Oosterweelverbinding, of beter het omstreden Lange Wapperviaduct, verdeelt Antwerpen grondig. En ook al gaat het om een project van de Vlaamse overheid, Janssens dreigt het grote slachtoffer te worden. Want de doorsnee-Sinjoor denkt dat de burgemeester de grote plannenmaker is. Hij ontpopt zich ook, zeker na de historische woorden Walk and don't look back, als een fervent verdediger van het BAM-tracé. Al vindt Janssens wel dat BAM en Vlaanderen hun project heel belabberd communiceren, dat ze amper moeite doen om het hart van Antwerpen voor deze Lange Wapper te veroveren. Janssens heeft voorlopig weinig instrumenten om de gebrekkige communicatie om te buigen. En dat is een beetje sneu voor een communicatiespecialist. Samen met de Vlaamse overheid nam de burgemeester twee weken geleden toch het heft mee in handen. Het nieuwe alternatievenonderzoek, de nieuwe BAM-top met Karel Vinck... het lijkt uit de koker van spindokter Janssens te komen. Dat hij daarbij de tegenstanders van de Lange Wapper als leugenaars danig de mantel uitveegt, maakt van hem geen slachtoffer van het BAM-verhaal meer. Neen, hij staat mee aan het roer van alle beslissingen.

Heeft hij dan géén kemels geschoten?
Jazeker. De uitspraak dat een gemeenteraad “tijdverlies” is zal hem nog lang achtervolgen. Het jobken van zijn (ex-)lief kan hem bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen ook stemmen kosten. Zijn afstandelijke en hautaine houding tegenover de “gewone” Antwerpenaar strekt hem zeker niet tot eer en een burgervader tussen zijn bevolking is hij zeker niet. Hij wil boven de bevolking, boven de politiek en boven de partijen staan, maar weet dat… Hoe hoger men zich waant, hoe dieper men kan vallen, en dat zou bij de volgende gemeenteverkiezingen wel eens kunnen blijken. Ook de Horeca beschouwd hem niet als hun vriend dankzij het vernieuwde terrassenbeleid. Een stad is nu eenmaal géén bedrijf en kan niet altijd als een bedrijf bestuurd worden. Democratie is voor hem nogal dikwijls een loos woord, maar een burgemeester is nu eenmaal geen alleenheerser, maar een voorzitter van een democratisch verkozen ploeg, waarin de meerderheid beslist.

Nood aan goedkope(re) koopwoningen

Het Militair Hospitaal in Antwerpen heet vanaf nu ’t Groen Kwartier.

Ik betreur de naamsverandering. Na een zeer kleine navraag blijkt dat ik niet de enige ben. Het Militair Hospitaal is een begrip. Tot 1993 waren er nog militairen gestationeerd. In het begin van de jaren zeventig ben ik er eens een week opgenomen geweest, in één van die afschuwelijke ziekenzalen, waar verpleegsters met van die grote, witte kappen, de plak zwaaiden. Nu wordt het een prachtig woonerf dat luistert naar de naam “’t Groen Kwartier".

De projectontwikkelaars volgen een duidelijke strategie met de naamsverandering. Ze willen mensen overtuigen met de rustige groene woonomgeving van het Militair Hospitaal en de nabijheid van de bruisende stad. De ondertitel van het logo maakt dit duidelijk: ’Wonen op de binnenste buiten’. De potentiële kopers zijn dan ook de bewoners van de groene rand en de jonge gezinnen die overwegen om de stad te verlaten. Burgermeester Janssens beseft dit ook. De grootste concurrenten van Antwerpen zijn de groene gemeenten rond Antwerpen. ’t Groen Kwartier biedt het beste van twee werelden. Dit stadsontwikkelingsproject is een voorbeeld van hoe het moet. Het Antwerpse stadsbestuur betrok de buurtbewoners nauw bij het project. Het gevolg is dat een meerderheid tevreden is over hoe het Militair Hospitaal er gaat uitzien over zes jaar.

Antwerpen heeft nood aan woonprojecten die jonge tweeverdieners aantrekken. Antwerpen kent dan wel een bevolkingsgroei sedert 2001, maar de autochtone gezinnen met kinderen onder de negen jaar verlaten nog steeds de stad. De toename is te danken aan de instroom van mensen met een vreemde nationaliteit, zowel van binnen als buiten Europa. Spijtig genoeg staan de nieuwe Antwerpenaars financieel niet sterk. De stad verarmt. Dat blijkt als we het gemiddelde inkomen per aangifte koppelen aan de indexering. Tussen 1996 en vandaag is er een verarming van 20.969 euro naar 18.667 euro, of een daling met twaalf procent. De kloof tussen rijk en arm in deze stad wordt groter. In de periode 2002-2005 steeg het aantal aangiften onder de inkomensschijf van 10.000 euro per jaar met elf procent. Deze schijf vertegenwoordigt 21 procent van de aangiften. In de inkomensschijf boven de 50.000 euro nam het aantal aangiften met vijftien procent toe. Het aandeel van deze groep in het geheel bedraagt zeven procent. Het Militair Hospitaal komt over zes jaar tegemoet aan een reeks noden. Van de 404 woningen zijn er honderd sociale koop- en huurwoningen. Deze sociale woningen liggen verspreid over het domein. Voor de jonge gezinnen zijn er betaalbare woningen. Betaalbaar is relatief, want we spreken toch nog over een prijs van 163.000 euro. Rond het paradeplein voor de kapel komen de lofts. De 320 bomen en de twee hectare parktuin spelen in op de vraag naar groene, rustige, open ruimten waar kinderen zonder gevaar kunnen spelen.

Met het Militair Hospitaal, sorry, ’t Groen Kwartier, legt de stad Antwerpen de lat voor zichzelf hoog. Elk nieuw project, zoals Regatta op Linkeroever, Nieuw-Zurenborg en Nieuw Zuid, zal aan deze standaarden worden afgemeten. Er is geen weg terug voor het stadsbestuur, want de toekomst van de stad hangt af van bouwprojecten die het best beantwoorden aan de noden van de hedendaagse stadsbewoners. Ik hoop alleen dat die aftandse verpleegsters met hun afschuwelijke kappen daar niet meer rondlopen.

Alles pais en vree in de Scheldestad?

Ja, jongens, het is me wat in Antwerpen. Diversiteit zorgt voor ophef in de politiek, en daarbuiten . Niet enkel de diversiteit zorgt voor animo en zure oprispingen, ook persoonlijke ego’s en uitlatingen hebben invloed op het politieke leven. Een storm in een glas water, of in enkele gevallen de druppel die de emmer laat overlopen?
Neem nu het eigengereid optreden van de socialistische schepenen. Klachten die niet nieuw zijn, de fractie niet betrekken bij maatregelen die genomen worden, of het gewoon buiten spel zetten van de eigen fractie. Je leest het al weken in de kranten, maar de klachten circuleren al langer op de banken van de meerderheid. De uitdrukking ‘erbij zitten voor spek en bonen’ is hier op zijn plaats. Tijd om ‘mijn restaurant’ te beginnen, dan kan je dat spek en die bonen misschien nog verkopen aan hongerigen. Feit is wel dat men ook vanuit de districten moeilijk contact kan leggen met de beleidsmakers van de stad. Communicatiedoorstroming lijkt iets wat men bij de socialisten nog moet uitvinden, samen met overleg en basisdemocratie. Want er is meer op komst. Zo is er vanuit donkerrode linkse hoek verzet tegen de vanzelfsprekendheid waarmee de nieuwe verbinding over de Schelde goedgekeurd wordt. S.Pa rood doet een oproep om het hele plan nog eens kritisch te bekijken, en opnieuw de alternatieven onder de loepe te nemen. Het spook van de voorzittersverkiezing lijkt nog steeds aanwezig te zijn.
Bij de VLD blaast men ook koud en warm. Daar keurde men de nieuwe diversiteitplannen goed in het college maar is men tegen deze positieve discriminatie. Ook daar verkondigt de schepen dus ook een ander standpunt dan de fractie, en wil hij de Lange Wapper met klimop laten begroeien. Of spelen er daar persoonlijke zaken mee? Feit is dat men bij deze partij ook een linkse en een rechtse (licht- en donkerblauwe) kant heeft en die botsen wel eens.
Vlaams Belang heeft ook meer weg van een vreemdelingenlegioen dezer dagen. Om het verstaanbaarder te zeggen: de voeten volgen de hersenen niet meer (als ze die ooit gehad hebben), ze hebben een stuk in hun voeten bij het VB. Partij opdoeken, fusioneren of een Forca Flandria. Wat zal het worden? Ingewijden vertellen wel dat er al hevige discussies geweest zijn na de ‘persoonlijke’ denkpiste van Dewinter. Men is het daar immers niet gewoon dat iemand een eigen mening heeft. Trouwens als ik aan Flandria denk zie ik scheepjes of brommertjes uit de zeventiger jaren, vooral het tweede. Ook Bart Debie blijkt krediet verloren te hebben na zijn one men show na het proces. Zijn vrouw zou de veiligheid blijven waarborgen in Antwerpen als politie-inspecteur, maar hij zou overwegen buiten Antwerpen te gaan wonen, hij wil geen belastingen meer betalen aan dictator Janssens. Blijkt achteraf dat de mooie meneer met zijn nieuwe vriendin in de Red and Bleu zaten een diamant wonnen. Als je spreekt van een leugen, of op zijn minst het verzwijgen van de waarheid. En ik die dacht dat het VB een gezinspartij was die stond voor de aloude, katholieke waarden. De hoeveelste vrouw is dat nu, Debie? En gaan de fans dat kunnen smaken?
Alles pais en vree in de Scheldstad? Ik dacht van niet! De partijwoordvoerders spreken dan wel over een stevige discussie binnenskamers maar de indicatie is er: het voetvolk mort, en terecht, want de tijd van de Keizer van Antwerpen met een hofhouding is al lang voorbij, als die er ooit geweest is. Niemand wil nar zijn, iedereen wil zijn stem laten horen. Daar zijn de heren en dames immers voor verkozen. Democratie, weet u wel?

De Standaard en GVA smijten er met hun "klak" naar

"Wees niet te abstract, gebruik een voorbeeld uit het dagelijks leven."Aan die journalistieke stelregel moet men bij De Standaard Online gedacht hebben toen men besloot bovenaan de voorpagina de kop “Belasting op pintje kan omlaag” te plaatsen.

Wie op de link klikt, komt bij een artikel met de titel “Horeca mag belasting verlagen van Europese Commissie“. Op zich al niet bepaald accuraat, want het is de Belgische overheid en niet de horeca die van de Commissie mag beslissen om vanaf 2011 de btw in de horeca te verlagen van 21% naar 6%; tenminste, indien de Raad van Ministers van de EU met het voorstel van de Commissie instemt. Dat is echter het punt niet.

Niemand met enige kennis van het onderwerp (of niemand die pakweg vandaag het radionieuws heeft gehoord) zou het in zijn hoofd gehaald hebben de kop “Belasting op pintje kan omlaag” te kiezen. De verlaging is immers enkel mogelijk voor maaltijden en niet-alcoholische dranken.

De GVA (de Frut) publiceerde diezelfde kwakkel.

Ongepaste of foute titels: het wordt een plaag

Kinderjacht is open

Sonia en haar familie kwamen acht jaar geleden in België aan. Sonia ging naar school en deed flink haar best: 24 juni kreeg zij haar diploma van de lagere school uitgereikt. Haar moeder, die in het zwart werkte om Sonia naar school te kunnen laten gaan, was erg trots. Samen met juf Chris kozen Sonia en haar mama al een studierichting voor de middenschool. Juffrouw Chris is dan ook erg ontzet over de plotse arrestatie en uitwijzing van haar leerling: “Wat baten GOK-leerkrachten als de leerlingen na acht jaar worden weggestuurd? Allemaal een maat voor niets, het onderwijssysteem is in Ecuador zo verschillend dat Sonia er met onze moderne technieken en manier van werken niets kan doen. “Gelijke kansen" is een mooi doel, maar gaat op deze manier verloren. Ik vind het zo bijzonder spijtig voor al die inspanningen, dat ik me afvraag of het economisch wel verantwoord is om kinderen na 8 jaar studie nog terug te sturen.” Bovendien was Sonia een voorbeeldige leerling en was het contact met haar moeder uitstekend. Directeur Robert van Cakenberghe van Basisschool de Spiegel spreekt van een drama.

Juf Chris vreest er ook voor dat de dyscalculie die bij Sonia werd vastgesteld in haar geboorteland niet zal worden opgevolgd. De werkgever van haar mama was bereid haar een vast contract te geven als ze papieren had. Op die manier zou ze een knelpuntberoep gaan uitoefenen, maar het is te laat. Sonia is het slachtoffer van de jacht op kinderen die door de Dienst Vreemdelingenzaken traditioneel gehouden wordt aan het begin van de zomervakantie. Ze hebben daarin een uitstekende partner gevonden bij de stad Antwerpen, die ondanks beloftes om geen gerichte zoekacties te doen naar mensen zonder papieren, DVZ toegang geeft tot trams en kinderkamers.

Acht mannen in burger belden aan met de vraag of ze het appartement eens konden bekijken. Eenmaal binnen vertelden ze de vrouwen dat ze een halfuur hadden om hun spullen te pakken. Vrijdag morgen werd het gezin het vliegtuig opgezet. Het spreekt voor zich dat de beroepen van de advocaten geen kans kregen op zulke korte termijn. Dat allemaal op een moment dat de regering en het kabinet Migratie en Asiel uitblinken in wanbeleid en er na twee jaar wachten nog steeds geen regularisatiecriteria zijn.

Minister Turtelboom kondigde een paar weken geleden trots aan dat dit het laatste jaar is dat er kinderen zullen worden opgesloten in gesloten centra. Pech voor Sonia, zij is een beetje te vroeg. Op vier dagen nam haar leven een dramatische wending en na vandaag zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Verenigingsleven & Drukkingsgroepen

De meeste Sinjoren van middelbare leeftijd zullen het wel met mij eens zijn wanneer ik vertel dat, vroeger méér dan nu, het verenigingsleven zéér belangrijk was én nog steeds is.

De Clerus deed aan "zieltjes winnen" via de jeugdbewegingen, vrouwen- en gepensioneerdenbonden. De eerste stappen in de politiek werden gezet via de vakbonden en middenstandsorganisaties. Plezier maken en feesten kon nog zonder stadssubsidies dankzij café-spaarkassen, karnavalverenigingen, buurtcomitees, enz...

Dat soort verenigingsleven is heden ten dage fel verminderd, enkele grote jeugdbewegingen niet te na gesproken, en vervangen door een nieuw, voornamelijk Antwerps, fenomeen: de drukkingsgroepen. Een verzameling, liefst linkse, pseudo-intellectuelen die zich verenigen om hun ongenoegen tegen of voor één of ander plan of beslissing kenbaar te maken. Een onuitputtelijke bron om het klassieke verenigingsleven van vroeger te vervangen, een clubje tegen de Oosterweelverbinding, een clubje voor de Oosterweelverbinding, eentje tegen fusies van ziekenhuizen en eentje dat er dan weer voor is, eentje voor en eentje tegen gastarbeiders, eentje voor dit en eentje tegen dat, en ga zo maar voort.

Dankzij het internet en de providers die gratis webruimte aanbieden vol reklame, beschikken deze drukkingsgroepen ook allemaal nog eens over een website. Néééééééén, geen gewone website, een "Webkrant", waarin ze alleen hun mening verkondigen. Iedere drukkingsgroep heeft wel één of meerdere "burgerjournalisten" die hun webkranten vullen met hun eigen propaganda. Iedere drukkingsgroep-krant verwijst dan nog eens naar alle andere zodat iedereen reklame maakt voor iedereen.

In de geschreven pers en op de "echte" Antwerpse webkranten trachten ze op ieder artikel te reageren om toch maar (sluik)reklame te kunnen maken voor hun zaak.

Vandaag las ik in één van de burgerkranten (welke ik niet wens te noemen, want dat zou weer reklame zijn voor die "burgerjournalisten") onderstaande tekst, die ik integraal publiceer (schrijf- en taalfouten incluis). Lees en trek uw conclusie over het niveau (of is het NIVO met vier letters?) van die journalistiek.

De Antwerpse verklaring van de Rechten van de Mens

Artikel 1
Alle mensen worden niet vrij en ongelijk in waardigheid en rechten geboren. Sommige zijn hufters, andere ongewenst en overlast. Zij zijn begiftigd met weinig verstand en geen geweten, en behoren zich tegenover elkander in een geest van verraden te gedragen.

Artikel 2
1-Sommige hebben aanspraak op alle rechten en vrijheden andere enkel verplichtingen, in die Verklaring opgesomd, dit volgens onderscheid van de Burgemeester en bevoorrechte comiteetjes gebaseerd op zaken als ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.

2-Er zal een onderscheid worden gemaakt naar de politieke, juridische of internationale status van het land of gebied waartoe iemand behoort, onverschillig of het een onafhankelijk, trust-, of niet-zelf-besturend gebied betreft, dan wel of er een andere beperking van
de soevereiniteit bestaat. Dit om te bepalen of iemand gedeporteerd, afgerammeld of met eerbied word behandeld.

Artikel 3
Politici hebben recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon. Jongeren en anderen al zeker niet.

Artikel 4
Iedereen zal in slavernij of horigheid gehouden worden. Slavernij en slavenhandel wordt in zoveel mogelijke vormen aanbevolen en zelfs verplicht.

Artikel 5
Jongeren zullen onderworpen worden aan folteringen, en aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing om hen te laten meedraaien in de welvaartsstaat.

Artikel 6
Jongeren en andere ongewenste personen hebben waar ze zich ook bevinden, het recht om als hufter erkend te worden voor de wet.

Artikel 7
Allen zijn ongelijk voor de wet en hebben volgens onderscheid van de Burgemeester aanspraak op verschillende bescherming door de wet. Niemand heeft enige aanspraak op bescherming tegen iedere achterstelling in strijd met die Verklaring van de Rechten van de mens en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.

Artikel 8
Wie geld heeft heeft recht op daadwerkelijke rechtshulp van bevoegde nationale rechtelijke instanties tegen handelingen, welke in strijd zijn met de grondrechten hem toegekend bij Grondwet of wet. De rest heeft zelfs geen recht hierop.

Artikel 9
Men zal onderworpen worden aan willekeurige arrestatie, detentie of verbanning dit volgens goeddunken van Burgemeester en ambtenaren.

Artikel 10
Iedereen heeft, in volle ongelijkheid, recht op een valse en geheime behandeling van zijn zaak door een partijdige en omkoopbare rechterlijke instantie om zijn verplichtingen en de rechten van een ander vast te stellen en om strafvervolging tegen hem in te stellen

Artikel 11
1-Een ieder, die voor een niet strafbaar feit wordt vervolgt wordt als schuldig beschouwt zelfs als de onschuld krachtens de wet bewezen is in een al of niet openbare rechtszitting, waarbij geen enkele waarborgen ter verdediging wordt toegekend.

2-Ieder zal voor schuldig gehouden worden aan enig strafrechtelijk vergrijp op grond van enige handelingen of enig verzuim, welke naar nationaal of internationaal recht een strafrechtelijk vergrijp betekenden op enig willekeurig tijdstip, voor of na de handeling of het verzuim begaan werd. Hierbij zal een zwaardere straf worden opgelegd dan die, welke ten tijde van het begaan van het strafbare feit van toepassing was.

Artikel 12
Men zal onderworpen worden aan willekeurige inmenging in zijn persoonlijke aangelegenheden, in zijn gezin, zijn tehuis of zijn briefwisseling, en genieten van de aantasting van zijn eer en goede naam. Op een dergelijke inmenging of aantasting heeft een ieder recht volgens de wet.

Artikel 13
1-Een ieder heeft het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te vertoeven binnen de grenzen van elke Staat indien men geen verbod krijgt en tol betaalt

2-Een ieder heeft het recht welk land ook, met inbegrip van het zijne, te verlaten en naar zijn land terug te keren als men maar niet terugkomt.

Artikel 14
1-Een ieder heeft het recht om in andere landen asiel te zoeken en te genieten tegen vervolging behalve als het Europese landen zijn.

2-Op dit recht kan enkel beroep gedaan worden ingeval het strafvervolgingen betreft wegens misdrijven van niet-politieke aard of handelingen in strijd met de doeleinden en beginselen van de Verenigde Naties.

Artikel 15
1-Men heeft geen recht op de nationaliteit.

2-Men mag lukraak de nationaliteit afnemen en enkel iets veranderen na veel toestemming

Artikel 16
1-Met enige beperking op grond van ras, nationaliteit of godsdienst, hebben mannen en vrouwen van huwbare leeftijd geen recht om te huwen en een gezin te stichten. Zij hebben ongelijke rechten wat het huwelijk betreft, tijdens het huwelijk en bij de ontbinding er van.

2-Een huwelijk kan maar worden gesloten met de vrije en volledige toestemming van de Burgemeester en niemand anders.

3-Het gezin is de natuurlijke en fundamentele-eenheid van de maatschappij en heeft recht op afkeur en vervolging door de maatschappij en de Staat.

Artikel 17
1-Sommige hebben recht op eigendom, hetzij alleen, hetzij tezamen met anderen.

2-Anderen mogen willekeurig van hun eigendom worden beroofd.

Artikel 18
Men heeft geen recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst; dit verbod omvat tevens de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen, alsmede de vrijheid hetzij alleen, hetzij met anderen zowel in het openbaar als in zijn particuliere leven zijn godsdienst of overtuiging te belijden door het onderwijzen ervan, door de praktische toepassing, door eredienst en de inachtneming van de geboden en voorschriften. Dit veroorzaakt immers overlast en is tegen de reglementen

Artikel 19
Men heeft recht op vrijheid van racisme en uiting van haat. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een haat te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen mensen in een te kloppen en anders sinds te handelen

Artikel 20
1-Men heeft geen recht op vrijheid van vreedzame vereniging en vergadering.

2-Men moet de juiste partij kaart hebben of men mag niet eens werken.

Artikel 21
1-Enkel de elite en bij voorkeur mannen hebben het recht om deel te nemen aan het bestuur van zijn land, onrechtstreeks of door middel van gedwongen gekozen vertegenwoordigers.

2-Een ieder heeft het recht om op voet van gelijkheid te worden toegelaten tot de overheidsdiensten van zijn land.

3-De wil van het volk zal genegeerd worden door de Regering; die wil zal niet tot uiting komen in
periodieke en eerlijke verkiezingen, die gehouden zullen worden krachtens algemeen en gelijkwaardig kiesrecht en bij geheime stemmingen of volgens een procedure, die evenzeer de vrijheid van stemmen verzekert. Dit levert toch maar onjuiste resultaten op.

Artikel 22
Men heeft als lid van de gemeenschap geen recht opmaatschappelijke zekerheid en moet er wel voor betalen, als middel van nationale inspanning en internationale oorlog, en overeenkomstig de organisatie en de hulpbronnen van andere Staten, de economische, sociale en culturele rechten, die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en voor de vrije ontplooiing van zijn persoonlijkheid, verwezenlijkt worden.

Artikel 23
1-Men heeft geen recht op arbeid enkel de plicht voor slavendienst, op keuze van een beperkt beroep, op onrechtmatige en ongunstige arbeidsvoorwaarden en op geen enkele bescherming tegen werkloosheid.

2-Men heeft met enige achterstelling, heeft recht op verschillende lonen voor gelijke arbeid.

3-Een ieder, die arbeid verricht, heeft geen recht op een rechtvaardige en gunstige beloning, en mag hopen dat hij en zijn gezin een menswaardig bestaan krijgt na overlijden. Deze beloning zal vooral gebruikt worden om de schatkist te spijzen

4-Men heeft geen recht om vakverenigingen op te richten maar mag wel aan sluiten bij een bestaande ter bescherming van de staatsbelangen.

Artikel 24
Men heeft geen recht op rust en op eigen vrije tijd, metinbegrip van onredelijke arbeidstijden, en op periodieke vakanties zonder loon.

Artikel 25
1-De staats-leiders hebben recht op een levensstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder begrepen voeding, kleding, huisvesting en
geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten, alsmede het recht op voorziening in geval van werkloosheid, ziekte, invaliditeit, overlijden van de echtgenoot, ouderdom of een ander gemis aan bestaansmiddelen, ontstaan ten gevolge van omstandigheden onafhankelijk van zijn wil.

2-Moeder en kind Zijn vogelvrij net zoals andere criminelen

Artikel 26
1-Men heeft soms recht op onderwijs; het onderwijs zal te betalen zijn, althans wat het lager en begin-onderwijs en andere betreft. Het lager onderwijs zal verplicht zijn. Ambachtsonderwijs en beroeps-opleidingen zullen enkel beschikbaar worden gesteld aan wie braaf luistert. Hoger onderwijs zal gelijkelijk openstaan voor een ieder, die daartoe het geld heeft.

2-Het onderwijs zal gericht zijn op het volle slaafs maken van de menselijke persoonlijkheid en op het wegwerken van de eerbied voor de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Het zal het onbegrip, de onverdraagzaamheid en de vijandschap onder alle naties, rassen of godsdienstige groepen bevorderen en het zal de werkzaamheden van de Verenigde Staten voor de handhaving van de vrede steunen.

3-Aan de staat komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan kinderen niet zal worden gegeven.

Artikel 27
1-Sommige hebben het recht om vrijelijk deel te nemen aan het culturele leven van de gemeenschap, om te genieten van kunst en om deel te hebben aan wetenschappelijke vooruitgang en de vruchten daarvan. De rest moet voor hen hierin voorzien.

2-De firma heeft recht op de bescherming van de geestelijke en materiële belangen, voortspruitende uit een wetenschappelijk letterkundig of artistiek werk, dat de Slaaf heeft voortgebracht.

Artikel 28
Er bestaat een maatschappelijke en internationale orde, dat de rechten en plichten, in deze Verklaring genoemd, ten volle verwezenlijken.

Artikel 29
1-Men heeft vooral plichten jegens de gemeenschap, zonder vrije en volledige ontplooiing van zijn persoonlijkheid toe te laten.

2-In de uitoefening van zijn rechten en vrijheden zal men soms onderworpen zijn aan die beperkingen, welke bij de wet zijn vastgesteld en wel ter verzekering van de onmisbare rijkdom en macht zijn en om te voldoen aan de ongerechtvaardigde eisen van valse moraliteit, de openbare orde en het welzijn van sommige in een democratische gemeenschap.

3-die rechten en vrijheden mogen in geen geval worden uitgeoefend in strijd met de doeleinden en beginselen van de Verenigde Staten.

Artikel 30
Geen bepaling in die Verklaring zal zodanig mogen worden uitgelegd, dat welke Staat, groep of persoon dan ook, daarin enig recht kan ontlenen om iets te ondernemen of handelingen van welke aard ook te verrichten, die vernietiging van een van de rechten en vrijheden, in die Verklaring genoemd, ten doel hebben.

Koopkracht & Roken

De koopkracht is gedaald en degene die dat niet weet is doof, blind, debiel of woont ergens op een onbewoond eiland. Dagelijks wordt dit feit op onze neus gedrukt via de media, drukkingsgroepen, betogingen én de taal van onze eigen geldbeugel.

Anderzijds is er het rookverbod én de prijs van de sigaretten. De roker is een paria geworden met een sociaal leven dat zich grotendeels afspeelt rond de asbak, net voor de deur van een eetgelegenheid.

Met de huidige prijs van de sigaretten kan het niet anders of de roker moet ook nog eens stinkend rijk zijn, of om het in populaire termen te zeggen, over een enorme koopkracht beschikken.

Wat heeft het ene nu met het andere te maken? Wel, iets dat ik gisteren toevallig zag vanuit m'n venster en mij terugbracht naar de tijd toen ik 12 jaar oud was.

In de Steenhouwersvest zag ik een ongeveer 30 jaar oude man traag door de straat bewegen, zich af en toe bukkend en iets oprapend om onmiddellijk nadien weer iets weg te werpen. Dit wekte zodanig mijn nieuwsgierigheid op dat ik hem in de gaten bleef houden tot ik wist waar hij eigenlijk mee bezig was.

Wat bleek? Deze man was sigarettenpeuken aan het verzamelen. Hij raapte de peuk op, ontdeed die van de filter en het vloeitje en stak de tabak in een plastic zakje. Op die manier trachtte hij zijn tabakzak terug te vullen om toch maar aan zijn rokersbehoefte te kunnen voldoen.

Dit deden wij 45 jaar geleden op den buiten als kinderen: peuken zoeken om er nadien een nieuwe sigaret van te rollen en ons ziek te roken, maar... ik dacht dat dit reeds lang uit de wereld was. Of, hoe armoede brandend actueel kan zijn.

Open brief aan "Den Patrick"

Geachte burgemeester, geachte schepenen van de stad Antwerpen,

Ik werk al langer voor 't stad dan ik me kan herinneren. Ik voel me in mijn job als een radertje dat deel uitmaakt van een groot en schoon geheel. Tot heel recent was dat een prettig gevoel. De zwarte jaren van Antwerpen lagen stilaan achter ons, een reeks positieve acties brachten een stedelijke dynamiek tot leven waarbinnen het aangenaam en met veel overtuiging werken was.Tot op heden dus.

Want ik moet jullie iets bekennen: ik worstel de laatste tijd met een knoert van een dilemma. Kan ik nog werken voor een stad waarvan de politieke leiders toegeven vragen te hebben bij de geplande Oosterweelverbinding ('Als ik toen had geweten wat ik nu weet...', dixit schepen Van Campenhout), maar die vragen niet openlijk durven stellen? Of eenvoudigweg het project eerlijk op zijn merites durven beoordelen, inclusief alle nieuwe, alarmerende gegevens die de laatste weken en maanden opduiken? Kan ik nog werken voor een stad waarvan de burgemeester cynisch en ijselijk koud durft te poneren 'walk and don't look back'? Zo'n manifest kortzichtige houding, die haven en economie letterlijk torenhoog boven de gezondheid van mensen, van de stad en van het milieu plaatst: zo'n houding is toch niet stralend? Toch niet van A?De trots die ik tot voor kort ervoer in de uitoefening van mijn job, deelde ik met veel van mijn collega's. Het ongenoegen over de Lange Wapper momenteel evenzeer. In individuele gesprekken met collega's uit verscheidene diensten en districten komt de verontwaardiging keer op keer naar boven. Is dit de stad waarvoor wij werken? Welke vriendschapsband tussen politiek en beton maakt het jullie onmogelijk om, zoals voorheen, het belang van onze stralende A centraal te plaatsen? Wat houdt jullie eigenlijk tegen om elk afzonderlijk, individueel een standpunt in te nemen tegen deze vergissing van de eeuw?

Een trouwe stadsambtenaar

Jaarlijks verlof

Stad Antwerpen toont weinig respect voor zijn brandweerkorps

Als er één stadsdienst is waar men terecht trots op kan en mag zijn is het het stedelijk brandweerkorps. Ondanks de verhalen over de hectoliters bier die deze mannen en vrouwen naar binnen kunnen werken voeren zij een zéér zware job uit en verdienen zij onze waardering.

Een waardering die ze op 't schoon verdiep niet naar behoren krijgen, want de Antwerpse spuitgasten moeten tot hun zestigste aan de slag blijven. Maar de stad kan hen vroeger op rust sturen, al vanaf 56jaar met het zogenaamd Verlof Voorafgaand het Pensioen. Tot twee jaar geleden hadden de Antwerpse brandweermannen dat en mochten ze opstappen vanaf 58 jaar. Maar het stadsbestuur verlengde deze maatregel niet.

Daarnaast is Antwerpen de enige brandweerdienst die géén zaterdagvergoeding betaalt. Verscheidene jongeren stapten al over naar de Brusselse brandweer, omdat ze daar maar liefst 200euro per maand meer verdienen. En wat zegt hun korpschef? 'De zaterdagvergoeding komt er niet', zei korpschef Addiers. 'De stad maakt geen financiële middelen vrij.'

En voor het pensioen op 56 jaar heeft de stad ook geen geld.

Ik vraag me af wat de stad wel doet met die 8% gemeentebelastingen, de taks op bedrijfsruimten, de terrassentaks, het parkeergeld, en noem maar op. Ge maakt mij toch niet wijs dat al die inkomsten naar het loon gaan van de Directeur Veiligheid? Kwatongen vertellen daar twee zaken over:

1. Dat het een dikbetaalde job is.

2. Dat het voorbehouden is voor afgedankte lieven van plaatselijke hoogwaardigheidsbekleders.

Ja, als dat tweede punt waar is, mag het een euroken kosten, en een ex-lief is een ex-lief, daar kan geen brandweerman tegen op.

Een blauwe tornado

Ik erger me al jaren bont en blauw aan het klungelen van de Antwerpse politici. En ik bedoel echt álle Antwerpse politici - de Bruine Bruggeling en zijn Vlaamsche achterban, Maria (Mieke) Volvo en haar Pseudo-groentjes, Patje (Poetin) de Reclameman, en ga zo maar door. Deze stad is de afgelopen twintig jaar nog erger in twee kampen verdeeld geraakt dan de Verenigde Staten onder Bush.

Aan de ene kant heb je de “have’s” die lustig rood of groen stemmen - als hun gepriviligeerde buurten (Zurenborg en ‘t Zuid) door het Schoon Verdiep maar in de watten worden gelegd. Aan de andere kant heb je de “have-not’s” - nationaal-socialisten en oud-socialisten die radeloos bruin stemmen en daardoor niet meer meetellen. De goede buurten krijgen een mooi museumplein of een sterrenhemelplein.

De buurten van de losers overlast, ga maar eens een kijkje nemen op de Seefhoek.

De heren en dames van de Cogels Osylei zijn met de tgv een uurtje eerder in Parijs - maar de tunnel van die tgv komt natuurlijk niet in hun straat boven de grond.De monsteroverwinning van de Antwerpse Poetin - te danken aan zijn ongelooflijk demagogische verkiezingscampagne “ik of de nazi” of nog realistischer " Allochtonen, stem voor mij, ik zorg voor jullie" - zal later een ramp blijken te zijn voor de democratie in Antwerpen.

Iedereen die de interne keuken van het Antwerps stadsbestuur kent, weet dat daar alleen maar wordt gedacht in termen van “op welke manier komen we het beste over in de media”. Voor de rest is het stadsbestuur een klucht. De "Klucht van de brave moordenaar", zeker voor de Antwerpenaren. Bang voor open debatten, bang voor negatieve publiciteit, bang voor kritische kiezers. In een stad waarin je nog alleen kunt kiezen tussen Reclameman en Winterman is geen plaats meer voor echte democratie. We zullen die stap voor stap terug moeten veroveren - de democratie. De kiezers van het Vlaams belang zouden eindelijk eens moeten inzien dat hun stemgedrag tegen hun eigen belangen ingaat. En de kiezers van Patje Poetin zouden eindelijk eens moeten inzien dat er naast hun Modemuseum en hun Zuiderzinnen ongelooflijk veel lelijkheid en radeloze ellende in hun “koeken”stad woont. Dat los je niet zomaar even op met een multicultureel eetmarktje of een parkje vol dunne boompjes, of erger nog, het diversiteitsbeleid van Moslima De Coninck. De bange schijnvrede van de Pax Patricka moet plaatsruimen voor verzet. Guerilla. De straat is van iedereen. En iedereen van de straat tegen het Schoon Verdiep. Voor echte democratie. Buiten alle politieke partijen om.

Laten we maar eens beginnen met de strijd tegen dat misdadig, broodrovend project tegen de Antwepse Horeca (of het terrassenbeleid van Boer Voorhamme). Dat mag, moet, zeker in een toeristische trekpleister als Antwerpen veranderen. Nu. En het Zeemanshuis mag niet worden afgebroken. Nooit. En dan gaat de bal aan het rollen.

En misschien waait er in deze stad bij de volgende verkiezingen eindelijk een nieuwe wind. Niet bruin of zwart of groen of geel of oranje. Een frisse wind, misschien een blauwe tornado, met oog voor het toerisme, de horeca, de plaatselijke middenstand, zonder een overdaad aan nacht- en belwinkels, zonder louche VZW's, met levende, propere winkelstraten, kortom, met leefbaarheid in Antwerpen, waar de Antwerpenaar zich thuis voelt.

Plaats eindelijk eens de "A" van Antwerpen positief op de wereldkaart!