woensdag 12 augustus 2009

Busje komt zo, chauffeurke komt voor de derde keer...

Als er al eens incidenten te melden vallen over De Lijn gaat het meestal om chauffeurs of passagiers die het slachtoffer zijn geworden van een of andere vorm van agressie, vooral in Antwerpen, of is het de ACOD die de boel plat legt. Nu zit de Vlaamse vervoersmaatschappij met een intern probleem.

In Oost-Vlaanderen is een handeltje aan het licht gekomen waarbij enkele chauffeurs van hun collega’s shifts hebben gekocht om zo een centje bij te verdienen. De ’verkoper’ kon dan op zijn beurt in het zwart klusjes uitvoeren of wat meer tijd besteden aan zijn bezigheid als zelfstandige in bijberoep, wat kennelijk een aardige stuiver meer opleverde dan de job als chauffeur.

Alvast één busbestuurder heeft toegegeven dat hij soms drie beurten in één etmaal afwerkte, of drie shifts van 7,5 uur. Met zijn verplaatsing naar en van de stelplaats kan die man nauwelijks zijn bed gezien hebben. Enkele chauffeurs hebben in elk geval meer uren gepresteerd dan er op hun loonfiches vermeld stonden. Dat is bewezen. Het is vreemd dat de Arbeidsinspectie tot die vaststelling moest komen. Dit wijst erop dat de interne controle bij De Lijn mank loopt.

Of het in Oost-Vlaanderen om een geïsoleerd geval gaat moet blijken. Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits heeft De Lijn opgedragen om snel te onderzoeken of elders in Vlaanderen wordt geknoeid met de diensturen en eist dat de controle op de rijen rusttijden sluitender wordt gemaakt. Bij de TEC in Wallonië en bij de MIVB in Brussel heeft de Arbeidsinspectie eerder soortgelijke misbruiken ontdekt. Het is dus niet ondenkbaar dat dergelijke praktijken ook in andere Vlaamse provincies aan de gang zijn, of wat had je gedacht?

Buschauffeurs zitten in een strak dienstrooster dat maanden vooraf vastligt en waardoor het niet altijd eenvoudig is om in te spelen op onverwachte familiale situaties. Diensten omruilen kan mits toelating, al zal dat niet op alle momenten even makkelijk zijn. Ritten verkopen is een andere kwestie. Dat is niet alleen frauduleus maar brengt bovendien de veiligheid van passagiers én chauffeur in gevaar. Deze affaire is geen goede zaak voor De Lijn, die betrouwbaarheid en veiligheid hoog in het vaandel voert. Een aantal personeelsleden heeft de reputatie van de maatschappij zeker schade toegebracht. Zij moeten de gevolgen dragen.

Vorig jaar vervoerde De Lijn 508 miljoen passagiers en telde de maatschappij 8.246 medewerkers. Het is niet omdat enkelen zich hebben misdragen dat heel het bedrijf onbetrouwbaar zou zijn.

En hoe zou het in Antwerpen zijn...

dinsdag 11 augustus 2009

Lang leve Marokko...

Misschien, heel misschien, moet ik mijn mening t.o.v. de Marokkanen wel wat gaan nuanceren. Zeker tegenover de Marokkaanse Marokkanen, zij die nog altijd in hun thuisland leven, en dan in de eerste plaats tegenover de Marokkaanse politie aldaar. Die schijnt namelijk goed werk te leveren. Eerst werd die Belliraj niet alleen ingerekend (en, voorlopig, veroordeeld), maar kwam men zo tevens te weten wie er zes moorden in België gepleegd had, moorden waarvoor men hier niet de minste verdenking had.

Nu is er de aanhouding in Marokko van een van de ontsnapten uit de gevangenis van Brugge, Mohammed Johri, de vrijer van ons aller "Laila" Deckers. Het goede nieuws is niet alleen het feit dat de kerel is opgepakt, maar dat hij ook in zijn eigen land zal worden berecht voor de bankovervallen die hij in België mee zou gepleegd hebben na zijn ontsnapping. Daarvoor riskeert hij ginder een veel zwaardere straf dan wat hij hier ooit had kunnen krijgen en zal hij die straf tot zijn laatste dag moeten uitzitten, als hij het al zal overleven. Wie de film "De hel van Tanger" gezien heeft, kan zich al een beeld vormen van wat de man te wachten staat. Dat laatste geldt trouwens ook voor Ashraf Sekaki, die eveneens in Marokko gesignaleerd zou zijn. Daar die kerel gewapend is, riskeert hij zelf door de Marokkaanse politie koud te worden gemaakt als hij zich met dat wapen zou willen verdedigen. De derde man van de Brugse ontsnapping mag zijn handjes kussen, dat hij in België werd gearresteerd. In vergelijking tot wat zijn kompanen te wachten staat, krijgt hij hier een VIP-behandeling.

De reden, waarom de gangsters in Marokko zullen moeten terechtstaan, is omdat ze de dubbele nationaliteit hebben: Belg én Marokkaan. Marokkanen kunnen nl volgens de Marokkaanse wet nooit hun nationaliteit kwijtgeraken. Zo krijgt Johan Cruyff weer gelijk: "Elk nadeel heb se voordeel".

Nu nog eens verder praten met de Marokkaanse autoriteiten om de hier veroordeelde Marokkanen hun straf te laten uitdoen in Marokko en zo zou er eindelijk eens wat plaats vrijkomen in de Begijnenstraat voor het eigen geboefte.

maandag 10 augustus 2009

Bij gebrek aan nieuws en inspiratie...

Bij gebrek aan nieuws en inspiratie onderstaand filmpje, of... Antwerpen bekeken door de ogen van een Nederlander.


zondag 9 augustus 2009

Marianne Dupon spreekt uit het hart...

Kort na het overlijden van Hilde Rens heb ik hier een sereen afscheidsstuk geschreven voor en over Hilde. Voor de rest zijn wij, uit respect voor de familie Rens en de familie Dupon, waarvan iemand een close vriend en redactielid is, niet meegegaan in de mediahetze die rond de dood van Hilde is ontstaan. Vandaag laten wij Marianne aan het woord:

“Met Yasmine beleefde ik ons scheidingsproces intens en sereen. Uiteraard was dit niet altijd makkelijk, voor géén van ons beiden en evenmin voor onze familieleden. We waren met zijn tweeën om onze relatie te doen slagen, en we hebben daar op termijn in gefaald. Met die mislukking wilden we samen omgaan, in onze privacy."

"Haar onverwachte zelfmoord heeft een schokgolf veroorzaakt voor al degenen die dicht bij haar stonden, haar familie, mijn familie, vrienden en mezelf. Met zijn allen zijn we volkomen gedesoriënteerd en ieder probeert op zijn manier te vatten wat haar tot die daad bracht.”

“Wij hebben steeds ons relationeel leven zoveel mogelijk privé trachten te houden en het was ook onze gezamenlijke beslissing om ons kind Ella-Louise, nu twee en een half jaar oud, in alle privacy te laten opgroeien. Wordt ons het recht verleend om in onze persoonlijke levenssfeer ons afscheidsproces voor een eindigende relatie en ons rouwproces over haar tragische dood te beleven?”

“Mijn mediastilzwijgen wordt op onbegrip onthaald. Waarom dan blijven zwijgen? Het is mijn manier om te trachten te begrijpen, om te rouwen, om de draad van Ella’s en mijn leven terug op te nemen. Ik heb er, zoals iedereen, recht op mijn rouwproces in mijn private kring te organiseren en met rust te worden gelaten."

"Het belang van onze dochter, Ella, roept om hetzelfde elementair journalistiek fatsoen. De gepubliceerde ’details’, de halve waarheden en hele leugens laat ik voor wat ze zijn, tot enige polemiek zal ik niet overgaan. Daarvoor is de smart die ik deel met Yasmine’s familie te groot.
Marianne Dupon

zaterdag 8 augustus 2009

Chiro, als je 't mij vraagt...

Met deze slogan heeft de Chiro jarenlang geprobeert om zieltjes te winnen voor hun katholieke jeugdbeweging. Katholiek, inderdaad, omdat Chiro infeite niets anders wil zeggen dan "Christus Koning" en de beweging werd opgericht vanuit de Kerk als jeugdbeweging, uit vrees dat twaalfjarigen, na hun Plechtige Communie het instituut "Kerk" zouden verlaten. De grootste taak van de Chiro was destijds dan ook om hun leden de "Christelijke waarden" op te leggen en voor hen het pad naar de eeuwigheid, of in het slechtste geval naar het priesterschap of het nonnenklooster voor te bereiden.


Ik ben nooit een Chiro-volgeling geweest. Ik ben scout sinds m'n zesde. Eerst bij de katholieke scouts, gewoon omdat er geen andere waren, en nadien bij de pleuralistische scouts. Wij vonden de Chiro-jongens jeannetten en de Chiro-meisjes seuten. Wij liepen niet met het symbool van Christus op onze hemdsmouwen en sjorden Christus aan het kruis, terwijl de Chiro Hem er aan nagelden, omdat ze niet konden sjorren.
Bij de katholieke scouts had de pastoor en de onderpastoor al niet veel te zeggen en bij de pleuralistische scouts wisten de meesten niet eens wat een pastoor of een onderpastoor was, of toch... dat ze soms in de krant kwamen, voornamelijk na één of ander kamp, als u begrijpt wat ik bedoel.
Maar ja, de tijden zijn blijkbaar ook bij de Chiro veranderd, samen met het alleszegginsschap van de pastoor en onderpastoors én met de Christelijke waarden, die bij de stichting hoog in het vaandel stonden.
Anders zou het toch onmogelijk zijn dat een Hobookse Chiro-seut zoals Lesley Deckers zich bekeert tot de Islam, zich begint te kleden als de meest fanatieke moslima om uiteindelijk deel te gaan uitmaken van een gangsterbende en een ontsnapping voorbereid van enkele zware jongens in de Brugse gevangenis.
Heeft de Chiro hier gefaald in haar doelstellingen? Of juist niet? Of heeft Lesley Deckers één van de zeven werken van barmhartigheid (De gevangenen bevrijden) wat te letterlijk opgenomen...
In alle gevallen was ze dan beter girl scout geworden. Misschien had ze haar plan dan zo goed voorbereid dat alle gevangenen die moesten ontstappen, konden ontsnappen...

vrijdag 7 augustus 2009

Omleiding...

Weersvoorspelling voor de kuststreek: 25° met een lichte bries.
Dat belooft om een reportage te maken in Blankenberge (eigenlijk Antwerpen-aan-Zee) en als tussenstop eventjes Zeebrugge aan te doen.

Stipt om tien uur stopt hij met zijn Mercedes voor m'n deur. 't Is altijd leuk om opgehaald te worden met een klassewagen ook al is hij al twintig jaar oud. Het enige wat er aan ontbreekt, is een CD-nummerplaat en twee zwaantjes met loeiende en brullende sirenes, die ons overal voorrang en doorgang verlenen. Maar bij gebrek aan politionele begeleiding zullen we het alleen moeten klaren.

Met de gedachte in het achterhoofd, dat er weinig volk in het midden van de week naar de kust zal rijden, vertrekken we met goed humeur en blijgezind op weg.

Het gaat goed de eerste twee kilometer. Heel goed. Tot we op een bord stoten met omleiding. Ge moet er eens op letten, maar op iedere hoek van een straat in Antwerpen en omliggende randgemeenten, staat er wel zo'n bord. En overal zijn ze wel ergens aan het werken. Maar niets wordt er afgewerkt. Maar 't is verlof, dat kan ook één van de redenen zijn hé?

Geloof het of niet, maar door die befaamde omleiding verspelen we meer dan een uur. En dan zijn we nog altijd niet buiten Antwerpen geraakt. Straf hé? Maar de zon schijnt nog altijd en dat maakt veel goed. Niets zal ons humeur bederven, zeker zo'n stomme omleiding niet. En moesten we in een file geraken, geen nood, hij heeft voor een koelbox gezorgd met genoeg drank om de helft van de Sahara van hun dorst af te helpen.

We roken een sigaretje, de raampjes staan open en een fris windje speelt door onze haren. Door zijn haren in ieder geval, bij mij ligt dat wat moeilijker wegens geen haar.

We zijn op de goeie weg, we geraken er wel, even op de tanden bijten en we zullen Antwerpen achter ons laten. Zeebrugge en Knokke-Heist, here we come! Uit de weg iedereen, we zijn in aantocht. Met koelbox, verkleed in koelboxtoerist of wat er moet voor door gaan. Antwerpen is een mooie stad, om te bezoeken als toerist, niet om er te wonen. Ge geraakt er wel binnen, maar nooit meer buiten. Ik vraag me af hoe een ontsnapte gevangene z'n weg vindt naar de dichtsbijzijnde oprit van de autostrade. Ik denk dat die zich, na een uur rondrijden spontaan terug aanmeldt aan de poort van de gevangenis. Waar ze hem een kaartje meegeven om alsnog een uitweg te vinden in deze doolhof van omleidingen. Maar dit buiten beschouwing gelaten hé?
Eindelijk, 't is gelukt, we zijn op weg naar Zeebrugge via een omweg van pakweg 30 km. 't Was de moeite, 'k heb weer eens een ander stukske Antwerpen leren kennen. 't Valt me op hoe deze stad verandert ...

Verdomd denk ik, waar blijven die zwaantjes, als ge ze nodig hebt, ziet ge ze niet. De radio meldt overal files, maar niet in onze buurt. Een meevaller dus of juist niet? En de vallende sterren vallen ook nog mee. Tien kilometer verder en waar zitten we? Juist, in een file. Komt dat tegen. En we kwamen het tegen. Hij parkeert op het eerste pechstrookje dat hij tegenkomt, we zijn dringend toe aan een litertje gekoelde drank.

Eventjes de benen en bijhorende lijfelijke attributen strekken om nadien met frisse moed de file te lijf te kunnen gaan. Stopt er plotseling, op de parallel lopende baan een zwarte auto. Een dertiger stapt uit en komt naar ons toegelopen. Van nature uit ben ik nogal wantrouwig en zeker als ze in zwarte auto's rijden en dertigers zijn.
“ Kan ik helpen, moet ge water hebben?”vraagt het heerschap.

“ Euh, nee, we moeten geen water hebben...” Hulp overbodig dus. En water hebben we genoeg bij, we kunnen zelfs een handeltje beginnen om de gestrande automobilisten in deze verdomde file te helpen. Ik kijk naar hem en hij weet ook niet wat hij er van moet denken. Een automobilist die zomaar z'n hulp aanbiedt, bestaat dat nog? M'n fantasie begint te werken en op hol te slaan. En die van hem ook. Maken dat we hier weg zijn, misschien is die helpende dertiger wel lid van een internationale bende, die gespecialiseerd zijn in Mercedes-carjacking? Alles wijst er op dat er iets niet pluis is met dat vriendelijk lachend heerschap.....

donderdag 6 augustus 2009

Sorry, niet meer te beveiligen...

Minister van Justitie Stefaan De Clerck geeft toe dat er problemen zijn met de beveiliging van het justitiepaleis in Brussel. Het veiligheidspersoneel van het gerechtsgebouw van Brussel heeft het werk intussen neergelegd uit protest. Ook in januari konden enkele gedetineerden ontsnappen in Brussel. Toen ging het veiligheidspersoneel eveneens in staking. "Toen ik vroeger minister was, heb ik de gerechtsgebouwen van Luik, Gent, Antwerpen en Bergen aangepakt. Brussel hebben we toen niet kunnen aanpassen, juist omdat het zo moeilijk te beveiligen is", luidt het."Na wat zich in januari heeft voorgedaan hebben we een studie besteld en die is ons pas bezorgd. Daarin staat ook duidelijk dat er iets moet gebeuren. Dit gebouw is niet meer te beveiligen." De federale regering had in het meerjarenplan Justitie 2005-2009 bijna 6 miljoen euro voorzien voor investeringen in de beveiliging van justitiepaleizen van Brussel en Luik. Maar die plannen zijn nooit uitgevoerd.

Lucht verkopen kan hij..maar dat is dan ook alles wat hij doet... meneer " laat ze maar lopen " starte met Dutroux en zit nu al aan xx .. aantal ontsnappingen. ( sorry ben er de tel bij kwijt). Wordt het geen tijd dat ministers benoemd worden volgens hun bekwaamheden en specialiteiten? Als kiezer hebben we toch niets te zeggen...

woensdag 5 augustus 2009

Bezoek aan een oude makker in de gevangenis...

Als gewegen speurder heb je al eens een oude bekende in de jail zitten en wil je die om één of andere reden al eens bezoeken.
De man zat te snurken op zijn stoel, voorovergebogen, zodat een straaltje kwijl langs zijn rechtermondhoek de weg naar zijn schoot vond. Zijn rechtervoet rustte gekruist over zijn linker op zijn bureau en elke paar seconden ontsnapte hem een snurkje.Onzeker schraapte ik mijn keel. Geen reactie.‘Ehm… Meneer?’Even kreeg ik hoop dat hij me gehoord had, maar meer dan de linkervoet over de rechter kruisen was hij blijkbaar niet zinnens te verrichten.‘MENEER?’Het klonk menig maal luider dan mijn intentie was. Hij schrok wakker met een luide knor, knipperde met zijn ogen en keek me tenslotte boos aan, alsof ik net een drol op zijn bureau had gedraaid.‘Wat moet je?’‘Excuseer meneer, maar ik kom voor meneer Van De Walle,’ stamelde ik terwijl ik hem met een aarzelend wijsvingertje subtiel attent wilde maken op de emmer speeksel die aan zijn kaak hing.‘Van De Walle?’ Hij wreef met zijn arm langs zijn mond. ‘Einde van de gang. Maar ik weet niet of hij hier is…’‘Hier niet is? Maar hoe kan dat nu, Peter moet nog…’‘Einde van de gang. Ga zelf maar kijken, ik heb het veel te druk!’Hij smakte een paar keer, vouwde zijn handen samen op zijn buik en liet zijn kin weer op zijn borst zakken.

Terwijl ik de gang opliep, deemsterde het gesnurk achter me weg, en keek ik links en rechts door de openstaande deuren de kamers binnen.Uit een van de kamers weerklonken stemmen en toen ik er langsging, ontwaarde ik twee mannen die opgewonden gesticulerend over een papier gebogen zaten, terwijl vier andere kameraden op de grond zaten te klaverjassen. Ik kon flarden van een gesprek opvangen.
‘Hoe heb je dát geregeld! Een helikoptervlucht man!’‘Gewonnen met de Dag Allemaal! Voor zes man!’ Hij zwaaide met het papier in de lucht en richtte zich tot de vier olijke kaarters.‘Ali, Mohamed, Mustafa, Corneel, gaan jullie mee?’‘Wanneer is dat?’ vroeg er eentje.‘Overmorgen.’‘Jammer. Ik zou wel willen, maar overmorgen komt mijn moeder mij halen…’

Meer hoorde ik niet, aangezien ik pardoes omver werd gelopen door een erg gehaaste inwoner met een heerlijk geurende plastic zak. Terwijl ik mezelf opraapte hoorde ik gejuich weerklinken uit de kamer waarin de bruut zonder zich te verontschuldigen net was verdwenen.‘Voor wie was de cervela? Jij had een kleintje met ketchup en een Kipcorn hè, Marcel? Hier!’

Ik krabde vol ongeloof achter mijn oren. Frieten? Hier?‘Rudy?’‘Peter!’Het was Peter, moet u weten. Hij had zijn hoofd door de verste deur gestoken en keek me breed glimlachend aan.‘Rudy, ouwe jongen! Leuk dat je eens op bezoek komt! Kom binnen!’

‘Zet u. Spelletje?’Hij bood me een een controller aan van een spelconsole en startte een nieuw spel.Ik rammelde wat met het ding in mijn handen, maar echt concentreren kon ik me niet.‘Eigenlijk is dat hier precies toch zo slecht nog niet, he Peter?’ zei ik voorzichtig.‘Helemaal niet!’‘Hoezo?’‘Ha, mijn vrouw kan niet koken, hier wordt mijn was en plas gedaan zonder gemor en ik heb een Playstation 2. Af en toe laten ze ons eens buiten om verstoppertje te gaan spelen met de politie… Wat moet een mens meer hebben?’‘Maar als het hier dan toch zo tof is, waarom ontsnappen er hier dan zoveel?’‘Heb je’t nog niet gehoord dan?’‘Nee? Wat dan?’‘De XBox 360 schijnt veel beter te zijn!’

Het werd al laat toen ik besloot mijn bezoek aan mijn van vrijheid beroofde kameraad af te ronden. We namen afscheid en al gauw stond ik op het punt om de gevangenis te verlaten, toen achter mij een stem klonk.

‘Hela, makker! Niet zo snel!’Ik draaide me langzaam om. De blijkbaar uitgeslapen bewaker grijnsde.‘Je stond verkeerd geparkeerd.’Hij gooide me frisbeegewijs een kaartje toe. Takeldienst.‘Ge moogt hem gaan afhalen. ‘t Adres staat erop.

dinsdag 4 augustus 2009

Hangjongeren gezocht...


Toen hem in één van de vele verkiezingsprogramma’s op Radio 1 voor de voeten werd geworpen dat personen uit etnisch-culturele minderheden minder in beeld komen op televisie dan hun aandeel in de bevolking, antwoordde Filip Dewinter: “Dan moeten ze programma’s als Opsporing verzocht maar wat meer uitzenden.” Maar het zijn niet alleen allochtone jongeren die opgespoord moeten worden. In de politieraad voor de gemeenten Hove, Edegem, Kontich, Lint en Aartselaar vraagt het VB aandacht voor het gedrag van ‘hangjongeren’.

Jongeren hangen nu eenmaal graag rond. Rondhangen doen ze niet noodzakelijk omdat ze niets anders te doen heb, voor velen is het een tijdsinvulling als een ander. De helft van de tieners hangt wel eens rond op straten en pleinen, en het liefst willen ze er méér tijd voor hebben. Rondhangen is perfect normaal als je opgroeit. Je wil zien en gezien worden, je tijd invullen zoals jij het wil. Jongeren hebben nood aan een eigen ruimte, liefst zonder andere mensen te storen of in de weg te staan. Volwassenen storen zich echter al vlug aan een groepje jongeren dat ergens bijeen staat. En al zeker als ze een wat donkerder huidskleur hebben. Om nog maar te zwijgen over reacties op lawaai of zelfs maar gelach. En soms komt het inderdaad tot echte problemen (vandalisme, geluidsoverlast, drugsgebruik…). Rondhangen en de bezorgdheid erover is al eeuwenoud, zo bewijst een ordonnantie van de stad Antwerpen van 17 november 1659 over de “joncheyt deser Stadt” waarmee een historiek over de hangjongeren in Vlaanderen begint van een aantal jeugdorganisaties die de negatieve berichtgeving over hangjongeren willen doorbreken.

Marleen Van den Eynde, VB-gemeenteraadslid in Kontich, Vlaams volksvertegenwoordigster en lid van de politieraad in de Hekla-zone (Hove, Edegem, Kontich, Lint en Aartselaar), bracht de hangjongeren in beeld in de Hekla-politieraad van 25 juni. Marleen Van den Eynde: “Een groep van meer dan twintig jongeren tussen 13 en 15 jaar verstoren het openbaar leven in Aartselaar en brengen heel wat schade aan op openbaar domein, zoals de kerk, maar ook het kerkhof.” Ze wilde weten “op welke manier men optreedt tegen zulke jongeren en of deze jongeren zullen gestraft worden, of het louter bij preventief blijft.” De korpschef antwoordde dat het probleem in Aartselaar nog maar zeer recent is, waardoor er momenteel enkel preventief wordt opgetreden. Enkele ouders werden op het lokaal politiekantoor ontvangen om te spreken over het wangedrag van hun jongeren. Slechts wanneer de situatie uit de hand blijft lopen, zal in Aartselaar sanctionerend opgetreden worden. Marleen Van den Eynde vroeg “om een beleid uit te werken rond ‘hangjongeren’. In de gemeente Willebroek werd een folder uitgegeven, en een campagne opgezet rond hangjongeren. Deze jongeren hebben het niet altijd slecht voor met het openbaar domein. Zij mogen met elkaar afspreken op pleintjes, speeltuinen en gemeentelijke parken, maar het is echter ontoelaatbaar wanneer zij schade aanbrengen aan het openbaar domein, of voorbijgangers of buurtbewoners verstoren met hun gedrag. Je kan echter maar aan een sanctionerend beleid beginnen als het preventief luik voldoende is uitgewerkt. De gemeentelijk jeugddiensten hebben dan ook een belangrijke taak om deze jongeren duidelijk te maken wat kan en niet kan, wanneer zij zich op het openbaar domein begeven.”

Dat klinkt alvast positiever dan wat Marleen van den Eyndes VB-collega’s elders in Vlaanderen voorstellen. Frank Creyelman promootte het installeren van zogenaamde mosquito-installaties, die een voor jongeren ondraaglijk geluid produceren, om die jongeren weg te jagen op bepaalde plekken in Mechelen, en collega Koen Bultinck diende een wetsvoorstel in om de mosquito-installaties in heel Vlaanderen te kunnen plaatsen. Creyleman noch Bultinck verkregen het installeren van mosquito-toestellen. De woordvoerder van de Hekla-politiezone, Dirk Fonteyne, relativeert intussen het probleem. Dirk Fonteyne (in Het Nieuwsblad): “Vijftien jongeren die staan te babbelen en die we moeten aanmanen stiller te zijn: is dat écht problematisch?” Volgens Fonteyne is het probleem nu niet erger dan vroeger, en weet de politie goed wie die jongeren zijn. “De jongeren die problemen veroorzaken zijn meestal dezelfde, net zoals de klagers ook dezelfde blijven.”

maandag 3 augustus 2009

Helpen, dienen, beschermen...

Normaal zegt men zoiets niet van zichzelf, maar... ik vind mezelf vrij sociaal ingesteld. Ik maak vrij makkelijk contact met mensen die ik van oor noch poten ken en knoop binnen de vijf minuten een gesprek aan met een wildvreemde. Waarschijnlijk ligt het aan m'n stem, want m'n atletisch figuur, voor zover ik dat ooit gehad heb, is al enkele jaren overwoekerd met spek, maar ik slaag er toch telkens in vrij vlug het vertrouwen van m'n gesprekspartners te winnen, zodat die binnen de kortste keren hun ziel bloot leggen. Waarschijnlijk zal dit wel een oorzaak vinden in m'n vroegere politie-opleiding en manipuleer ik, onbewust, de mensen in de richting die ik ze wil hebben.
M'n vrouw noemt dat trouwens geen sociale ingesteldheid, maar vindt mij gewoon een platvloerse curieuzeneus zonder schaamte.
Maar toch, laat het nu mijn sociale of mijn nieuwsgierige karakter zijn, dat maakt niet uit. Het voornaamste is dat men als journalist al eens iets hoort over het reilen en het zeilen in de stad op die manier.
Laat nu een gesprek dat ik gisteren voerde misschien een oplossing bieden voor de groeiende werkloosheid in Antwerpen.
Laat ons eerlijk zijn, Antwerpen is als metropool én als havenstad zeker niet de meest veilige stad ter wereld, en dan bedoel ik vooral in de late avond of 's nachts. Dan bedoel ik ook vooral voor de vrouwelijke bevolking tussen de zestien en de zestig jaar. Dus voor alle vrouwen die er een beetje goed uit zien, alles in de juiste proporties bezitten, als U begrijpt wat ik bedoel, én de moed hebben om 's avonds alleen nog een stapje in de wereld te zetten.
Als die vrouwen 's avonds naar huis willen zijn er, ofwel altijd wel een deel heren die hen willen vergezellen in de hoop op meer of op minstens de kennis van hun adres, ofwel enkele "straatbewoners" of andere ongure figuren of langharig, werkschuw tuig, die buiten oog voor het lichaam ook wel oog hebben voor de inhoud van de handtas.
Soms is de afstand die die dames naar huis moeten afleggen zo kort, dat het, zelfs om hun veiligheid te waarborgen, de moeite van een taxi niet waard is. Daarom deze oplossing voor zowel dit probleem als voor het probleem van de werkloosheid: "The lonely lady's escort." En dan bedoel ik met "escort" niet datgene waar jullie nu aan denken, slechte mannen, maar gewoon een dienst die je kan opbellen om je na een avondje stappen tevoet naar huis te vergezellen en onderweg een babbeltje te doen, zodat je als vrouw veilig thuis komt, uiteraard tegen een kleine vergoeding. Een man op bestelling, maar dan enkel om je naar huis te brengen en je veiligheid te garanderen.
Wees gerust, er is een markt voor, en... je maakt er de stad en politie gelukkig mee, want niettegenstaande er zogezegd geen problemen zijn met de "straatbewoners" en ander langharig, werkschuw tuig dat s'nachts de stad bevolkt, valt het op dat de politie 's nachts bepaalde buurten mijdt. Uit schrik? Neen, verdomme, gewoon om dat krapuul niet te provoceren, zodat ze zich thuis voelen in de stad.
Wat doet de politie dan wel 's nachts? Wel, datgene waarvoor ze betaald worden natuurlijk, om de zoveel uren het huis van de burgemeester en andere notabelen passeren om te kijken of daar niet ingebroken wordt. Want 't stad is toch van iedereen...

zondag 2 augustus 2009

Herstel, of wa....



De beurzen veerden deze week een beetje op, omdat de verwachte onheilstijdingen uitbleven, en enkele grote bedrijven minder slechte resultaten dan verwacht bekend maakten.

Maar die beter dan verwachte resultaten hebben weinig vandoen met stijgende omzetten, maar alles met draconische besparingen en herstructureringen die bedrijven doorvoeren om hun resultaten op peil te houden. Maar de beurs kijkt enkel naar het onderste cijfertje op de balans. Net zoals diezelfde beurs euforisch overreageerde tijdens de bubbel en dramatisch overreageerde toen die bubbel in elkaar knapte.

Blijkbaar overtuigen de aandeelhouders elkaar ervan dat het ergste wel achter de rug is, en dat het al bij al nog meevalt. Probleem is dat in de echte economische wereld daar vooralsnog weinig van te merken valt. De virtuele verwachting blijft nog steeds aantrekkelijker dan de reële economische parameters.

Die zijn immers ronduit slecht te noemen. Voor het eerst sinds 2003 daalt het aantal Belgen met een job, zo stelt de Nationale Bank vast. Terwijl er vorig jaar nog 52.000 jobs bijkwamen, daalde de werkgelegenheid in het eerste kwartaal met 23.500 personen. Het regeerakkoord van de regering-Leterme, dat dateert van maart 2008, stelde ironisch genoeg nog een banengroei met 200.000 personen voorop.

De Belgische economie is sindsdien nog dieper in de put gevallen en is in het tweede kwartaal met 3,8 procent gekrompen tegenover een jaar eerder. Het is het derde kwartaal op rij dat onze economie krimpt. De consument vreest voor het ergste en blijft zijn spaartempo opdrijven, waardoor er nog minder geconsumeerd wordt.

De enige die nog op hetzelfde niveau blijft consumeren is de overheid, waarvan de uitgaven constant blijven of zelfs licht stijgen. Dat is goed, omdat op die manier de economische achteruitgang nog een beetje getemperd wordt. Maar het is tegelijk slecht nieuws, want het vergroot nog eens het overheidstekort, dat nu al op ruim 20 miljard euro wordt geraamd. Om dat zelfs op middellange termijn terug naar een structureel evenwicht te brengen, wacht ons een besparing vergeleken waarbij de jaren-Dehaene klein bier waren.

Het wordt een zoniet onmogelijke, dan toch aartsmoeilijke oefening die de regering bij haar terugkeer uit vakantie wacht.

zaterdag 1 augustus 2009

Antwerpen in de tang...

De Nederlandse Raad van State heeft de uitdieping van de Westerschelde voorlopig opgeschort. Dat is heel slecht nieuws voor de haven van Antwerpen. Met Nederland was nl afgesproken dat dit werk nog dit jaar zou worden uitgevoerd, waardoor grotere, vooral containerschepen de Antwerpse haven zouden kunnen binnenvaren. Wegens de crisis zijn ook in Antwerpen de economische activiteiten een stuk teruggevallen, maar men hoopt op een kentering en dan zal die uitdieping meer dan nodig zijn. Voorlopig komt daarvan dus niets in huis. Zelfs al zou er nog een definitieve beslissing vallen die toch een goedkeuring van de werken zou inhouden, dan nog zal er weer veel tijd (en geld) verloren gaan. De officiële reden voor de opschorting zou zijn, dat er te weinig natuurgebied gecreëerd zou worden langs de stroom, wat de kosten van de havenuitbreiding zou moeten compenseren. De echte reden is waarschijnlijk, dat Rotterdam ervan zou profiteren, mochten de grootste containerschepen Antwerpen niet meer kunnen bereiken.

Nu, hoe dan ook, de groene jongens en meisjes zullen tevreden zijn. Zoals ze nu ook al tevreden zijn, dat ze straks de kans krijgen het Lange Wapperproject te kunnen dwarsbomen en zo de verkeersontsluiting van datzelfde Antwerpen voor x-aantal jaren zullen kunnen laten verdagen.
Antwerpen wordt zachtjes, maar zeker doodgeknepen. Geen Schelde-uitdieping, geen Lange Wapperbrug, waarschijnlijk ook geen IJzeren Rijn. Voor dat laatste project heeft men zogezegd al berekend, dat het meer zal kosten dan dat het zou opbrengen. Dit laatste komt, doordat men de oude spoorverbinding van Antwerpen met het Duitse Rijnland, via Luik, heeft gemoderniseerd, waardoor er langs daar sneller kan gereden worden. De solidariteit, weet je wel.

Voeg bij dit alles de bijna zekerheid dat Opel Antwerpen zal moeten sluiten en dat dezelfde groene maffia, die het Lange Wapperproject wil kelderen, nog steeds mollenwerk verricht om ook de uitbouw van de luchthaven van Deurne te boycotten. Kortom, Antwerpen zit in de tang, tienduizende werkplaatsen worden bedreigd en Vlaanderens motor dreigt serieuze schade te gaan oplopen, als hij al niet stil zal vallen (voor wat het verkeer betreft, kan dit letterlijk worden genomen). Dat heel deze zaak niet alleen Vlaanderen, maar ook het Waalse achterland zal treffen, lijkt niemand te interesseren. Ook niet in Wallonië. Daar is het alleen van belang dat België blijft bestaan zoals het nu is, dat de Vlamingen de rekeningen zullen blijven betalen en dat zij, de Walen, hun huidige levensstandaard zullen kunnen behouden, ook al gaat het land én Antwerpen er aan failliet.

vrijdag 31 juli 2009

De oogkleppen van Cathy Berx...

Argumentatie gouverneur Cathy Berx over Lange Wapper getuigt van beperkte kennis van de problematiek en van maatschappelijke kortzichtigheid. In de aanloop naar het referendum over de Lange Wapper uitte Antwerps provinciegouverneur Cathy Berx zich de voorbije dagen als uitgesproken voorstander van het BAM-tracé met viaduct. Ze gaf daarover interviews in verschillende kranten (De Standaard, De Morgen, Het Laatste Nieuws).

Beperkte kennis van de problematiek

Rode draad in haar argumentatie: de huidige Kennedytunnel is onveilig, het BAM-tracé sluit die tunnel voor vrachtverkeer (de tunnelalternatieven bewust niet), en dus is het BAM-tracé de veiligste optie. Met deze buikredenering gaat de gouverneur kort door de bocht.

Als politica mee verantwoordelijk voor de veiligheid en de coördinatie van de rampenbestrijding weet de gouverneur dat de huidige Kennedytunnel niet beantwoordt aan de hedendaagse Europese standaarden voor tunnelveiligheid. Samen met vele anderen kan ze op regelmatige basis de gevolgen daarvan vaststellen: een veelvoud aan ongelukken in en nabij de tunnel.

Jaren geleden heeft de Vlaamse regering beslist om zogezegd aan die situatie tegemoet te komen door het invoeren van een verbod voor vrachtwagens in de tunnel. Dit verbod werd mee opgelegd als randvoorwaarde voor het sluiten van de Antwerpse ring.

Vraag is waarom de Vlaamse regering en de provinciegouverneur wel nog vrachtverkeer willen toelaten in alle andere Antwerpse snelwegtunnels (bv. de Craeybeckxtunnel, maar ook de geplande Oosterweeltunnel). Tunnels, vrachtwagens en verkeersveiligheid blijken dus niet per definitie een onmogelijk huwelijk. Dat bewijzen ook honderden andere riviertunnels in steden overal ter wereld.

De Kennedytunnel is – in dalende orde van belangrijkheid – verkeersonveilig om drie redenen: het volume van het verkeer is er veel te hoog, er zijn te veel op- en afritten vlakbij beide tunnelmonden (waarvan sommige ook nog eens links en dus gevaarlijk gesitueerd) en er is de vermenging van verschillende types van voertuigen (auto’s, caravans, vrachtwagens) in een tunnel met steile hellingsgraden (wat aanleiding geeft tot verschillende snelheden).

Om de Kennedytunnel veiliger te maken is er nood aan drie grote ingrepen: het verkeersvolume naar beneden krijgen, de op- en afritten (zowel op linker- als rechteroever) aanpakken en de hellingsgraad van en naar de tunnel minder steil maken. Daarnaast zijn ook kleinere technische ingrepen van doen: betere verlichting, een eventueel verbod op inhaalmanoeuvres, etc.

Terecht worden binnen het huidige Masterplan alvast op de linkeroever twee linkse opritten naar de Kennedytunnel afgeschaft. Dat is een goede maatregel, die de Kennedytunnel meteen heel wat veiliger zal maken. Wanneer ook de andere pijnpunten geremedieerd worden, zal de Kennedytunnel net zo veilig zijn als gelijk welke andere snelwegtunnel in het Antwerpse.

Bij een grondige en weldoordachte aanpak van alle pijnpunten van de Kennedytunnel is vrachtverkeer verbieden dus allerminst nodig. Het simpele verbieden van vrachtwagens is een lapmiddel. Het is een politieke gemakkelijkheidsoplossing, die een vals gevoel van veiligheid creëert en die bovendien aanzienlijke negatieve effecten veroorzaakt voor de veiligheid en de leefkwaliteit op en rond andere delen van de Antwerpse ring.

Maatschappelijke kortzichtigheid

Als gevolg van het verbod voor vrachtverkeer in de Kennedytunnel zal alle vrachtverkeer verplicht moeten omrijden naar de Oosterweeltunnel. Bij bouw van de Lange Wapper wordt al dit internationaal doorgaand vrachtverkeer bovendien verankerd op de ring zelf (i.p.v. dat het ervan weggehouden wordt, zoals bij het alternatieve tracé) – met als zwaartepunt van vrachtverkeerconcentratie: het oostelijke ringdeel tussen Ekeren en Borgerhout.

In die zone voorzien de huidige bouwplannen voor de Lange Wapper de aanleg van nieuwe linkse op- en afritten komende van de Antwerpse ring richting de Lange Wapper. Na studie van het BAM-tracé had professor mobiliteit George Allaert het in dat verband over een ‘nieuwe dodenweg’. Provinciegouverneur Cathy Berx bepleit dus het creëren van nieuwe verkeersonveilige zones, misschien zonder het zelf goed te beseffen. Van deze nieuwe verkeersonveiligheid ligt de gouverneur (nog) niet wakker. Dat is kortzichtig, want ook bij ongelukken en rampen in dat deel van Antwerpen zal de provinciegouverneur zich van haar taak moeten kwijten. Oogkleppen hanteren in deze fase van het dossier is een ongelukkige politieke strategie, als het op verkeersveiligheid aankomt.

De huidige bouwplannen voorzien ook een verdubbeling van de Antwerpse ring op de plek waar de Lange Wapper gekoppeld wordt aan de bestaande ring. Die plek ligt tussen de dichtstbevolkte delen van Antwerpen (Luchtbal, Antwerpen-Noord, Merksem en Deurne-Noord). Met als gevolg: toename van barrièrevorming tussen deze stadsdelen, toename van lawaai en luchtvervuiling nabij woongebieden, en afname van lokale groengebieden: drie elementen die een negatieve invloed hebben op de lokale gezondheidssituatie.

De nabijheid van een snelweg maakt ziek: de lokale mortaliteit is evenredig met het aantal voertuigen per 24 uur (Beelen et al, 2008). De footprint van een autostrade op de lokale longontwikkeling reikt tot 1500 meter aan beide zijden. Een veilig gevoel voor omwonenden creëert dit allerminst. Maar blijkbaar moet er bloed zijn (verkeersongelukken), vooraleer een provinciegouverneur aan verkeersonveiligheid denkt.

Wanneer een journalist van De Standaard de gouverneur wijst op de parameters mobiliteit, milieu en mens en leefomgeving in het dossier, en polst naar de houding van de gouverneur hierover, weigert de gouverneur hierop te antwoorden: ‘Neen, ik wil me alleen maar uitspreken over zaken waarvoor ik bevoegd ben.’

Dergelijke attitude valt onder de noemers strategisch zwijgen en schuldig verzuim.

Vorig jaar deze tijd vroeg stRaten-generaal een onderhoud met de toen nieuwe provinciegouverneur. Een prominente partijgenoot van Cathy Berx adviseerde haar expliciet om met ons in gesprek te treden, opdat wij onze bekommernissen over het dossier van de Lange Wapper zouden kunnen overbrengen. De gouverneur weigerde dit gesprek.

Onze uitnodiging aan de provinciegouverneur is nog steeds geldig.

Er zijn overigens twee soorten politici in dit dossier. Zij die zich alleen door BAM laten informeren en inhoudelijke contactname met actievoerders vermijden. Deze groep van politici blijft stellig achter de optie van de Lange Wapper staan, onder het motto: met wat ik niet weet, hoef ik ook geen rekening te houden. Tot die groep behoren de volledige vorige Vlaamse regering en de twee provinciegouverneurs (vorige en huidige).

Een andere groep van politici informeert zich langs beide kanten. Tot deze groep behoren alle BAM-kritische parlementsleden uit de vorige legislatuur (Peumans, Daems, Caluwé, Penris, …) en intussen ook de meeste leden van het Antwerpse college. Deze mensen durven te twijfelen, wat ook in dit dossier doorgaans de opmaat vormt voor een drang om zich beter te gaan informeren over alle aspecten ervan.

donderdag 30 juli 2009

Zwanenzang voor Opel...


Wie ligt wakker van een sluiting van de Opelfabriek in Antwerpen?

Wat een vraag, Rudy, de mensen die er werken natuurlijk. Ok, jullie hebben een punt. Ik richt mij bij deze tot die categorie mensen, de onfortuinlijken die in de Noorderlaan voor Opel werken. Laat ik woorden van toast, euh...troost typen, een beetje uitleg verschaffen en een bakkie troost schenken. Dingen die de Vlaamse regering zou moeten doen. Maar omdat Kris peeters geen cojones in z'n confectiepantalon heeft bengelen, klaar ik de klus. Graag gedaan, folks.

Beste Opelmedewerkers,

Jullie gaan allemaal jullie jobs verliezen. Daar wind ik geen doekjes om in tegenstelling tot the magnificent Kris. Wie de afgelopen verkiezingen voor die windbuil heeft gestemd moet zich diep schamen. Nooit meer voor de Cee Dee en Vee stemmen, okee? En vooral niet meer op dat kalf.

Hoe komt dat, Rudy, dat we allen werkloos gaan worden?

Wel, er valt niet echt iets of iemand met de vinger te wijzen. Vergeet Duitsland. Ginds sluiten die fabrieken iets later dan hier, maar sluiten zullen ze.
De autoindustrie zit nu éénmaal wereldwijd in een dip. Auto's zijn voorbijgestreefd. Ze vreten energie, staan meer stil dan ooit tevoren in files en zijn erg duur in onderhoud. Fietsen daarentegen zijn hot. Een fiets is ecologisch verantwoord, kost haast niets in vergelijking met een automobiel en je blijft zo gezond als een hoen. Kijk naar Mieke Vogels. Ze is een setter van trends en fietst al twintig jaar van hier naar daar. Ze is slechts zelden ziek en heeft het lijntje van een duizendjarige wintereik.
Ook velen onder jullie fietsen naar het werk. Dat merk ik wanneer ik 's avonds nog eens buiten kom. Kijk, mensen, wie van jullie naar het werk fietst is een beetje dom, vind ik. Mocht mijn baas auto's maken, ik kwam zeker niet met de fiets, maar met de auto naar het werk.
Kom aan, zeg, jullie mogen de moed niet laten zakken! Als puntje bij paaltje komt schrijven jullie je gewoon bij T-Interim of Start People in en jullie kunnen zo als Cultuuradviseur aan de slag bij de nieuwe cultuurminister.

We herinneren ons allemaal wat er in Renault Vilvoorde is gebeurd, niet? De fabriek dicht en on n'en parle plus. Welaan dan. Ik roep jullie op om de schakel geestelijk om te draaien. Opel is niet meer. En de stad wacht. De stad heeft nood aan geschoolde mensen zoals jullie. En jullie zijn bovendien noeste werkers met een levendige vakbondcultuur, wat bovenop het rijkelijk verlof ook nog enkele stakingsdagen oplevert.

Kortom: jullie zullen je extreem goed assimileren in de status van stadsambtenaar. Wees niet bang. Zie de toekomst vol vertrouwen tegemoet.
Eénmaal jullie bij de stad werken verkopen jullie je gammele Opel en schaffen jullie je een stevige fiets aan. Jullie leven zal een nieuwe start nemen. Jullie worden op slag een stuk gezonder. Jullie zullen het milieu een handje helpen. En later zullen jullie trots aan jullie kleinkinderen kunnen vertellen wat jullie gedaan hebben om de planeet te redden.
Ik hoor het jullie al zeggen: "Nee, Opel wilde ons koste wat het kost houden. Maar wij. Wij! Wij zijn opgestapt. Wij hebben gezegd: steek die vervuilende auto's in uw gat. We zijn hier weg. De stad Antwerpen heeft ons nodig. We zijn riebedebie. En zo hebben wij de aarde en haar prachtige ecosysteem voor nog meer vuil behoed."

woensdag 29 juli 2009

Een magere troost...

Bikkelhard zal er de komende dagen en weken nog gepokerd worden over de toekomst van Opel Antwerpen. Of beter: geschaakt. Met nationale belangen als inzet, eerder dan economische analyses. Peeters II is zogoed als uitgespeeld. De Vlaamse regering moet nu wachten op een tegenzet. In het beste geval: een rokade waarbij een van de laatste parels aan de kroon van de Vlaamse auto-industrie alsnog gered kan worden.

Het hele "vreselijke dossier", dixit een regeringsbron, toont eens te meer de grenzen van de politieke macht aan. Toch in het oog van transnationale economische beslissingen. En a fortiori voor kleine politieke spelers, die de Belgische en Vlaamse regeringen dan zijn.

Het is een ontnuchterende vaststelling, alles behalve abstract ook. De vakbonden hebben berekend dat een eventuele sluiting van Opel Antwerpen in totaal een sociaal weefsel van om en bij de 15.000 mensen zou treffen: behalve de direct betrokkenen, ook de toeleveranciers, schoonmaakpersoneel en andere diensten.

Drie topministers van Peeters I hebben vele uren en dagen geïnvesteerd in lobbywerk. Het volstond niet. Ze kregen vorige week een koude douche met de aankondiging dat ook in het businessplan van kandidaat-overnemer Magna geen plaats meer is voor Antwerpen.

500 miljoen euro beloofd Vlaams geld? Het is blijkbaar peanuts. Duitsland zwaait met een veelvoud van dat bedrag. Tientallen contacten met GM en Duitse collega"s? Het is allemaal gereduceerd tot een politiek van pappen en droog houden.

Eigenlijk moeten we in dit land nu vooral hopen dat het vaak zo beschimpte Europese politieke niveau nu maar eens écht machtiger lijkt dan het nationale of regionale. De EU-politiek is, zeker op papier, duidelijk. Staatssteun voor noodlijdende bedrijven kan, maar protectionisme is uit den boze. En dat stigma rust wel heel erg op het zeer royale aanbod van de Duitse regering voor GM.
Peeters en co. putten nog een beetje hoop uit een eerder streng optreden van Europees commissaris Neelie Kroes tegen Nicolas Sarkozy, die al te openlijk geld voor Renault en Peugeot aanbood in ruil voor Franse jobs. Bedrijven sluiten of openhouden kan niet op basis van nationale aanhankelijkheid. Europa vraagt objectieve economische parameters. Op papier dus.
En dat Patrick Janssens zich in het Vlaams Parlement ivm dit dossier niet de "poten van onder het lijf loopt" weten we allemaal.Een magere troost voor de duizenden Antwerpse gezinnen die moeten leven van de pree die man- of vrouwlief verdient bij Opel...

dinsdag 28 juli 2009

Waarin een klein land groot kan zijn...

Twee, toch wel opzienbarende nieuwsitems in de voorbije week, die deze anders zo saaie en nieuwsloze komkommertijd enigszins 'opfleurden'. Er was de Vlaamse eerste minister die met beteuterd gezicht zijn boosheid uitte over de Duitse regering omdat deze i.v.m. General Motors doet wat haar burgers van haar verwacht, en de Duitse belangen vooropstelt. Dat de Europese tak van GM hoe dan ook diende in te krimpen, wist ook onze Minister-President. En dat dat het onooglijk kleine Vlaanderen ter zake geen partij is voor zijn oostelijke grote buur, en Opel-Antwerpen daarom hoogstwaarschijnlijk ten dode is opgeschreven, zijn zal hij wellicht ook geweten hebben. Maar verkiezingen wint men niet met dergelijke wetenschap, zodoende...

Er was ook de federale minister van justitie die doodleuk kwam verklaren dat netten boven gevangenis-wandelkoeren 250.000 euro kosten (?), en dat men daar geen geld voor had. De voorbije tien jaar hebben de achtereenvolgende ministers van justitie elk om beurt wel één of meerdere grote criminelen zien ontsnappen. Als gevolg daarvan planden zij telkens nieuwe en betere beveiligingssystemen om dat in de toekomst te voorkomen. Nu blijkt echter dat geen van hen ooit op het illustere idee is gekomen om daar ook nog het nodige geld voor te voorzien. Alhoewel, is de kostprijs van een ruime gezinswoning niet wat overdreven om een net boven een plein te spannen?

En ten slotte was er nog de federale regering die eindelijk akkoord was gekomen over de illegalen en hun eventuele legalisering. Omdat men niet tot overeenstemming kwam over duidelijk omschreven legalisatiecriteria, besloot men om een paar tienduizend hier reeds lang verblijvende afgewezen asielzoekers hun dossier wat 'humaner' te herbekijken en te legaliseren. Voor wat de toekomst betreft zal men gewoon verder te doen zoals men bezig was: slecht dus! Een akkoord welke het gevolg is van het niet tot een akkoord komen, wordt in België ook als een akkoord beschouwd. Gans onze staatshervorming is daar trouwens op gestoeld.

Waar een klein land groot kan in zijn: in het onbegrijpelijk zijn!

maandag 27 juli 2009

Nog meer asielzoekers in Antwerpen...

I.v.m. de discussie over het asielakkoord, dat vorige zaterdag gesloten werd tussen de meerderheidspartijen in de regering Van Rompuy, wist de curator-premier te vertellen dat de kostprijs voor hem niet belangrijk was. Zou dat werkelijk zo zijn? Het zou wel eens flink kunnen tegenvallen. Officieus is er een geschat aantal van 25.000, maar dat zou wel eens veel hoger kunnen liggen. Vooral het feit dat het indienen van de aanvragen pas vanaf half september zal kunnen beginnen, maakt dat de parallelle economie, die zich met deze materie bezig houdt (en zich daarbij flink verrijkt) wel eens met een veelvoud aan dossiers zou kunnen afkomen. Dit laatste is mogelijk, omdat de tekst van het akkoord - zoals gebruikelijk sinds Verhofstadt I - zo wazig is, dat men er alle kanten mee uit kan. Dat zou de begroting van dit armlastige land absoluut geen deugd doen.

Er zijn trouwens nog meer redenen om zich ongerust te maken over onze staatsfinanciën. Zelfs al zou de crisis zijn bodem bereikt hebben - wat hier en daar geïnsinueerd wordt - dan zal het nog enkele jaren duren alvorens er weer volop nieuwe mensen zullen worden aangeworven. Eerst zullen nl al diegenen, die nu in de verschillende soorten tijdelijke werkloosheid zitten, terug een fulltime job moeten hebben en pas daarna zullen er weer vacatures worden ingevuld. Ik verwijs hierbij o.a. naar een publicatie van de voorzitter van de raad van bestuur van DAF-Trucks, die stelt dat er momenteel in Europa zo'n 20 tot 25% van de vrachtwagens stil staat. Als de economie zou optrekken - en dat kan een paar jaar duren - dan zullen pas daarna eerst de nu stilstaande wagens worden ingeschakeld alvorens de vervoerders weer nieuwe voertuigen zullen kopen. En dit is maar één aspect van de economie.

Als gevolg van de aanslepende crisis, zal de staat veel minder geld binnen krijgen. Firma's die failliet gaan of geen winst maken, betalen geen belasting. Anderzijds zullen er de volgende jaren nog heel wat werklozen bijkomen, wat de staat nog eens enorm veel extra geld zal kosten.

Dat de kostprijs voor het asielbeleid curator Van Rompuy niet interesseert, is dan ook een erg lichtzinnige uitspraak van de normaal voorzichtige schichtige. Bij de eerste besprekingen over de begroting zal daarover nog niet veel te zeggen zijn. Die vallen nl vóór de aanvangsdatum van het indienen van de asieldossiers. Tegen het einde van dit jaar zal het andere koek zijn, als men er zal zijn achter gekomen hoe groot het gat in die begroting zal geworden ook, mede door de kostprijs van wat men het "Alexiusakkoord" is gaan noemen (Alexius blijkt de patroon van o.m. de zwervers te zijn).

zondag 26 juli 2009

Sex in the city...

Het is zo stil op nieuwsvlak, dat ik gisterennamiddag bij God niet wist waar ik het vandaag zou over hebben in mijn "Woord van de redactie", tot... ik gisterennamiddag met mijn vrouw mee boodschappen ging doen in Delhaize in de Nationalestraat, laat ons zeggen vlak achter de hoek.
Het was zéér goed weer (wat wil zeggen dat het niet regende en een Milletvest wat warm zou geweest zijn) zodat we, bij het terugkomen van de boodschappen, niet recht naar huis konden en nog een terrasje meepikten op de Vrijdagmarkt. We installeerden ons knusjes op het terras van Café Corso, zodat ik direct en ongehinderd zicht had op het plein.
Vrij vlug viel mij een koppeltje op dat zich op het plein op een bank had geïnstalleerd. Haar schat ik ongeveer 24 à 25 jaar. Een Gotick-type, met ravenzwart, halflang haar, netkousen en een jeans minirok aan, iets groter dan een kinderzakdoek, en tamelijk goed voorzien van poten en oren, als U begrijpt wat ik bedoel. Hem schat ik maximum 18 jaar. Een magere slungel, type "gespierde fietspomp" met lang sluik haar.
Het begon met wat speelse kussen, waarbij zij duidelijk het initiatief nam, en na enkele minuten waren ze elkaars amandelen al aan het kuisen. Enfin, niets abnormaals, we zijn ook jong geweest en deden dergelijke dingen ook al eens in het openbaar, daarbij zure blikken trotserend van passerende ouderlingen (infeite veertigers en vijftigers, maar ja, toen in ons ogen...).
Na wat aanwijzingen van haar zaten al vlug zijn gretige handen onder de blouse en werd een beetje stuntelig de bh geopend, zij het wel onder de kleding. (Enfin, ook niet abnormaal. Zie uitleg hierboven over "we zijn ook jong geweest...")
Toen hij echter even later ook in haar slip op verkenning ging en zij dringend wilde weten waarom zijn portefeuille begon te spannen, besefte ik dat ik net mijn derde Tripel op had en dringend naar huis moest om patatjes te schillen en vlees te gaan bakken. Want zeg nu zelf, een mens leeft niet van brood alleen...
N.B.: Dit is geen fantasieverhaal. Op de Vrijdagmarkt ziet een mens al eens iets.

vrijdag 24 juli 2009

De laatste strohalm voor Opel...

Amper 24 uur nadat de drie kandidaat- overnemers voor Opel hun ultieme bod hadden ingediend, heeft de Duitse overheid een duidelijke voorkeur uitgesproken voor Magna. De haast waarmee de regering Merkel en de Duitse deelstaten de knoop hebben doorgehakt, hoeft niet te verbazen.

De voorbije dagen ontspon er zich achter de schermen een onverkwikkelijke machtstrijd tussen moederbedrijf General Motors en de Duitse overheid met de 54.000 Europese Opelarbeiders als inzet. Het is duidelijk dat General Motors ook in de toekomst een dikke vinger in de pap wil hebben bij zijn Europese dochter. Het voorstel van investeringsmaatschappij RHJ International, waarbij GM bijna de helft van de belangen zou behouden, past het best in die strategie.

De Duitse overheid wil echter zo weinig mogelijk bemoeienissen vanuit Detroit. Met het Canadees-Oostenrijkse Magna als overnemer hebben ze de beste garanties op een min of meer zelfstandig Opel. Berlijn heeft dus gekozen voor de vlucht vooruit. Ook de voorwaarden die de Duitsers aan de overname verbinden, laten weinig ruimte voor interpretatie. Opel moet de mogelijkheid krijgen om eigen producten te ontwikkelen, los van General Motors.

En nog belangrijker: de 4,4 miljard euro die de Duitse belastingbetaler ter beschikking stelt, moet binnen een Europese context worden aangewend. In die laatste zin schuilt alvast ook een sprankje hoop voor Opel Antwerpen. In tegenstelling tot RHJI en het Chinese BAIC heeft de Canadees-Oostenrijkse onderdelenleverancier ook altijd volgehouden dat het wel nog een toekomst ziet voor de Antwerpse fabriek. Voor de 2.700 werknemers van Opel Antwerpen is Magna de laatste strohalm.

Het is daarom van belang dat de Vlaamse regering ondanks de vakantieperiode aanhoudend in Berlijn en bij Magna aan de bel hangt om haar financiële aanbod onder de aandacht te brengen. Er zijn voldoende aanwijzingen dat Kris Peeters en zijn ploeg daar ook permanent mee bezig zijn. De Vlaamse regering moet er alleen voor uitkijken dat ze zich in haar gretigheid om de zaak te redden, niet laat paaien met halve beloftes.

Ook al lijken de 500 miljoen euro steun die Vlaanderen in het vooruitzicht stelt, misschien futiel, toch moeten we spijkerharde garanties durven eisen dat hier een duurzaam project tegenover staat. De tijd dringt. Want wie Opel uiteindelijk ook overneemt, in 2010 loopt in Antwerpen de laatste Astra van de band, zonder dat er een opvolger klaar staat.

donderdag 23 juli 2009

Antwerpenaars en migranten...

Een kwart van de Antwerpenaars vindt dat migranten bijdragen tot de welvaart, maar een even grote groep blijft wantrouwig. Dertig procent staat (heel) negatief tegenover moslims. De houding van de Antwerpenaar tegenover migranten is de voorbije jaren dus nauwelijks gewijzigd.

Meer vreemdelingen

De diversiteit in Antwerpen neemt alvast toe. Het aantal vreemdelingen is sinds 2002 met 30 procent toegenomen en is intussen opgelopen tot 26 procent van de Antwerpse bevolking.

Aanpassen

De helft van de Antwerpenaars vindt de aanwezigheid van migranten een verrijking voor de samenleving en een kwart vindt dat ze bijdragen tot de welvaart en dat ze dan ook hartelijk moeten worden ontvangen. Hun aantal is de jongste jaren toegenomen. Daar staat tegenover dat een kwart zeer wantrouwig blijft. Migranten zijn volgens hen niet te vertrouwen en een vijfde vindt dat mensen die tot etnische minderheden behoren onder elkaar moeten huwen. Het wantrouwen neemt toe met de leeftijd en ligt hoger bij lager geschoolden.

Godsdiensten

Voorts blijkt dat 20 procent vindt dat moslimvrouwen altijd en overal een hoofddoek moeten kunnen dragen. In 2004 was dat nog 25 procent. Negen op de tien Antwerpenaars vinden dat vreemdelingen zich aan onze cultuur moeten aanpassen. Blijkbaar weet de autochtone inwoners niet goed hoe ze moet omgaan met niet-christelijke godsdiensten. Tot tweederde van de inwoners neemt geen duidelijk standpunt in wanneer hen wordt gevraagd hoe ze tegenover leden van niet-christelijke groeperingen staan. Bij de houding tegenover moslims ligt dat anders. Dertig procent stelt zich negatief tot zeer negatief op en amper een op zeven neemt een positieve houding aan.

Buurt

Tot slot kiest niemand als ideale buurt voor een buurt met veel mensen van vreemde komaf. Wel wil bijna de helft van de bevolking in een buurt wonen waar enkele, al dan niet anderskleurige vreemdelingen wonen.

Er is dus nog veel werk aan de winkel voor de cel Diversiteit in Antwerpen...

woensdag 22 juli 2009

Hoe een Antwerpenaar zich onderscheidt van een Nederlander...

Gisteren vierden we in België de Nationale feestdag of de herdenking van de eedaflegging als eerste Belgische vorst van Leopold I. In Antwerpen staat dat gelijk met de traditionele bloemenhulde, de receptie op het stadhuis voor de "gestelde lichamen" en het plechtig Te Deum in de OLV-Kathedraal.
Dit jaar werd het Te Deum bijgewoond door Prinses Astrid en Prins Lorenz. Dat was trouwens 5 jaar geleden dat dit in Antwerpen nog gebeurd was.

In Nederland kennen ze geen Nationale Feestdag, maar Koninginnendag. Op die dag zijn in Nederland 80% van de huizen bevlagd. In Antwerpen hingen er enkele op de Handschoenmarkt, en één bij ons in de straat, die van mij namelijk.

In Nederland hebben ze respect voor de Koninklijke familie. Hier waren er bij de aankomst van het Prinsenpaar een paar debielen met bordjes "België barst", waarschijnlijk zelf niet wetende dat Vlaanderen, Wallonië én Brussel op zichzelf geen reet betekenen in Europa.

In Nederland zijn ze trots op hun Koningshuis, hier hoor je uitspraken als: "Ja kijk, ik ben er niet zo voor, maar nu ik ze gezien heb, doet het mij toch iets..."

In Nederland kent iedereen de tekst van het "Wilhelmus". Hier in Antwerpen plaatsen enkele marginalen de tekst van "Onzen ezel kan niet schijten" op het Facebook.

In Nederland is er nationale trots, in Antwerpen wordt je scheef bekeken als je zegt een royalist te zijn.

En dan maar sakkeren op die "Hollanders", arme Antwerpenaars...

En voor wie het nog niet wist: Ik ben royalist en ik ben er trots op.

Leve de Koning!

Leve België!

dinsdag 21 juli 2009

21 juli ....

Nationale feestdag, dus: Speciaal voor alle Antwerpenaren die de tekst niet kennen en enkel hun lippen bewegen wanneer het gespeeld wordt:


21 juli

Bij decreet van het Nationaal Congres van 19 juli 1831 werd bepaald dat de verjaardag van de septemberdagen van 1830 jaarlijks met volksfeesten herdacht zou worden. De wet van 20 augustus 1880 bepaalde dat de Nationale Feestdag elk jaar de derde zondag van augustus zou vallen. De wet van 27 mei 1890 ten slotte stelde dat 21 juli, verjaardag van de eedaflegging van Koning Leopold I voortaan als Nationale Feestdag zou gelden. De twee daaropvolgende dagen zullen er ook festiviteiten gehouden worden, maar deze dagen zullen niet als feestdagen beschouwd worden. 21 juli 1890 was dus de eerste 21 juli die als Nationale Feestdag werd gevierd.
Wat het defilé betreft is het zo dat op 22 juli 1890 er een militair en burger defilé plaatsvond. In 1895 had het defilé plaats op 23 juli. Het is pas in 1905 dat de datum van het defilé definitief 21 juli werd. Dit defilé heeft gewoonlijk plaats op het Paleizenplein.

maandag 20 juli 2009

Den Aantwaarpsen Brabanconne...

Bij gebrek aan nieuws, en op vraag van sommige lezers: Aantwaarpe


zondag 19 juli 2009

Aantwaarpe 'k zien a zoe geire...

Er was gisteren absoluut geen nieuws in Antwerpen. Zelfs de wekelijkse persbriefing van het schepencollege is niet door gegaan, dus... ik zou bij God niet weten waar deze column vandaag zou moeten over gaan.
Maar... om de traditie van de dagelijkse column niet te onderbreken, voor de liefhebbers: De nationale hymne van Aantwaarpe.

zaterdag 18 juli 2009

Kindervreugde in een Antwerps warenhuis...

“ Blijf daar af, leg dat terug, nee ge krijgt geen chips, eet eerst 's morgens uw corn-flakes op!” Met de nadruk op corn.
Ukkie is drie of vier jaar oud en luistert langs geen kanten.“ Ge krijgt subiet een lap tegen uw oren, volgend jaar gaat ge naar de speelpleinen, zeker weten...”
Nu pas zie ik dat ze in verwachting is, aan haar toestand is het te zien dat het voor elke dag of nacht kan zijn. Die kleine pagadder weet van geen ophouden en is er in geslaagd een zakje chips open te prutsen. Maar na de eerste chips die hij in z'n mondje propt, trekt hij al een gezicht en spuugt het uit alsof hij azijn gedronken heeft. Hij legt het zakje terug in de rayon, goed opgevoed, en neemt een ander zakje. Maar deze keer heeft mama het gezien.
Plots komt er een heerschap met bijbehorende badge op z'n zomerhemdje van tussen de rayons.
Ik denk: nu gaan we het krijgen en dat op een warme zomerdag.“ Mevrouw, uw zoontje , 't is toch een jongen hé, want met dat lang haar is dat moeilijk te zeggen, heeft zojuist een zakje chips, waarvan hij notabene al gegeten heeft, teruggelegd.”“ Meneer, dat kan niet, zoiets doet m'n zoontje niet, wie denkt ge wel dat ge zijt, ik voed m'n zoontje goed op, wat krijgen we nu?”“ Mevrouw, ik zeg niet dat ge uwen kleine niet goed opvoedt, maar 't is wel een feit dat hij van die chips gegeten en terug uitgespuwd heeft. Ze liggen daar op de grond.”“ Zijt gij een winkeldetective of wat?” De spanning begint te stijgen, er hangt onweer in de lucht en in de Delhaize.“ Mevrouw, ik ben de filiaalhouder en als men een product proeft, moet men het ook kopen. In het weekend staan er hier verscheidene standjes, waar men gratis kan proeven”.
Filiaalhouder neemt het geopende zakje chips, gaat er mee naar het manneke en vraagt poeslief:“ Waren ze niet lekker?”“ Nee, ik lust die niet, ik wil paprika...”Triomfantelijk kijkt de filiaalhouder naar de moeder, die rood aangelopen is. Waarschijnlijk door de warmte, 't kan ook door de emotie zijn.“ Awel mevrouw, ik denk niet dat ik er nog veel woorden moet aan vuil maken zeker?”“ Meneer, da's toch geen bewijs, ge vraagt of ze niet lekker zijn en hij antwoordt dat hij liever paprika heeft!”“ Mevrouw, neem die chips mee naar de kassa en betaal ze gewoon, dan is de kous af hé?”“ Betalen, waarom zou ik moeten betalen voor iets dat we niet moeten hebben?”“ Mevrouw, ik kan er natuurlijk ook de politie bijhalen, als u dat liever heeft, maar gezien uw toestand lijkt me dat toch niet aangewezen.”Die man heeft een cursus “ zelfbeheersing” gevolgd, zoveel is duidelijk.“ Ik betaal dat niet en ge moogt voor mijn part het leger er bij roepen...”“ Zoals u wilt, mevrouw, maar onze camera's hebben alles geregistreerd...”“ O zit het zo? Had dat dan gezegd hé!” Ze neemt de chips aan en legt ze in haar kar. Ziezo, zaak opgelost.
Als ik buiten kom, zie ik in de inkom een uitgestrooid zakje chips liggen, toevallig dezelfde waar er zoveel commotie over was. Ik knipoog in de camera, denk er aan dat m'n wenkbrauwen niet goed liggen en m'n haar niet gekamd. Verdomme, net nu ik geregistreerd ben...

vrijdag 17 juli 2009

Straatmuzikanten...

In de middeleeuwen hadden we de bard, een graaggeziene straatmuzikant eigenlijk, die de kermissen afschuimde en liedjes ten berde bracht die handelden over de actualiteit. Men kon hem een beetje vergelijken met een zingende krant. De muziek was bijzaak, maar dankzij de teksten bleven de mensen (of tenminste, dat dachten ze) op de hoogte van de actualiteiten en de roddels uit de omliggende dorpen en daar hadden ze graag enkele centen voor over.
In de jaren vijftig tot ongeveer de jaren zeventig had je de marktzangers. Een vrij gekende marktzanger was Tamboer (zie foto) uit Eeklo. Ze trokken van jaarmarkt naar jaarmarkt, zongen hun lied in hun kraam en trachtten dan hun teksten te verkopen aan de luisterende menigte. Echte volksfiguren waren ze, en dat moet gezegd, ze werkten voor hun geld. Zelf teksten schrijven, stenciltjes maken, zingen en dan hun stenciltjes verkopen. Singer-songwriters dus, kleine, marginale commercanten met een handelsregisternummer.
Nu zitten we met twee fenomenen. De straatmuzikanten, zoals de man die al eens saxofoon zit te spelen op de handschoenmarkt, de orgeldraaier op de Grote Markt, de accordionist die al eens pendelt tussen het Steenplein, de Japanse vioolspeler op de Meir en Steady Eddy op de Groenplaats. Mensen die iets van muziek kennen dus, een beetje een repertoire hebben en niet na twee liedjes hun hoed onder Uw neus duwen.
De tweede soort noem ik geen muzikanten. En dan bedoel ik de allochtonen met een bek vol gouden tanden en een aftands accordion of versleten viool, die twee liedjes afschuwelijk vals spelen en dan een ongewassen kind een McDonaldbekertje onder uw neus laten duwen. Dan bedoel ik ook de zanger (enfin, zanger) aan de ingang van de Carrefour Groenplaats met één liedje op z'n repertoire. Dan bedoel ik ook gans dat zootje ongeregeld dat alle terrassen afschuimt en die je geld zou geven om alstublieft te stoppen met spelen. De schoelies die het bekertje onder Uw neus blijven duwen tot je het bijna uit hun handen zou stampen.
En het is net die laatste categorie die het voor de "echte" straatmuzikanten kapot maakt. De mensen op de terrassen zijn hen strontbeu, de horeca-uitbaters zijn ze strontbeu en ik ben ze strontbeu.
En onze burgervader? Volgens hem zijn er geen echte klachten en is hij niet zinnens stappen te ondernemen. Natuurlijk niet, aan de bar van het Zuiderterras komen die kluchtzangers niet... en misschien leveren die kluchtzangers in 2012 wel stemmen op. En ondertussen proberen wij ze van ons af te slaan als strontvliegen...

donderdag 16 juli 2009

Het rommelt op de Antwerpse Grote Markt...

Het is toch een rare toestand met dat nieuwe Antwerpse terrassenbeleid en een nog veel raarder toestand op de Antwerpse Grote Markt.

Rechts van het stadhuis, waar de meeste horecazaken gevestigd zijn is het precies een vrijstaat. Alle cafe's beschikken over een al dan niet egaal gebouwde voortent - sommigen zelfs over een echte, vaste uitbouw - en over een groot terras voor die tent. Twee zaken nemen zelfs een gedeelte van de Grote Markt in om hun terras uit te breiden. Leuk natuurlijk voor de uitbaters, hoe groter het aantal buitenzitplaatsen, hoe meer kans op klanten, en hoe meer klanten, hoe meer inkomsten.

Links van het stadhuis echter is het kommer en kwel. Aan die kant liggen de wellicht twee bekendste horecazaken van Antwerpen: Den Engel en Den Bengel. Geen illegale voortenten of uitbouwen, want het zijn beschermde gebouwen, maar tot voor kort een gezellig terras, waar iedereen zonder moeite kon passeren.

Maar dan... De stad Antwerpen heeft een schepen van middenstand en een horecamanager. Het spijtige daaraan is dat beiden waarschijnlijk nog nooit de binnenkant van een herberg gezien hebben en niet weten hoeveel een pint kost, maar toch... deze heilige tweevuldigheid ligt aan de basis van het nieuwe terrassenbeleid, waarvan op de Grote Markt Den Engel en Den Bengel slachtoffer zijn.

Daar waar vroeger tussen de gevel en het terras een vrije doorgang was van twee meter, moeten nu die terrassen aansluiten aan de gevel en moet er twee meter vrij blijven van het terras naar de stoeprand. Probeer dit maar eens te begrijpen op een verkeersvrije markt.


Resultaat: De kelners hebben geen werkruimte meer, het aantal plaatsen is ingekrompen, waardoor men de tafels en stoelen dichter bij elkaar gaat zetten, zodat de gezelligheid van het terras weg is, en de weinige voetgangers die er passeren wringen zich tussen de gevel en het terras tot ergernis van zichzelf en van de terrasbezoekers.

Maar... minder klanten kunnen zetten betekent minder inkomen, minder inkomsten betekent minder personeel en meer werkloosheid.

Proficiat, Boer Voorhamme, ge hebt dat flink geregeld. Ik dacht dat de socialisten arbeidsplaatsen moesten creëren, maar gij laat er verdwijnen. En wat is de volgende stap? Een overlastboete van 250 euro telkens een klant zijn stoel een halve meter verschuift?

Is dat politiek verantwoord dat op een ruimte van een zakdoek groot, wat de Grote Markt eigenlijk maar is, gewogen en gemeten wordt met twee maten en gewichten? Misschien kan Uw volgende stap zijn: gras zaaien op de Grote Markt en er koeien op laten grazen, want op ongezellige, bekrompen terrassen komt geen kat zitten.

Oh ja, en inplaats van te mierenneuken op de terrassen kan de politie er misschien voor zorgen dat op de Oude Koornmarkt de oversteekplaatsen en het voetpad vrij blijven, maar ja, net op die plaats is er geen terras.





woensdag 15 juli 2009

Munthof, voor of tegen.....

Afgelopen week heb ik in de krant enkele malen artikels gepubliceerd in verband met het burenprotest tegen nieuwbouw op het Munthof. Publicaties zonder meer, enkele ons bezorgd door onze redacteur Nico Volckeryck en één van mezelf ivm de barbeque.
Deze week echter heb ik wat opzoekingswerk gedaan, enkele malen op het Munthof geweest en met wat mensen gepraat, om mij op die manier eens een eigen idee te vormen over het project Munthof.
Laat ons beginnen met wat men nu een "park" noemt. Infeite is het Munthof géén park, het staat op het kadaster geregistreerd als bouwperceel en is niets meer of minder dan een braakliggend stuk grond met enkele banken op. Waar trouwens ineens de naam "Regenboogparkje" van komt, dat mag Joost weten.
Telkenmale ik het Munthof passeerde of het terrein op ging heb ik geen enkele keer ook maar één buurtbewoner op de bank zien zitten. Wat ik wel zie is dat de mensen het Munthof gebruiken als hondenweide en dat de banken voornamelijk gebruikt worden door "hangjongeren", of wat men vroeger als eens langharig werkschuw tuig durfde te noemen. Wat ik verder nog zie zijn tags, grafitytags die bovenop de meer "kunstige" grafity wordt gespoten. Spijtig genoeg vinden we diezelfde tags terug op gevels, rolluiken, handelszaken en kunstwerken in de omgeving. Infeite wordt het Munthof dus misbruikt door vandalen, die daar hun tag of handtekening komen leren spuiten.
En last but not least: Bij valavond wordt het minst verlichte gedeelte van het Munthof gretig gebruikt door de plaatselijke jeugd om een jointje te gaan blowen. En met twintig jaar recherche-ervaring moet je mij echt die geur niet leren kennen. Trouwens, mocht men een test doen op de daar achtergelaten peuken, zou deze zeker positief zijn op hasjish.
Als men dan daarentegen de bouwplannen van de stad bekijkt, waarbij het Munthof inderdaad 50% zou bebouwd worden...
De bebouwing zou achteraan en aan beide flanken aaneengesloten gebeuren, zodat het nu vuile zicht van afbraakwerken en grafity zou verdwijnen. Van de overige 50% zou dan een "echt" aangelegd park gemaakt worden. Dankzij bewoning van die nieuwbouw zou er een betere sociale controle zijn, een betere verlichting (die de huidige bezoekers nu schuwen) en een proper, door de stad onderhouden park, weliswaar kleiner, maar toch nog ruimte biedend aan buurtgerelateerde activiteiten.
Trouwens, voor echt grotere buurtactiviteiten lijkt mij de Sint-Andriesplaats een prachtig alternatief, temeer omdat daar ook het ontmoetingscentrum gelegen is, wat een prachtige vluchtplaats is bij slecht weer.
Maar waarschijnlijk trap ik nu op bepaalde tenen...

dinsdag 14 juli 2009

Gedempte Zuiderdokken... veredelde parking?

De Sinksenfoor zit er sinds gisterenavond op. De jaarlijkse foorhappening verliep naar ieders tevredenheid. Het was, zoals al enkele jaargangen na mekaar, een rustige editie.
Wellicht daardoor is er al enige tijd geen discussie meer over de plaats waar de jaarlijkse Sinksenfoor moet plaatsvinden. Het is trouwens veel belangrijker dat het college eindelijk een denkoefening start over de functie van de Gedempte Zuiderdokken. Momenteel is het daar een veredelde parking, waarvan een derde onbenut blijft. Maar het rommeltje van alledag of de chaos tijdens een evenement zou het stadsbestuur moeten aanzetten om eens te brainstormen over de Zuiderdokken.
Liever dan afwachten op wat Vlaanderen bereid is erin te steken, zou een bescheiden heraanleg op zijn plaats zijn. Je zou aan een herinrichting kunnen denken waarbij uitsluitend buurtbewoners altijd parkeerplaatsen hebben, ook tijdens een evenement.
Moet kunnen, want de Zuiderdokken zijn groter dan de Grote Markt van Sint-Niklaas. En nogmaals: een derde ervan blijft onbenut. De vraag is of je kiest voor een herinrichting extra small of extra large. Dat laatste kan de stad nooit zelf betalen. Maar wachten op Vlaams geld zou wel eens heel lang kunnen duren. Zeker als je ziet wat daar nog allemaal op de plank ligt en hoeveel Antwerpen ervan hoopt te ontvangen.
Het ligt in de ambitie van het schepencollege om de Scheldekaaien een hedendaagse inrichting te geven met internationale uitstraling. Dat kan met, nog eens, Vlaams geld. Maar dan moet je wel het fatsoen hebben om er geen tweede groot project aan te koppelen. Sommigen willen de Zuiderdokken samen met de Scheldekaaien vernieuwen. Maar dat krijg je nergens verkocht.
Beter is zelf te starten met een bescheiden herinrichting, die betaalbaar is en makkelijk te herdoen. Dan is het geen schande als na een jaar blijkt dat je je hebt vergist en je de stenen weer uit de grond haalt. Want zeg nu zelf: veel van wat de jongste jaren van de tekentafels is gekomen, kreeg na amper enkele maanden een onvoldoende. Deze werkwijze biedt wél het voordeel dat je als stad voor honderd procent zeker weet wat je wil als Vlaanderen klaarstaat voor de herinrichting extra large. En nog een bedenking: Antwerpen zou de eerste zijn om het op deze manier aan te pakken. Als je laat zien dat je een zuinig en doordacht beleid voert, trek je ook geld aan.

maandag 13 juli 2009

Serverproblemen....

Bloed, zweet en tranen hebben we dit weekend gelaten. Ongeloof, gevloek, diverse mails in slecht engels naar Denemarken, enz... Waarom?
Trouwe lezers van onze webkrant (niet dit column, maar de volledige krant) zullen het wellicht gemerkt hebben dat het vanaf vrijdagnacht quasi onmogelijk was onze krant te openen, en de momenten dat ze wel open ging, was het ons onmogelijk nieuwe nieuwsitems up te loaden, zodat onze lezers op hun honger bleven zitten.
Toen we deze krant begonnen, drie jaar geleden, hebben we resoluut voor kwaliteit en zekerheid gekozen. Daarom is onze server opgeslagen in een superbeveiligde serverroom ergens in Denemarken en wordt er iedere 24 uur een back-up gemaakt van de complete krant. Superveilig dus, tot..... vrijdagnacht de bliksem is ingeslagen in de nabijheid van de serverroom waar onze server staat opgesteld. Hierdoor is het brandalarm afgegaan (onterecht) en zijn automatisch bluswerken begonnen met argon. Argon beschadigd de hardware niet, maar is niet zo softwarevriendelijk, zodat we hierdoor van het web verdwenen.
Bijna 48 uur is er gewerkt aan dit probleem, zodat nu, op dit eigenste ogenblik alles weer normaal draait.
Ik heb het hier al over gehad dat het komkommertijd is in de journalistieke wereld en dat er weinig nieuws te rapen valt, maar toch... als uitgever en hoofdredacteur voel je je naakt, wanneer je beseft dat je krant bijna 48 uur van de buitenwereld is afgesloten, nieuws of geen nieuws...

zaterdag 11 juli 2009

Zone stad of een cruciale fout?

In de loop van vorige week werd de Antwerpse Grote Markt én het stadhuis gedurende een drietal dagen gebruikt als decor voor "Zone stad", het televisiefeuilleton over de Antwerpse politie. Het ging meer bepaald over de opname van de eerste aflevering van het volgende seizoen, waarbij op het "Schoon verdiep" een aantal burgemeesters worden gegijzeld. Schijnbaar wordt zelfs burgemeester Janssens door het venster naar beneden geworpen, waarbij kwatongen beweren het spijtig te vinden dat ze hiervoor een stuntman hebben gebruikt.
Ik moet toegeven een "echte fan" te zijn van Zone stad. Ik vind het realistischer dan "Flikken" en het altijd leuk te zien is dat het over Uw eigen stad gaat.
Maar blijkbaar zijn er nog grotere fans, want een persoon die zich gevangen diende te melden in de Begijnenstraat, slaagde er donderdagavond in de raadzaal binnen te dringen, waar op dat moment de raadszitting "diamant" plaats had. Hij was kwaad op heel de wereld en had blijkbaar geen beste bedoelingen.
Op de zitting was één politie-inspecteur in burger aanwezig, die blijkbaar niet veel zin had zich te "outen" (Blijkbaar outen holebi's zich makkelijker dan politiemensen). Misschien een verstandige keuze van die man, ofwel was het een broekschijter tout court. De door hem opgeroepen politieversterking kwam er niet door (waarschijnlijk druk bezig met parkeerbonnen schrijven, of... ook broekschijters) zodat enkele raadsleden zelf moesten ingrijpen.
Hoe die man binnen geraakt is, en dan nog in dronken of gedrogeerde toestand, snap ik totaal niet. Nu kom ik zelf meerdere malen per week op het "Schoon Verdiep" en telkens moet ik mij identificeren als journalist en dat bewijzen ook, voor ik de portier beneden kan passeren. Maar ja... ik zal waarschijnlijk een boeventronie hebben...